Zaterdag 23/01/2021
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Liefste Ward, ik wist van je vaak eenzame kindertijd. Jij van de mijne

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven

Liefste Ward,

Eerlijk gezegd geloof ik niet dat je dit van ergens ver weg in de hemel of een ander paradijs zal lezen. Toch richt ik deze brief rechtstreeks aan jou, ook al ben je dood. Het zou respectloos zijn om nu in de derde persoon over de lieve, kwetsbare man te spreken die jij bent.

‘Die jij was’ krijg ik voorlopig nog niet over mijn lippen.

De laatste keer dat ik je zag, was in juni. In de Kinepolis te Antwerpen. Ik had samen met een stel andere acteurs en regisseurs ja gezegd tegen Jan Verheyen die een promofilmpje maakte om het bioscoopbezoek te stimuleren en de mensen weer naar de cinema te krijgen na de eerste lockdown. Jij was er die dag ook, jij met je groot hart voor film.

Met je groot hart tout court.

Je interviewde me even terwijl ik in de make-up zat. Kort, goed, en positief, zoals altijd. Als er iemand is die me steunde en in me geloofde toen ik overstapte van het acteur- naar het regisseurschap, was jij het wel. Hoe vaak stak je me stiekem een hart onder de riem.

Niet alleen als er onder-de-gordel-kritieken verschenen op de films die ik gemaakt had, maar ook bij het losbarsten van de Vlaamse MeToo-affaire.

Je stuurde me berichtjes vol moedgevende woorden, knallend vuurwerk, bloempjes en heel veel hartjes. En je bleef dat doen tot die anonieme of onbekende vijanden stil werden. Je hebt geen idee hoeveel steun en kracht je me gaf in heel die tsunami van haatberichten die me toen overspoelde. Dat vertelde ik je ook, maar dat wuifde je verlegen lachend weg. Onbelangrijk, vond je.

Toen ik die dag na afloop van de opname het bioscoopcomplex uit liep, stond je aan de ingang op me te wachten. Je wilde me per se even spreken. Je bedankte me uitdrukkelijk voor mijn documentaire Als je eens wist over kindermishandeling. Je was zo blij dat dat taboe eindelijk werd doorbroken. We hadden het al vaker over dat onderwerp gehad en ik wist van je vaak eenzame kindertijd. Jij van de mijne. Onze eeuwige worsteling met oude demonen.

We hebben toen lang gepraat over hoe moeilijk het was om niet toe te geven aan de geïnternaliseerde stemmen die je soms tergend langzaam verteren en je vaak urenlang kunnen geselen. Die in heel je lijf stampij maken en als je niet oplet je hart opvreten en daar griezelig veel plezier aan beleven.

Over de onmacht om ze het hoofd te bieden. Over de titanenstrijd die het soms kan zijn om de vernietiging die ooit door anderen werd ingezet niet eigenhandig te volbrengen, wetende dat die anderen er al lang niet meer toe doen. En het absurde daarvan.

We lachten om die nodeloze pijn die men zichzelf blijft aandoen.

Wat bleef ons anders over?

We hadden allebei hulp bij het temmen van die innerlijke stemmen en gingen de strijd aan om ze, zo niet voorgoed, dan toch regelmatig en voor lange periodes de mond te snoeren.

Maar het kabaal moet oorverdovend geweest zijn. Je mooie, warme hart is toch bezweken.

Nu zwijgen die demonen. Dat is zeker.

Rust zacht, lieve Ward.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234