Zaterdag 16/10/2021
Joost de Vries. Beeld dm
Joost de Vries.Beeld dm

ColumnJoost de Vries

Leo Messi en de fans aan Camp Nou huilen om twee heel verschillende dingen

Joost de Vries is adjunct-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer en auteur.

Leo Messi maakte zijn vertrek bekend, voor het Barcelona-stadion lagen fans te huilen en ik moest aan de film Arbitrage denken. Arbitrage is uit 2012, net na de bankencrisis, toen onze fascinatie met de duistere krachten van Wall Street op haar hoogtepunt was.

De hoofdrol is voor Richard Gere, de man met het mooiste haar van Hollywood, die een van de monarchen van de haute finance in New York speelt. Hij wordt elke ochtend opgehaald door een privéchauffeur, gaat met een privélift naar zijn kantoor, vliegt met privévliegtuigen naar privé-eilanden. Het is treffend in beeld gebracht; het enige moment dat hij tussen de gewone mensen is, stervelingen als jij en ik, is wanneer hij de drie meter over de stoep aflegt van zijn huis naar zijn limousine.

Dat dus. Zelf was Messi ook ontroostbaar, barstte al in tranen uit voordat hij iets kon zeggen op zijn persconferentie. Barcelona is mijn huis, zei hij, ik zal altijd terugkomen. Gisteren werd bekend dat hij voor zo’n 40 miljoen per jaar heeft getekend in Parijs.

Voor het EK schreef de Brits-Nederlandse voetbaljournalist Simon Kuper in De Groene Amsterdammer een portret van de moderne voetballer, een etnografische schets. De meeste topvoetballers komen als puber al buiten de maatschappij te staan, schreef Kuper in het stuk dat ook in deze krant verscheen, ze leven op de club, krijgen daar hun scholing. “Waar Diego Maradona onmiskenbaar voortkwam uit de samenzweerderige, peronistische Argentijnse onderklasse en Johan Cruijff uit het calvinisme en de Nederlandse naoorlogse babyboom, is Lionel Messi het product van een gezin en de voetbalacademie van FC Barcelona.”

De spelers groeien op tussen leeftijdsgenoten uit de hele wereld. Kuper gaf als voorbeeld Kylian Mbappé, maar ook Eden Hazard en Romelu Lukaku. Jongens die als tiener emigreren en kosmopolieten worden. “Als volwassen profs voelen ze zich beter thuis in viplounges van luchthavens dan in de straten van het land waarvan ze het elftalshirt dragen.”

Bovendien bewegen ze zich niet vrij over de straten van de stad waar ze spelen – daar zijn ze te beroemd voor, te veel fans willen op de foto. Ze leven in villa’s waarin ze elk gemak kennen, maar in feite zijn dat luxegevangenissen. Google voor de grap eens Messi’s huis: het ziet eruit als een ruimtestation. Voelt gek toepasselijk.

Dit is niet om te zeggen dat de tranen van Messi niet echt zijn of dat de huilende fans bij Camp Nou om het verkeerde huilen. Het is alleen dat ze om twee verschillende dingen huilen. De fans huilen om de club, om hun stad, om het verbroederende effect van met vrienden in cafeetjes trots naar een wedstrijd kijken. Messi huilt omdat hij afscheid neemt van zijn huis. Maar dat huis was altijd al een eilandje – nooit deel van die stad.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234