Woensdag 16/10/2019

Lezersbrieven

Lezers over hun mondeling examen: ‘Ik heb het aan niemand verteld omdat ik me schaamde voor mijn antwoorden’

Een studente stoomt zich klaar voor het mondeling examen. Beeld bob van mol

Mondelinge examens aan Vlaamse universiteiten raken in de verdrukking. Praktisch onhaalbaar, te subjectief en juridisch riskant, klonk het in een artikel in De Morgen. Of onze lezers dat toejuichen of betreuren, vroegen we op demorgen.be, als het even kon aan de hand van hun meest memorabele mondelinge examen ooit. Een selectie uit de inzendingen.

Meer kansen

Ik vind dat een mondeling examen meer kansen geeft aan de student, omdat meer elementen geëvalueerd kunnen worden door de prof/docent en er meer rekening kan worden gehouden met specifieke omstandigheden. 

Toelichting via mijn meest memorabele mondeling examen: ikzelf kom uit een, laat ons zeggen, redelijk disfunctioneel gezin. (Verbaal en ander) geweld kwam vaak voor. In 1982 studeerde ik voor mijn licentie (master) politieke en sociale wetenschappen in Antwerpen. De avond tevoren was de situatie thuis weer uit de hand gelopen en was door een slag in het gezicht door mijn pa mijn bril stuk. Ik had hem proberen te plakken en dat was gelukt, maar de herstelling was zichtbaar. ’s Ochtends had ik examen filosofie. Met mijn halvelings herstelde bril trek ik redelijk overstuur een van de kaartjes (er zouden in totaal drie vragen zijn, een van elke kleur). Dit was net een vraag die ik niet begreep – hoewel ik de cursus goed had gestudeerd. Ik zei dit. De prof, wellicht beïnvloed door mijn aanblik, stelde onmiddellijk voor een andere vraag uit het kleurenpalet te trekken. Hierop kon ik een goed antwoord geven, en ook op de andere vragen wist ik de correcte antwoorden. 

Ik ben nog steeds dankbaar dat de prof de inschatting maakte om me een tweede kans te geven, ik vermoed doordat hij mijn verwarring en ontreddering zag. Door deze tweede kans vond ik mijn kracht en zelfvertrouwen terug en kon ik een goed examen afleggen (ik behaalde 17/20).

Fredelinde Rossaert (59), Zandvliet

Eén woord deed me de das om

Als leerkracht geschiedenis-aardrijkskunde had ik een mondeling examen geschiedenis. Ik moest een kaart met een vraag trekken en alles vertellen wat ik over die vraag wist. Ik trok ‘de agriculturele revolutie van de vroege middeleeuwen’. Ik wist echt alles, ik ben van alles beginnen uit te leggen tot in de kleinste details. Het twee-, drie- en vierslagstelsel. De soorten werktuigen, ijzer of metaal, de soorten import en export in de lage landen van die tijd, vazallen en leenheren. Noem maar op. Elke keer weer kreeg ik bij al mijn antwoorden de wedervragen ‘waarom’, , ‘hoe’, ‘waar’, ‘wanneer’, ‘en verder?’ Ik bleef sterk en wist op alles een juist antwoord en dit 15 minuten lang. Maar wat bleek, ik was één aspect vergeten. Letterlijk één woordje: windmolens. Rond de twaalfde eeuw begon men volop windmolens te gebruiken en in onze contreien vaak ook watermolens. Ik wist en weet het, maar het woordje windmolens was ik wel vergeten. Resultaat? Een 9/20. Nogal onterecht als je 15 minuten lang op alles een antwoord hebt. Mondeling is zeker voor beroepen waar je ook met mensen bezig bent zoals leerkracht, arts of advocaat. Sommige mensen zijn ook mondeling sterker dan schriftelijk en dit staat los van hun kennis.

Marc Leloux (24), Antwerpen

Band met de proffen

Ik vind mondelinge examens veel beter dan schriftelijke. Ik heb vaak het gevoel dat een schriftelijk examen niet de diepgaande kennis over een vak meet. Daarnaast is het ook fijn om met een docent in discussie te treden, en kennis te maken. Er is amper nog een band met de proffen, wat net een gigantische meerwaarde zou moeten zijn. Anekdote: mondeling examen dat heel vlot ging, diepgaand op de vragen kunnen beantwoorden. Ik maakte een kleine fout (verspreking) waarbij de prof me vriendelijk zei nog eens na te denken over wat ik net gezegd had. Ik had dit meteen door en kon dus aantonen dat ik het juiste antwoord zeker kende. Daarnaast konden we het ook kort hebben over het vak en stagemogelijkheden. Ergens dus ook een netwerkmoment.

Anissa Bougrea (24), Sint-Denijs-Westrem

Mond vol tanden

De vraag op een van mijn eerste mondelinge examens ooit: “Vat de cursus samen.” Tja, daar sta je dan, met je mond vol tanden...

Celine Haegeman (23), Denderhoutem

Dankbaar

In mijn laatste jaar aso was het de gewoonte zoveel mogelijk examens mondeling af te nemen. Zo ook aardrijkskunde, waar ik weinig voor had gestudeerd omdat geschiedenis destijds mijn passie was (ik had dat op dezelfde dag en wou indruk maken op mijn leerkracht). Ik had in december toch al 90 procent gehaald, het zou dus wel allemaal loslopen. Goed, in het examenlokaal krijg ik mijn vragen en ik besef dat ik er vrijwel niks van ga bakken. Nu was ik de laatste student van de dag en de leerkracht aardrijkskunde was een stagiaire. Ze heeft mij uiteindelijk een heleboel antwoorden in de mond gelegd door bijna letterlijk voor te zeggen wat ik moest antwoorden. Ze heeft me met iets meer dan 50 procent laten slagen. Waarom weet ik niet, maar ik ben haar enorm dankbaar.

Koen Lamberechts (24), Hoboken

Domme antwoorden, toch geslaagd

Ik was best wel goed in mondelinge examens. Ik behoorde tot het hoopje ‘goeie studenten’ met als extra talent ‘het goed kunnen uitleggen’. Toch was ik tijdens mijn examen ‘politieke instellingen’ helemaal mijn kluts kwijt toen mijn docent vroeg “is het oké dat een journalist jouw examen bijwoont?” Ik was van mijn melk en zei domme dingen, maar ik was wel geslaagd. Ik kreeg een 11. En mijn examen (inclusief foute antwoorden) stond nadien in de krant. Ik heb het aan niemand verteld omdat ik me schaamde voor mijn antwoorden.

Joëlle Buyl (29),  Gent

Vrouw hoort in de keuken

Bij mijn ingangsexamen burgerlijk ingenieur in juli 1974 kreeg ik te maken met een prof die mij aanspraak als ‘meneer’ en mij toen meedeelde dat volgens hem de plaats van een vrouw in de keuken was... Ik kreeg totaal geen kans om mijn examen af te leggen en kreeg een herkansing in september. Gelukkig was die prof toen met pensioen en was ik geslaagd. Ik heb ik mijn studies zonder ook maar één herexamen verder afgemaakt. Dat waren ook nogal tijden.

Ann Librecht (62), Harelbeke

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234