Zondag 19/01/2020
Beeld © KAROLY EFFENBERGER

Place du Samedi

Live vanop de Nacht van de Levende Doden

Marc Didden is schrijver en columnist bij De Morgen.

Ik wilde het vandaag over zigeuners hebben. Maar omdat dat niet meer mag, zal ik het over iets anders hebben. Over Tielt bijvoorbeeld, een stad waar ik nog nooit geweest ben, tenzij ik haar verwar met Deinze, een stad waar ik ook nog nooit ben geweest.

In Tielt vond een week geleden het zogeheten participatieproject Woordfront plaats, op tekst van Saskia De Coster en met muziek van Inne Eysermans. Mijn participatie aan Woordfront beperkte zich tot het vanuit mijn luie simili-leren zetel geïnteresseerd kijken naar twee reportages die de openbare en andere omroep er aan wijdden.

En toch was ik ontroerd. Die zogezegd gewone mensen door de straten van Tielt zien struinen terwijl ze De Costers dichterlijke slogans debiteerden, deden me wat. Dat de smeerlapperij die de moffen met hun gifgassen destijds in de streek aanrichtten honderd jaar later tot zo'n warme wandeling zou leiden, is op zijn minst merkwaardig te noemen.

Dat de bres die vaak tussen poëzie en publiek staat, hier zo elegant werd opgeheven, verdient alle lof. Dat Saskia tenslotte zelf in het stuk verscheen om als een maatschappelijk geëngageerde prinses vanuit het raam in een slottoren de bevolking aan te zetten tot meer vrede en minder oorlog, was ook een mooi moment. Ik was een beetje jaloers op hoe ze daar zat. Mij zouden ze het niet moeten vragen. Niet omdat ik geen prinses ben, maar omdat ik hoogtevrees heb.

Qua steden waar ik nog nooit geweest ben, scoort De Panne overigens ook erg hoog. Niet dat ik iets tegen deze sympathieke badplaats zou hebben, maar behalve dat ik hoogtevrees heb, zal ik ook maar meteen in de groep gooien dat ik niet kan zwemmen en dus geen fanatieke kustganger ben.

Ik ben in 1961 eens met mijn vader en mijn moeder mosselen gaan eten in De Panne, en ik herinner me alsof het gisteren was dat mijn vader zich opwond omdat er iemand aan de tafel naast de onze een sole meunière bestelde en daarbij als drank voor een Spa Citron koos. Geen sterk verhaal, ik weet het, maar ik heb er geen ander over De Panne.

Vorige zaterdag was ik ook actief afwezig bij de variatie op de Night of the Living Dead die daar plaatsvond en die wij vaklui in de omgang gewoon De nacht van de Vlaamse televisiesterren 2015 mogen noemen. Ik ben wel lid van de vereniging die de fiësta organiseert, en heb dus ook dit jaar met grote zorg mijn meervoudige stem uitgebracht. Sterker nog, in vele gevallen heeft de Vlaamse Televisie Academie gewoon mijn stemadvies gevolgd, wat betekent dat zowel zij als ik over een fijn ontwikkelde goede smaak beschikken. Niets dan gelukkigen, dus, daar in het prestigieuze Plopsa Theater, een schouwburg die ik niet kende, al gaat het hier vast om een anagram van het Royal Opera House te Covent Garden.

Matteo Simoni werd al vroeg op de avond bekroond tot beste acteur, en al bestaat er natuurlijk niet zoiets als een 'beste acteur', toch was ik blij toen ik dat nieuws op mijn broodrooster zag verschijnen, want op een ander huishoudtoestel was die hele sterrenslag niet te zien. Simoni is bij de massa welbekend wegens de invulling van zijn rol als de hyperkinetische Smos in Safety First, als Rocco Granata in de filmhit Marina en hij doet altijd goed wat hij doet.

Maar dat hij nog zoveel meer is, weten mensen die al eens in een ander theater dan het Plopsa terechtkomen al lang. Wie naar de recente VTM-reeks Amateurs heeft gekeken, zal zeker onder de indruk geweest zijn van de gelukzalige probleemjongen die hij daarin speelde.

Laten we ervan uitgaan dat tenminste de helft van het lelijke beeldje dat hij vorige zaterdag van een karakterdanseres overhandigd kreeg, een beloning is voor zijn creatie van Pierre De Valck in die toch lichtjes onderschatte VTM-serie.

Nu we het toch over tv-series hebben: als gewoon académicien had ik op mijn stemformulier voor Cordon gekozen, ook al omdat ik het bekroonde en wellicht ook geweldige Marsman door een speling van het lot niet helemaal gezien heb. Maar Cordon vond ik zo meeslepend geschreven, geregisseerd, gespeeld en geproduced dat ik me niet kon inbeelden dat vaklui dat niet zouden merken. Jammer, maar helaas pindakaas.

Nu, mijn drie andere keuzes waren wél raak. Zowel De ideale wereld, De rechtbank als Alleen Elvis blijft bestaan-gastheer Thomas Vanderveken werden gelauwerd en laat dat nu toevallig mijn drie favoriete volkseigen tv-programma's zijn.

Over DIW hoor je in de wandelgangen van medialand wel eens zeggen dat ze een moeizaam seizoen beleefd hebben, dat het vet wat van de soep is en dat het wegvallen van de vaak geniale Jonas Geirnaert een zware klap was voor het geinige informatieprogramma, maar ik ben het daar alvast niet mee eens. Omdat Otto-Jan Ham en Jelle De Beule met de dag beter in hun rol groeiden, omdat Liesa Naert en het soms wat verborgen neveneffect Koen De Poorter de kansen namen die ze kregen, omdat Luc Haekens misschien wel iets minder vaak aanwezig was, maar wel dodelijk efficiënt, omdat er in één aflevering van DIW meer ideeën zitten dan in een heel seizoen van sommige andere programma's.

Blij ook dat Thomas Vanderveken zijn uitstekende reputatie nu eens kon verzilveren. Hij danst als een elfenkoning door alle programma's waar hij in voorkomt, en dat zijn er nogal wat. Maar hij schittert toch nog het meest op eigen grond wanneer hij zijn intieme talkshow Alleen Elvis blijft bestaan mag uitbaten. Een vriendelijke mens die ook verstandig is en het dunne koord tussen hoge en lage cultuur met brio bewandelt, zo zouden wij zelf ook wel willen zijn.

Ik mag Thomas zo graag dat ik hem dat laatst op een van mijn vele trektochten door Berchem zelf wilde gaan zeggen. Daartoe begaf ik me naar de koffiebar Maurice, die uitgebaat wordt door zijn toekomstige. Maar toen ik er voor de deur stond, bleek die bar verschwunden of toch tenminste verhuisd. Ze zitten nu onder een toren, bij een bank. Toevallig ook mijn bank. Misschien geeft dat wel recht op een free frappucino! En ze hebben ook snacks, lees ik. Misschien ga ik wel eens voor een exces en bestel ik er een woonwagenbewonersstick.

Marc Didden Beeld Karoly Effenberger
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234