Woensdag 25/05/2022

ColumnDe gebeten hond

Louis van Gaal was bij Antwerp een soort Nainggolan, met minder tattoos maar met een wellicht nog grotere mond

Mark Coenen. Beeld DM
Mark Coenen.Beeld DM

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

Dat Louis van Gaal, de coach die het met ontstellend gemak iedereen op zijn heupen kan doen krijgen, geveld werd door een breuk in zijn eigen heup: een sluitend godsbewijs is het nog niet, maar het lijkt er toch sterk op.

Het hield hem niet tegen om in een golfkarretje de trainingen te blijven volgen, al heb ik al foto’s gezien waarop hij vrolijker staat.

Dat voetbal oorlog is, zei Rinus Michels; nu weten we dat gekwetsten vanachter de linies ook nog hun duit in de zak kunnen doen.

Er volgt een interview en op de vraag of hij nog wel kan blijven, zegt Louis: “Nou, de jongens willen graag dat ik blijf. En de staf. Dus ja, dan moet ik blijven.”

Hij zegt het met steeds vochtiger wordende ogen: er is niets mooiers dan horen dat mensen je nodig hebben, zelfs voor een oude rot in het vak die alles al meegemaakt heeft en niet veel meer te winnen heeft. Louis huilt, zij het ingehouden.

“Ik ben een emotioneel persoon”, zegt hij op het einde nog half verontschuldigend.

In een sport waar de machocultuur en de homohaat er zo dik op liggen dat de recente mededeling van een Australische voetballer dat hij de mannenliefde statutair genegen is wereldnieuws was, zijn tranen van de coach hoogst uitzonderlijk.

Ja, er imiteert weleens iemand een waterval als hij een penalty gemist heeft in een of andere finale, maar veel verder gaat dat niet. Vijf minuten later is die in de kleedkamer een privéjet aan het bestellen om naar Sardinië te vliegen om met zijn hele roedel op vakantie te gaan op een luxejacht.

Niet zo bij Louis: hij meent het als hij weent.

De gerolstoelde Louis van Gaal viert samen met de spelers van Oranje het bereiken van de eindronde van het WK voetbal. Beeld KNVB
De gerolstoelde Louis van Gaal viert samen met de spelers van Oranje het bereiken van de eindronde van het WK voetbal.Beeld KNVB

Voetbal is oorlog maar ook theater en niemand begrijpt dat beter dan Louis: zijn persconferenties zijn eenakters die met luttele aanpassing zo in het Toneelhuis opgevoerd kunnen worden. Bij Manchester United was Louis op zijn excentrieke toppunt.

Gek werden de Engelsen van hem.

Op het jaarlijkse kerstfeest kregen de spelers een cadeau: waar zij tot voorheen traditioneel een duur Gucci-tasje kregen of gouden AirPods, gaf de grijnzende trainer iedereen een paar op maat gemaakte Hollandse klompen.

Eerst kon Wayne Rooney er nog mee lachen, maar toen verplichtte Louis hem bij de eerstvolgende training om die krengen ook aan te doen, omdat dat goed zou zijn voor de bloeddoorstroming van de achillespees. Drie maanden lager lag Louis buiten.

Weinigen weten dat hij in de jaren zeventig nog voor Royal Antwerp FC uitkwam: een soort Nainggolan met minder tatoeages maar met misschien nog een grotere mond. Als dat al kan.

“Waarom speel ik zo weinig?”, vroeg hij ooit aan toenmalig coach Guy Thys. “Met de bal aan de voet ben ik je beste speler.”

Waarop Thys, kurkdroog, sigaartje in de mond: “Ik weet het, Louis, maar je hebt de bal nooit.”

Daar had Louis voor één keer niet van terug.

Het was de eerste en de laatste keer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234