Dinsdag 26/05/2020

Opinie

Lezers reageren: "Zelfs ons koningshuis blijft niet onbesproken. Arm België"

Delphine Boël.Beeld Photo News

Op deze pagina vindt u een selectie van de ingezonden lezersbrieven van 4 februari. Over Delphine Boël, psychisch lijden en een hart onder de riem voor juf Magalie van De Blokkendoos.

Van België

Hoopt Albert II erop dat hij naar de eeuwige jachtvelden is vóór men zijn DNA kan vragen? Dat zou best eens kunnen. Misschien kan Delphine Van België Laurent eens aanspreken en zo wat meer vaart achter het proces zetten. Met een haartje uit zijn veelgeplaagd hoofd is ze al een eind op weg. Maar schiet Laurent dan in zijn eigen voet en kalft zijn erfdeel af met dat bewijs? Of nog erger, blijkt daaruit dat hij niet de zoon is van zijn officiële vader, en riskeert hij zijn prinsenleven. Hij moet dan op zijn beurt op zoek naar zijn papa en een broodwinning.

Je verwacht een dergelijke vuile was in één of andere achterbuurt. Dan blijft dat geroddel binnen de straat. Nu haalt het de headlines van het journaal en de geschiedenisboeken.

Zelfs ons koningshuis blijft niet onbesproken. Arm België.

Lucienne Colpaert, Dendermonde

Durven voelen

Joes Minis vraagt zich in het opiniestuk van 3 februari af: "Wat maakt mij gelukkig?" Wel, beste Joes, eigenlijk is het simpel. Volg je eigen drijfveren: waar word jij enthousiast van, waar loop jij warm voor, waar wil jij met plezier voor gaan? Eerder dan je te laten leiden door wat anderen, je ouders, je promotor, de maatschappij... van jou verwachten. "Durf denken", wordt in de academische wereld wel eens gezegd, en dat klopt, maar je moet vooral ook durven voelen!

An Van Lysebetten, KernTalentenanalist en groeicoach, Sinaai

Juf Magalie

Recht is eindelijk geschied. Een zeldzaamheid in een tijd van bedrog en gesjoemel. Voor Juf Magalie valt er een zware last van haar onschuldige schouders. Beticht worden van aanranding en verkrachting op 5 kleuters is niet min.

Juf Magalie werd door de ouders aan het kruis genageld. Een smet die op 'De Blokkendoos' van het Antwerpse Kiel kleefde, plakte meer dan genoeg ook op de ziel van iemand die alles van zichzelf gaf om de kleuters het naar hun zin te laten hebben. Was hier sprake van kwaad opzet door derden? Het zal gissen worden. Toch is er iets positiefs aan dit drama van meer dan twee jaar geleden. Juf Magalie kan zonder blozen van schaamte haar taak van een enthousiast en creatief ingesteld iemand verderzetten in het leven. Ik gun het haar ten volle.

Eddy Wolfs, Tremelo

Moet de lat hoger bij psychisch lijden?

Twee zussen getuigden op tv dat de euthanasie van hun zus die aan een ondraaglijk psychisch lijden ten prooi was, slordig is uitgevoerd. Ook vonden zij dat er te vlug is overgegaan tot euthanasie. Indien zij de waarheid spraken dan moet de uitvoerende dokter inderdaad een lomperik geweest zijn: je vergelijkt de dood van een mens niet met de dood van een huisdier.

Onmiddellijk werd er in Terzake een psychiater bijgehaald die verbonden is aan de KU Leuven. Die acht het wenselijk dat bij psychisch lijden een wachttijd wordt geïntroduceerd van 1 jaar. Een vol jaar langer lijden dus.

Ik herhaal dat ik geen onderscheid maak tussen fysiek en psychisch lijden: als dit ondraaglijk is dan mag er een eind aan gemaakt worden en het is enkel de patiënt zelf die over de ondraaglijkheid kan oordelen: hoe sterk onze empathie ook kan zijn, wij kunnen niet lijden in de plaats van de lijdende.

En heel voorspelbaar wordt op deze casus gesprongen door repressieve partijen als CD&V en N-VA: zij willen het toezicht bij psychisch lijden verstrengen en zullen de Leuvense psychiater volgen, indien niet erger.

Gelukkig zijn daar Wim Distelmans, de meest ervaren geneesheer inzake euthanasie, en de politicus Jean-Jacques De Gucht. Distelmans merkt terecht op dat een 'wachttijd' van 1 maand moet volstaan, De Gucht zegt dat wanneer aan de bestaande wet wordt gemorreld, dan ook moet gesproken worden over euthanasie bij dementie. Ik zou er de minderjarigen ook bij nemen.

Van één gedachte moeten we doordrongen geraken: de dood is niet het ergste wat een mens kan overkomen, het lijden dat eraan vooraf gaat kan vele malen erger zijn. Deze gedachte zal ik blijven herhalen bis repetita placet.

Wat nu de euthanasie bij jonge mensen betreft en bij onvatbaar psychisch lijden, moet ik toegeven dat ik met twijfels zit. Op basis van mijn persoonlijke ervaring.

Ik ben ooit in een depressie gesukkeld met suïcidale neigingen en dankzij een goede therapie ben ik daarvan verlost. Wel neem ik elke dag trouw mijn medicatie.

Een tragischer geval is dat van mijn oudste broer die uit het leven is gestapt. Hij was in een christelijke sekte terechtgekomen en leed onder het zondebesef dat eigen is aan die sekten. Ik vermoed dat daadkrachtige hulp - hem verwijderen uit die sekte - zijn fatale beslissing had kunnen voorkomen. Maar die hulp is er nooit gekomen.

Dit betekent dat we zeer omzichtig moeten blijven en nagaan of alle middelen wel zijn ingezet. Ten gronde moet onze samenleving veranderen: we moeten opnieuw meer aandacht krijgen voor elkaar. Doch begin hier maar eens aan in een tijd van overhaasting met als leuze 'time is money'. Het is het ene of het andere: je bent gericht op geld of je bent gericht op je medemens.

Ik pleit daarom voor een warmere samenleving met meer nabijheid: wij moeten dichter staan bij elkaar. Een dagelijkse begroeting en een praatje over koetjes en kalfjes zijn reeds een eerste stap, een ernstig gesprek over persoonlijke problemen is natuurlijk veel beter.

Wat doe ik dus met mijn aanleg voor depressies? Ik bezoek elke dag mijn vrienden, wijze mannen met wie ik over alles kan praten en zeer openhartig. Ik schrijf therapeutisch zoveel als mogelijk van me af.
Dit kan ik iedereen aanbevelen: zoek een vorm van expressie en kom onder de mensen. Zich afzonderen is de verkeerde weg.

Dit dient te gebeuren op het basisniveau, aan de top hebben we wetgeving nodig. En dan is de inzet een afdoende euthanasieregeling en zelfs hulp bij zelfdoding. Dit laatste is allesbehalve nieuw: het gebeurde reeds 2000 jaar geleden bij Grieken en Romeinen. Op een waardige en menswaardige manier.

De lat hoger? Welke lat: die van het mededogen of die van de repressie?

Staf De Wilde, De Haan

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234