Donderdag 14/11/2019

Column John John en Missy

‘Mama is gewoon leuker’, meldt Missy droog

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6). 

Het leven is een opeenvolging van kruispunten. Voor je dochter is het leven een opeenvolging van kruispunten met aan de ene kant een weg waar mama staat en aan de andere kant een weg met papa. Telkens als ze de kans krijgt, slaat ze af naar mama.

Jij weet dat en je hebt er inmiddels vrede mee. Als ze kan kiezen wie haar naar bed brengt, zal Missy altijd ­vragen – neen, eisen – dat haar moeder de taak op zich neemt. Hoe goed je ook stemmetjes nabootst bij het ­voorlezen uit Alice in Wonderland (toege­geven, een boek dat haar moeder gekocht heeft), hoe zacht je haar ook instopt, hoe bewust je je ook laat verliezen bij het ­allerlaatste spelletje Uno. Telkens wil ze de volgende keer toch weer mama.

Als jullie een keer samen alleen thuis zijn, gaat dat prima. Jullie spelen spelletjes, die zij wint, tot net na de afgesproken bedtijd, ze eet netjes haar bord leeg en ­vertelt vrolijk over alweer een goede dag op school. En intussen vraagt ze een keer of drie wanneer mama ­thuiskomt. (“Vanavond laat pas, schat, dat weet je toch? Ze komt je wel nog een knuffel geven.”)

Een probleem? Neen, er is geen probleem. Hoogstens knaagt het, dat het clichématige vooruitzicht dat ­dochters altijd naar hun vader trekken in jullie geval niet schijnt op te gaan. Misschien, moet je eerlijk toegeven, heb je daar iets te hartstochtelijk naar uitgekeken?

Het ligt niet aan haar. “Mama is gewoon leuker”, meldt ze droog wanneer ze zich, alweer met enige tegenzin, door jou richting avondlijke tandenpoetsbeurt wordt gedragen. Het ligt ook niet echt aan jou, denk je. Goed, er is soms minder tijd om samen te spelen, maar je wil jezelf geen complexen aanpraten. Je helpt haar met evenveel aandacht bij het lezen, je smeert met evenveel liefde haar boterhammen.

Beeld Damon De Backer

Intussen warm je je op aan die enkele momenten. De lange herfstwandeling waarop zij plots haar koude vuist vermoeid in je warme hand wringt. En hoe jij dan die hand verwarmt.

En toen kwam er die ene avond met vrienden in een weekendhuisje. Er wordt een kinderdisco georganiseerd. De muziek varieert van Kraantje Pappie tot K3. Een flard Billie Eilish vliegt ­onvermijdelijk voorbij. Missy kiest positie achter de bar, waar limonadeglazen geordend dienen te worden. Vindt ze geweldig.

Plots kiest de gelegenheidsdeejay voor ‘Old Time Road’. Haar lievelingsnummer (en ook wel de grootste megahit van het jaar, maar dat terzijde). Je springt de dansvloer op en roept, neen: schrééuwt haar naam. ‘Missy!’

Daar komt ze aangelopen. Tussen alle swingende armen en benen loopt ze recht op je af. Ze springt in je armen en je zwiert haar rond. Samen zingen jullie dat ­jullie je paard naar de oude weg leiden en zullen rijden tot je niet meer kan. Zij glimlacht, jij bent gelukkig.

Dan rukt ze zich los en loopt weer weg, wellicht naar haar moeder. Maar dit pakt niemand ooit nog van je af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234