Donderdag 17/06/2021

OpinieLezersbrieven

Lezers reageren op Gentse verkrachting: ‘Mijn zoon heeft zijn misbruik in stille eenzaamheid moeten dragen’

In het centrum van Gent vond woensdagavond een stille wake plaats voor het 14-jarige meisje dat uit het leven stapte na een groepsverkrachting. Beeld © Stefaan Temmerman
In het centrum van Gent vond woensdagavond een stille wake plaats voor het 14-jarige meisje dat uit het leven stapte na een groepsverkrachting.Beeld © Stefaan Temmerman

Hoe praat u met uw kind of leerling over seksuele beleving – ook online – over toestemming, over de gevolgen van mentaal en fysiek misbruik, over aangifte doen, over nazorg en over hoe je een slachtoffer in jouw omgeving kan steunen? Omgekeerd: kunt u met uw ouder, leerkracht of medeleerlingen praten over deze onderwerpen? Die vragen stelden we via demorgen.be. Dit is een selectie uit de inzendingen.

Communicatie wordt nog altijd onderschat

Ik denk dat het van groot belang is om kinderen te leren dat het uitspreken van hun wensen/verlangens iets goeds is. Praten over eigen wensen en verlangens, en dus ook grenzen, is iets wat je moet leren. Het lijkt me ook belangrijk hen te zeggen dat het wellicht ook een verkeerde omgeving is als het voor hen slecht aanvoelt, of als iemand hen het gevoel geeft dat daarvoor geen ruimte voor is. Communicatie is van vitaal belang in seksuele relaties, en wordt nog steeds, ook door volwassenen in hun relaties, vaak onderschat.

Anderzijds is het ook belangrijk dat je kinderen leert om met hun verstand en hun gevoel situaties te beoordelen. Jongeren zullen altijd willen experimenteren, en zullen zich soms in potentieel gevaarlijke situaties bevinden, of we dat nu als ouder willen of niet. Ik denk dat het voor zulke situaties aangewezen is dat we hen leren hoe ze ermee kunnen omgaan. En thuis open zijn, zo open mogelijk met je kinderen praten over seks, hen ook het gevoel geven dat ze met eender welke kwestie bij je terecht kunnen.

Er moet ook sterk gewerkt worden aan het feit dat het echte leven niet is zoals in al de gratis porno die door vele jongeren wordt gezien. Daaruit ontwikkelen zich namelijk ook aanzienlijke maatschappelijke problemen.

Tineke Colson (35), administratie, Lebbeke

Niks is taboe

Mijn dochter is elf. We praten al heel haar leven met haar over seksualiteit, altijd in functie van wat ze begrijpt en waar ze voor openstaat. Hoe ouder ze wordt, hoe meer ‘laagjes’ die informatie krijgt, hoe gedetailleerder dus. Elke vraag die ze stelt, wordt beantwoord. Niks is taboe.

We hebben het de laatste tijd wat vaker over wat er allemaal kan gebeuren als ze alleen op pad is, omdat ze nu zelfstandiger wordt. Ze weet dus dat er mannen zijn met slechte bedoelingen. Op dat vlak is het uiteraard een dunne koord die we bewandelen. Je wilt haar niet te bang maken, maar ze moet wél voorzichtig zijn. En ze weet ook… als het allerergste gebeurt (iemand die haar wil ontvoeren of verkrachten) dat ze van mij toestemming heeft om zich tot het uiterste te verdedigen: loeihard krijsen, krabben in de ogen, bijten tot de tegenstander bloedt, in het kruis stampen. En dat ze daarna alles tegen ons mag komen vertellen en dat we nooit boos zullen zijn.

Ik vertelde haar dat ik zelf ooit als tiener heb gelift, en dat die man in een veld is gereden. Hij wou me misbruiken, maar ik ben uit die auto kunnen vluchten door als een bezetene te krabben en te slaan. Nadien durfde ik het niet tegen mijn ouders vertellen, omdat ik ervan overtuigd was dat ze mij de schuld zouden geven en dat ze boos zouden zijn op mij. Dat wil ik mijn eigen dochter dus besparen. Wij staan aan haar kant. Altijd.

Evelien Rutten (47), journalist, Hemiksem

Jarenlang misbruik

Mijn zoon Benjamien werd als jong kind jarenlang misbruikt. Schande, schaamte, vals schuldgevoel, aangepraat door de perfide daders, hebben hem belet om er mee naar buiten te komen. Hij heeft alles alleen en in stille eenzaamheid moeten dragen.

De gevolgen van dit stilzwijgen waren onbeschrijflijk. Bij mijn zoon hebben ze geleid tot een leven van alleen onnoemelijk veel pijn en verdriet.

Erover praten is de eerste stap die maar kan gezet worden op voorwaarde dat het slachtoffer dit toelaat.

Naam en adres bekend bij de redactie

CGSO

In de jaren 80-90 bestonden in Vlaanderen, dat toen nog België was, CGSO’s – Centra voor Geboorteregeling en Seksuele Opvoeding. Een van de dingen die we daar deden was in klassen en in verschillende sessies ‘seksuele en relationele opvoeding’ geven. Dat ging verder van de klassieke voorlichting over voorbehoedsmiddelen. Het ging over ook relatievorming, grenzen, ... Die specifieke pluralistische (!) centra, die wellicht omwille van hun pionierswerk i.v.m. ongewenste zwangerschappen, altijd een doorn in het oog van de welzijnsministers leken, zijn volledig moeten opgaan in wat nu de CAW’s zijn. Hun specifieke werking – relationele en seksuele hulpverlening, dokterskabinet met een specifiek medisch aanbod, preventie en voorlichting, ... – is volledig verdwenen/afgebouwd.

Ik beweer niet dat deze centra vandaag het verschil zouden gemaakt hebben. De, ondertussen digitaal geworden, wereld is daarvoor te zeer veranderd. Maar toch: ‘Het beleid’ ging voor grootschalige CAW’s waarin de specifieke hulpverlening van onder meer de CGSO’s (vind ik), al dan niet bewust, wegdeemsterde. Voor die schaalvergroting was overigens ook wel iets te zeggen, daar niet van. Tot eind de jaren 90 kon je in elke Vlaamse (toen nog Belgische) stad, anoniem en laagdrempelig bovendien terecht voor relationele en seksuele problemen en/of misbruik.

Martin Steelandt (62), country manager (opleiding maatschappelijk werk), Harelbeke

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234