Donderdag 20/02/2020

Opinie

Ledig de emmer der vernedering niet langer op de schacht, maar in de gracht

Michiel Martin.Beeld Jorne Daems

Michiel Martin is journalist bij deze krant en liet zich als UGent-student dopen.

“Als ge kotst, dan doe je dat in dezelfde beker”, roept een doopmeester in het Gentse Citadelpark. De schacht drinkt de obscure brij in het plastieken bekertje op en kotst die, zoals verwacht en onder luid vertier, zeer lichtjes verteerd terug. Waarop de schacht opnieuw de lippen aan de rand van het ‘heraangevulde’ bekertje zet, met harde hand in zijn nek weliswaar, en de cyclus zich herhaalt. Een keer, twee keer, drie keer. Pas na een vijfde rondje lijkt iemand te beseffen dat de ‘domme schacht’ zijn lesje wel heeft geleerd. Wellicht – de precieze oorzaak is mij onbekend – had die arme stakker het in zijn hoofd gehaald om een meester in de ogen te kijken.

Er zijn veel bijgedachten te formuleren bij dit dooptafereel, daterend uit een kille novembermaand in het jaar 2010. Waarom was er luid vertier? Waarom duurde het zo lang vooraleer iemand ingreep? En waarom drinkt iemand in godsnaam ‘vrijwillig’ zijn eigen kots op?

Aan de lintjeslieden die nu al het zuur voelen oprispen bij mijn beschuldigende vingertje: het gaat hier niet over een obscuur clubje, maar over een van de grootste studentenkringen van Vlaanderen, die het toen al bestaande doopcharter had ondertekend. En ik was er niet bij als toevallige passant, maar als doopmeester op een tiental meter afstand. Stilzwijgend, omdat ik het jaar voordien in dezelfde brij van vernedering vertoefde, inclusief kots en andere lichaamssappen. 

Het zijn verhalen die de jaarlijkse mediacarrousel rond de studentendoop niet halen, omdat ze gelukkig niet tot een spoedopname hebben geleid. Maar ze bestaan wel. Veelvuldig. In de zatte strompelgangen van de Overpoort, Oude Markt en consorten houdt de omerta die rond de doop is opgebouwd nooit lang stand.

Vicieuze cirkel

Vandaag moet de carrousel helaas nog maar eens in overdrive. Een 20-jarige student van de KU Leuven is overleden nadat hij tijdens de doop van studentenclub Reuzegom een overdosis visolie binnenkreeg en onderkoeld raakte. 

Een tragedie, eerst en vooral voor een jongeman die zijn hele leven nog voor zich had. Gedachten gaan ook uit naar de familie – het is een telefoontje dat je werkelijk niemand toewenst. En, last but (in dit geval) least is dit een spijtige zaak voor alle studentenkringen die zich inzetten om van de doop wél een fijn en verantwoord ritueel te maken. Ook zij bestaan. Veelvuldig.

De moraal van dit verhaal is niet dat studentendopen een inherent kwaad symboliseren, wel dat de vernederingscultus die in – het eerstvolgende woordje is zeer belangrijk – bepaalde kringen blijkbaar nog steeds heerst tot dit soort uitwassen kan leiden. Als de relatie tussen meester en schacht enkel is gestaafd op macht, leent dat zich meestal tot een vicieuze cirkel: de emmer der vernedering loopt vol om die een jaar later met gelijke of overtreffende kracht te ledigen over iemand anders.

Het vreemdste is dat die vicieuze cirkel vooraf meestal bekend is. Deze kringen staan er net om bekend dat ze extreem zware dopen houden. Reuzegom was volgens de Leuvense studentenkoepel LOKO een ‘berucht clubje’ en ook mijn eigen kring had een reputatie hoog te houden. Het lijkt wel een soort romantiek die rond denigrerende doopfestijnen hangt en studenten ertoe noopt dat ze die niet moeten, maar ‘willen’ ondergaan. Alles voor dat glorieuze lintje.

De doop blijft dan wel een keuze, het is een keuze die te vaak een foute afweging inhoudt. Het sterrenstof dat al vroeg in het academiejaar over menig aula wordt uitgestrooid – “De doop is hét ultieme pad richting levenslange vriendschappen” – is namelijk niet meer dan grof zand. De doop is simpelweg een van de mogelijke paden naar maten en makkers, en er zijn veel alternatieven die geen onderkoeling, een fles visolie of de urine van doopmeesters inhouden.

Wie na dit incident nog steeds weigert een doopcharter te ondertekenen, is in feite niets minder dan medeplichtig aan deze tragedie, maar – en ik richt mij nu even tot alle lintjeslieden – leef die regeltjes vooral na. Ledig de emmer der vernedering niet langer op de schacht, ledig hem in de gracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234