Dinsdag 24/11/2020

LezersbrievenHuishoudduel

Lezers over het huishouden: ‘De meeste mannen blijken nog steeds gemakzuchtige luieriken’

Beeld Levi jacobs

Vrouwen werken en studeren meer dan ooit, maar thuis blijft de huishoudelijke kloof groot, blijkt uit de De Morgen-reeks Het huishoudduel. Hoe zit dat bij onze lezers? Zijn de huishoudelijke taken netjes tussen de partners verdeeld of niet? Een selectie uit de inzendingen via demorgen.be

Nationale campagne

Ik probeer als man in een heterokoppel zeker mijn deel te doen in het huishouden, hoewel de mentale last veeleer op de schouders van mijn vriendin ligt. De ‘maternal gatekeeping’ is daar zeker niet vreemd aan: mijn vriendin denkt in verschillende situaties dat ik bepaalde (hygiëne)regels niet zou respecteren, en dus doet zij het liever zelf. 

Toegegeven, ik doe zelf weinig moeite om hier verandering in te brengen: ik doe alles wat van mij gevraagd wordt, maar ben zelf niet ondernemend in het huishouden. Ik kán niet kuisen, en ben niet geïnteresseerd om het te leren. Ik ken de producten niet en weet niet hoe een dweil werkt. 

Ik ben niets anders gewoon uit mijn jeugd, waarin mijn moeder zowat alles deed in het huishouden, ondanks haar uitdagende voltijdse job als journaliste. Mijn hardwerkende vader maakte zich er vaak nogal makkelijk van af door enorm onhandig te zijn (of was dat maar schijn?), en aan mij en mijn twee broers werd nooit gevraagd om meer te doen dan de tafel af te ruimen na het eten en de vaatwasser in- en uit te laden. 

Die traditionele rolverdeling zie ik ook terug bij mijn broers en hun gezinnen, waar mijn schoonzussen deeltijds werken en veel meer doen in het huishouden. Komaf maken met die gemakzuchtige houding vergt een niet te onderschatten mentale inspanning. Iets onprettigs doen is één zaak, maar jezelf die onprettige taak aanleren, en daarna het initiatief nemen om ze regelmatig te doen is nog iets anders. 

De meeste mannen die ik ken bevinden zich in een gelijkaardige situatie: we zijn van goede wil, maar zijn veeleer domme krachten in het huishouden. Er is een kloof in knowhow in het huishouden, die we sinds onze jeugd meedragen en die niet te onderschatten is. Een nationale campagne is aan de orde waarin mannen geleerd wordt waarom gekuist moet worden, wanneer, hoe, en hoe lang dat duurt. Ik weet dat het allemaal meevalt, maar een duwtje in de rug vanuit de overheid zou een slim gebaar zijn. Dan moeten de vrouwen er niet nog een taak bijnemen.

Simon De Koster, Schaarbeek

Niet rond de pot draaien

Mijn vrouw gaf zichzelf op de huishoudtest van De Morgen 54 procent, ik gaf haar 52 procent. Een redelijk faire verdeling én zelfinschatting. Helaas blijken wij nog steeds een uitzondering in onze omgeving. Mannen die denken dat de feministische strijd is gestreden, mogen eens heel goed in de spiegel kijken. We moeten niet rond de pot draaien, de meeste mannen blijken nog steeds gemakzuchtige luieriken. Vrouwen van mijn generatie hebben een job én een huishouden.

We moeten ze er niet om loven, we moeten er iets aan doen. Nog steeds eisen mannen het recht op om te gaan sporten of vaste caféavond te houden. Vrouwen gunnen zich maar vrije tijd als al de rest eerst gedaan is. Maar die rest eindigt nooit, de burn-outcijfers liegen er dan ook niet om. Deze artikelenreeks vind ik zéér terecht, maar zou eigenlijk niet meer nodig mogen zijn. De weg is nog lang.

Joris Winderickx, Lembeke

Mijn mannen opgevoed

In mijn gezin heb ik mijn mannen ‘opgevoed’. We werken met twee en ik doe er nu nog een extra masteropleiding bij, dus we hebben tweemaal per week een poetsvrouw om te strijken en poetsen. In de zomer hebben we ook een tuinvrouw. Ik, als vrouw, zorg voor alle inkopen, kook elke dag behalve op vrijdag (dan gaan we uit eten of halen we af), en doe de kleine klusjes in huis. Ik zorg ook voor de huisdieren en regel het ‘timemanagement’ (ook doktersbezoeken voor de kinderen, de kleren, andere opvolging van timing voor school, de meeste oudercontacten en dergelijke.) 

Voor het huis: renovaties, herstellingen, aankopen leg ik de contacten en doe de prospectie, de voer de onderhandelingen, en maak definitieve afspraken voor uitvoering. 

Mijn man doet in het weekend de volledige was (ook natte was ophangen) en kookt de zondagse lunch, en zorgt voor de betalingen en de rekeningoverzichten (dit overlopen we regelmatig samen), en hij zorgt voor de vuilnisbakken, plastic, glas en containerpark. Hij houdt zich ook bezig met de opvolging van rapporten op Smartschool voor de jongste zoon. 

Mijn zonen ruimen na elke maaltijd de tafel af, zij doen de afwas en vullen en ledigen de afwasmachine. Als de poetsvrouw een week niet kan komen, dan poetsen we zelf de wc’s, de badkamer, de keuken en de living. 

Ik ben heel trots op mijn gezin, ik zie veel andere zaken in andere gezinnen. Alleen als werkende moeder had ik nooit deze extra studies kunnen aanvatten, we hebben hier goede afspraken over gemaakt. Door hun thuisengagement heb ik ‘vrije tijd’ om te studeren.

Riet Bertels, Dilsen-Stokkem

Zo veel mogelijk samen

Mijn vriendin studeert voltijds aan de UGent, ikzelf heb een voltijdse job. Hoewel we dus vaak een volle agenda hebben in de week, proberen we zo veel mogelijk samen te doen. Daarbij zoeken we meestal naar wie wat liever doet. Zo komt het dat zij steeds de groenten snijdt voor het avondeten, terwijl ik aan het fornuis sta, en dat bij de vaat ik afwas en zij afdroogt. Ook bij het stofzuigen onderhandelen we vooraf wie welk deel van het huis voor zich neemt. 

Enkel voor de was denken we nog steeds dat, door lang genoeg naar het droogrek te kijken, de kleren zichzelf zullen strijken. Zelf willen we geen kinderen, maar in de veronderstelling van het omgekeerde zou ik het niet meer dan normaal vinden een evenredig deel van het huishouden en de opvoeding op te nemen. 

Alleen is ons ouderschapsbeleid hier minder op afgesteld. Zo krijgen jonge vaders nog altijd minder dagen vaderschapsverlof dan jonge moeders. Ik heb een neef in Finland wonen, en hij kon bij de geboorte van zijn zoon vier maanden vaderschapsverlof na elkaar opnemen. Hij werkte één dag per week en de overheid sprong deels bij voor het inkomensverlies. Voor hun ouderschapsbeleid kunnen onze overheden dus misschien eens de blik op het noorden richten.

Frederik Debrabandere, Kortrijk

Géén verdeling

Ik ben nu sedert drie jaar alleenstaande, maar in mijn vorige relatie was er helemaal geen verdeling, tenzij je naar de bakker gaan als essentiële bijdrage in het huishouden ziet. Zelfs een vuilniszak zette meneer nog niet buiten. Als hij met vuile voeten binnen kwam, werd ik erop aangesproken dat de vloer vuil was.

Karine Van Daele, Brugge

Zo gegroeid

Bij ons thuis werk ik voltijds, en mijn vrouw deeltijds. Dat is zo gegroeid na de geboorte van de drie kinderen, voordien werkten wij alle twee voltijds. Het grootste deel van het huishouden gebeurt nu door mijn vrouw, in de tijd dat zij halftijds thuis is. Stilaan begint dat ook een spanningsveld tussen ons te worden, mijn vrouw zou graag meer voldoening uit haar werk halen, en daar hoort ook een ruimere tewerkstelling bij. Maar door de tijd heen zijn ook bij ons de klassieke rolpatronen ingesleten, door mijn voltijdse tewerkstelling verdien ik veel meer dan mijn vrouw. We hebben mijn inkomen ook nodig om rond te komen, als zij haar tewerkstelling uitbreidt en ik de mijne verminder, snijden we financieel in ons vel. 

Ik heb ook het gevoel dat we met het krijgen van kinderen al enkele krijtlijnen uittekenden voor ons leven die je niet zomaar kunt omgooien. Voor mij konden we gerust een leven lang kinderloos blijven, maar het hebben van een groot gezin was voor mijn vrouw zo belangrijk dat ik daar in mee ben gegaan. Want ik zie haar graag en maak haar graag gelukkig. En zonder spijt, want we hebben drie fantastische kinderen. En ik voel me ook goed, als kostwinner voor zo’n gezin. 

Maar wanneer nu die spanningen rond carrière naar bovenkomen, zit deze gezamenlijke beslissing voor een groot gezin wel in mijn achterhoofd. Het voelt aan alsof de fundamenten waarop ons gezin lang heeft gerust, en waar mijn vrouw zelf vragende partij voor was, nu plots eenzijdig heronderhandeld moeten worden. Alsof haar wens voor een groot gezin, waar we uiteindelijk samen voor gegaan zijn, nu een onrecht geworden is. Maar de rol van kostwinner te zijn, is net een van de geneugtes van het vaderschap. Waar mijn vrouw me vroeger voor waardeerde, daar rekent ze me nu deels op af. En dat voelt ook als onrechtvaardig aan.

Jan D., Erembodegem

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234