Woensdag 05/10/2022
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

Maandag word ik vijfendertig en ik weet nog altijd niet wat ik later wil worden

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

Maandag word ik vijfendertig en ik weet nog altijd niet wat ik later wil worden. “Ik ken de chef sport van Het Laatste Nieuws”, zei een fotograaf tegen een stagiair, een jaar of twaalf geleden op de terugweg van een klus in Hamburg. “Ze zoeken daar een eindredacteur. Als je het haalt, heb je al een voet tussen de deur om ooit zelf reporter te worden.”

Ik haalde het, ik werd eindredacteur. En sindsdien staat mijn leven stil. Dit geldt voor ieder van ons, schaduwen op de redactievloer, het is contractueel vastgelegd: wie één dag eindredacteur is geweest, is het voor de rest van zijn leven. Ieder etmaal is een exacte kopie van het voorgaande. Enkel de sokken zijn vers.

Ik was hopeloos verliefd toen de fotograaf me het vagevuur in duwde, op een medestudente die hij even voordien voor mijn stageplaats had vereeuwigd. We leerden elkaar beter kennen, net niet goed genoeg, en opnieuw stolde mijn wereld. Enkel beantwoorde liefde gaat over. Ze heeft het druk, maar ze heeft het altijd druk gehad. Voor haar vloeit de tijd allang weer wel.

Elke avond lig ik in een kamer, ergens, telkens doodmoe van iets, en als ik maandag felicitaties in ontvangst neem omdat ik het weer een jaartje heb getrokken, zou ik niet weten waaraan ik heb staan trekken. Er werd wat geschreven, maar wat ik herlees lijkt nergens naar. Er is gespeeld en gezongen, maar niemand herinnert zich wat. Ik kijk achterom en zie smeulende as.

Ik ben me een weg naar vijfendertig mislukt.

Er zijn redenen om gelukkig te zijn. Een vriendin die mij minstens zo graag ziet als ik haar, een handvol maten dat dwars door ieder wolkendek gloort, een inkomen zolang de woorden zacht landen, een vooralsnog ongebombardeerd gebleven dak. Maar een reden is geen oorzaak. Het schuilt in kleine dingen, lees ik bazelen; dat is niet zo. Tevredenheid, blijdschap zelfs, schuilt in kleine dingen, geluk haal je uit de grote. Maar grote dingen zijn zelden weggelegd voor kleine mensen.

Morgen wordt ergens op mij gewacht. Ik zal iets later zijn, ook al heb ik er wekenlang naar uitgekeken. Iemand zal me wat chips aanwijzen en vragen wat ik wil drinken en ik zal vragen wat er is. Het boek laat ik achter op een hoek van een tafel. En wanneer ik dan eindelijk naar het gezelschap schuifel waarin ik me zal begraven, zullen hun blikken allang weer op iemand anders rusten.

De geur van vlees zal uren later nog boven de velden hangen, de rook in mijn kleren, en de muggen landen op mijn hoofd terwijl onze zorgen zich bij onze voeten te rusten leggen in het vuur. De nacht versteent. Een dochter in tegenlicht zegt haar vader slaapwel en wij verzinken in stilte. Sommigen zal ik nooit meer terugzien. Maar ik hoef nog niet naar huis.

Ik heb een voet tussen de deur.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234