Dinsdag 15/10/2019
Anna-Maria (8). Beeld Caroline Vermeir

Nieuwe rubriek

Lieve Anna-Maria, het is jammer dat Theo Francken niets meer te zeggen heeft. Een envelop vol centjes had wonderen kunnen doen

Joël De Ceulaer schrijft elk weekend een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Dag lieve Anna-Maria,

Jij bent de eerste Bekende Vlaming aan wie ik op deze plek een brief schrijf. Dat vind je misschien een beetje raar, en dat is het ook. Normaal gesproken ga ik hier politici, tv-vedetten en andere moderne helden uitlachen of anderszins onheus bejegenen. Soms zal ik stout en scherp moeten zijn. Zo had ik het nu kunnen hebben over de schijnheiligheid van de N-VA, die van een jood uitspraken over homoseksualiteit aanvaardt waar ze een moslim voor zou afmaken. Of over het programma van Groen, dat een paar dogma’s over mens en milieu in de houtkachel moet steken. Of over de doldwaze bochten die sp.a maakt in het migratiedebat, waardoor ze straks meer medelijden dan kiezers krijgt.

Maar toen ik dinsdag jouw foto in de krant zag, met die mooie verjaardagshoed, en las wat jou is overkomen, brak mijn hart en voelde ik al die voorspelbare en vervelende verontwaardiging terstond verdampen. Ik wist meteen dat ik de rest van de week alleen maar aan jou zou kunnen denken. En dat was ook zo. Soms gebeurt dat nu eenmaal, dat het lot van de wereld zich openbaart in de ogen van een meisje van acht.

Eén dag voor je verjaardag

Ik ken jou niet persoonlijk, maar je leefwereld toch een beetje. Ik heb een dochter van tien en jij bent nu acht. Zij zit in het vijfde leerjaar, jij zit in het tweede. Of liever: jij zát in het tweede leerjaar, want momenteel zit jij achter slot en grendel. In een gevangenis, in Steenokkerzeel. Samen met je ouders en je zusje van twee.

Je zult nogal geschrokken zijn toen de politie jullie kwam oppakken. Het was 8 januari, één dag voor je verjaardag, alles lag klaar voor de feestjes, thuis en in de klas. Maar daar heeft de overheid een stokje voor gestoken. Jullie moeten weg, hopla, naar Armenië, waar je ouders tien jaar geleden zijn gevlucht, op zoek naar een beter leven.

Voor jou moet dat verbijsterend zijn, want jij bent nog nooit in Armenië geweest. Je bent hier geboren en getogen, jij hoort er he-le-maal bij. Net zoals pakweg Maggie De Block en ik. Toch moet je weg. Van de rauwe cultuurschok die jij zult ondergaan, ligt geen enkele politicus wakker – terwijl de modale Vlaming al een cultuurschok ondergaat als hij van de ene kant van de kerktoren naar de andere kant moet verhuizen.

Het systeem kent geen genade, ook niet als het faalt: je ouders hebben jarenlang moeten wachten op de boodschap of ze mochten blijven of niet. En volgens jullie advocaat heeft de overheid nog andere steken laten vallen. En nu zit jij daar. Te wachten op deportatie.

Je moet weten, Anna-Maria, dat de mensen die het hier voor het zeggen hebben, niet van vreemdelingen houden. Toen een Koerdisch meisje van twee werd doodgeschoten, was dat volgens de machtigste man van het land de verantwoordelijkheid van haar ouders. En dan te bedenken dat die machtige man al begint te wenen als hij een beetje kritiek krijgt – als achtjarige in de gevangenis, dat zou hij niet eens overleefd hebben. En Maggie De Block, dat is de minister die jullie lot nu in handen heeft, is ooit de populairste van het land geworden nadat ze een perfect geïntegreerde jongeman naar Afghanistan had laten afvoeren. Was het daar oorlog? Ach, zei ze toen, hier is het soms ook onveilig.

Wit, Vlaams individu

Je bent nog te jong om te weten wat ideologie is. Maar het zit zo. De bazen van het land zijn liberalen en christendemocraten. Voor een liberaal is het individu dé grote prioriteit – toch als het een wit, Vlaams individu is. Christendemocraten proberen in de sporen van Jezus te treden, door niet met abstracte principes te werken, maar altijd met mensen van vlees en bloed – personalisme, noemen ze dat met een geleerd woord.

Helaas leven deze mensen niet volgens hun waarden. Ze zijn laf. Zoals kinderen op de speelplaats die weglopen als iemand gepest wordt. De minister zou nu het lef moeten hebben om jou in de ogen te kijken en uit te leggen waarom jij weg moet. En opgesloten wordt. Want! Dat! Mag! Niet! Een uitwijzingsbevel negeren mag niet, dat hebben je ouders één keer gedaan, een paar jaar geleden. Maar kinderen opsluiten mag ook niet. Welkom in Vlaanderen. Waar de sterke meer mag dan de zwakke.

Ik hoop dat je nog een kans maakt, Anna-Maria. En dat ten minste één politicus de moed heeft om het debat over een kinderpardon te openen, dat nu in Nederland woedt. Dan zouden kinderen die hier vijf jaar geworteld zijn, sowieso mogen blijven. Politici kunnen dat beslissen. Als ze dat willen. Zoals ze kunnen beslissen om amnestie te geven aan mensen met zwart geld, of rijke boeven hun schuld te laten afkopen, of ministers te laten liegen dat ze zwart zien. Kan allemaal. Een lief meisje van acht dat zo Vlaams is als een meisje van acht maar kan zijn, gewoon thuis laten blijven – nee, dat kan blijkbaar niet.

Eén ding is jammer. Dat Theo Francken niets meer te zeggen heeft. Ik heb begrepen dat jullie christenen zijn. Een envelop via via vol centjes had dan wonderen kunnen doen.

Dikke knuffel, ik duim voor jou, 

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234