Zondag 07/06/2020

Uitkijkpost

Liefste katje Lee, de dodelijke injectie wordt live in beeld gebracht

Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Liefste katje Lee,

Nu de gifspuit van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen u boven het kopje bungelt, kan het geen kwaad om even onze toevlucht te zoeken bij wat de grote denkers ons over de dood hebben geleerd. Zo ging de Vlaamse wijsgeer Etienne Vermeersch er – in onverdachte tijden, toen hij nog leefde – prat op dat hij in het geheel niet bang was om te sterven. Hij maakte dat dan aanschouwelijk met een schalkse grijns en de Latijnse spreuk: ‘
Non fui, fui, non sum, non curo’. Letterlijk: ‘Ik was er niet, ik was er, ik ben er niet, het kan mij niet schelen’. Dood zijn, moet u maar denken, is ongeveer hetzelfde als nog niet verwekt zijn – de psychologische impact valt reuze mee. Ik hoop dat u daarin toch enige troost vindt, wanneer u straks van ons wordt weggerukt.

Moordkat

Voorlopig verzet uw nieuwe baasje zich nog tegen uw nakende overlijden. U leeft al een tijdje ondergedoken. In uw tweede verblijf, zeg maar – geheel conform de coronaregels. Ik hoop maar één ding: dat u daar in de meest strikte quarantaine vertoeft en zeker niet in de mogelijkheid verkeert om met kindjes te spelen. Uw baasje heeft u dat misschien nog niet verteld, maar u bent op dit moment een potentiële moordkat. In Peru, uw land van herkomst, is hondsdolheid nog altijd een dingetje. Van dat virus, dat u misschien bij u draagt, gaan mensen nogal dood. Het hoekje om. Kapot. Ter ziele. En nee, dood zijn is dus helemaal niet zo erg, maar toch denken wij: liever u dan wij. Zo liggen de kaarten nu, liefste Lee, het is niet anders: u moet inslapen, en wel zo snel als mogelijk. We hebben al genoeg aan één virus dat duizenden van onze geliefden wegmaait, dank u.

Het zal u, zo kan ik mij voorstellen, enige vreugde hebben verschaft dat een heleboel van mijn verdwaasde soortgenoten het voor u opnamen. ‘Laat Lee leven!’ – de kreet weerklonk uit vele onverantwoorde kelen. Koen Crucke, Wout Bru, Joyce De Troch, Natalia en zo’n 25.000 andere Vlamingen, die een petitie tekenden voor de onbelemmerde voortzetting van uw leven, vinden dat de overheid een heksenjacht voert. Zij verkiezen dode kindjes boven een dood katje. De pathetiek was niet te harden. Ook Ben Weyts, Vlaams minister van Dierenwelzijn, is vlotjes bereid om dat risico te lopen. Zijn partij staat nochtans niet bekend om nodeloos veel betrokkenheid bij het leed van weerloze wezens: als er dode baby’s aanspoelen op het strand of kleuters gedood worden bij een politieachtervolging, dan doet de N-VA-top uitspraken waar je de vrieskou in kunt horen. Maar als er een dier gevaar loopt, dan gooit mijnheer Weyts kermend de armen ten hemel. Aanstellerij is het. Emotionele komedie. Sentimentalisme: de publieke exploitatie van gevoelens.

Getouwtrek

Let wel, ik steun vol overtuiging de strijd tegen dierenleed die filosoof Peter Singer met zijn boek Animal Liberation heeft ontketend. Als ik op de snelweg een vrachtwagen vol met varkens inhaal, bekruipt mij altijd het baldadige verlangen om een wegblokkade op te werpen en die beestjes vrij te laten. En ik kan niet aan een legbatterij denken zonder mij even in het droeve lot van al die arme kippen te verplaatsen. Wij moeten dierenleed te allen prijze proberen te vermijden. Maar één katje laten inslapen, omdat het iedereen in levensgevaar brengt? Dat doe ik zó. Hopla! Voor het vaderland, met de glimlach.

Om de pijn te verzachten, heb ik een idee. Omdat het juridisch getouwtrek nog wel een week kan duren – een periode waarin u een compleet dorp kunt uitroeien – stel ik voor dat we uw schielijke heengaan begeleiden met alle mogelijke trommels en trompetten. Eerst sturen we Rudi Vranckx met een ploeg naar Peru, om een Canvas-serie te maken over uw wortels, uw verwanten en de mensen die u van nabij hebben gekend. Daarna organiseren we een collectieve, godsdienstoverschrijdende eredienst, onder de kundige leiding van Rik Torfs en Dirk De Wachter, die ons zullen voorgaan in de rouw. Voor de toediening van het finale spuitje maken we voor alle veiligheid een ziekenhuisvleugel vrij – de coronapatiënten rollen we dan even naar buiten, die hebben genoeg aandacht gehad. Voor het zetten van de injectie – die live in beeld zal worden gebracht tijdens De zevende dag, met commentaar van Mia Doornaert, Marc Van Ranst en Michel Wuyts – duiden we een vrijwilliger aan, die een beulskap mag dragen om incognito te blijven, want de haatberichten en doodsbedreigingen zullen niet te harden zijn.

Rozenblaadjes

Om u ten slotte op waardige wijze naar uw laatste rustplaats te brengen – een in beton gegoten kistje versierd met kindertekeningen – organiseren we een staatsbegrafenis op traditionele wijze. Terwijl uw stoffelijk overschot met de koninklijke koets langzaam en eerbiedig door de straten van Brussel wordt getransporteerd, zult u – om de anderhalve meter – door een huilende poezenvriend met rozenblaadjes worden besprenkeld.

En daarna is het weer hoog tijd voor ernstige zaken.

Rust in vrede,

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234