Zondag 09/05/2021

OpinieJona van Loenen

Laten we stoppen met tiny houses groter te maken dan ze zijn

Een tiny house op het platteland. Beeld Marc Soubron
Een tiny house op het platteland.Beeld Marc Soubron

Jona van Loenen is hoofd research bij een fintechonderneming.

Huizenprijzen in Vlaanderen die afgelopen jaar met 6,7 procent stegen. Een laatste eindsprint waardoor de gemiddelde prijs in vijf jaar met 17,9 procent steeg naar 307.000 euro. De overwaardering van de vastgoedmarkt die vorig jaar bijna is verdubbeld. Met als klap op de vuurpijl een substantiële daling in het aandeel kopers jonger dan dertig in de vijf Vlaamse provinciesteden. Men moet immers toch op enige leeftijd zijn om zulke bedragen af te tikken. Huizenbezitters zijn de spekkopers, starters wordt de deur gewezen. Met als gevolg een woningcrisis van een dermate omvang dat het eeuwenoude verschil tussen stad en platteland verdwijnt en plaatsmaakt voor een nieuwe splitsing: een tussen zij die wel en geen huis kunnen kopen.

Zo zakt de woningmarkt steeds verder weg in het drijfzand van een overheid die nalaat een fundering van solide beleid te leggen. Het ontbreekt aan politieke daadkracht, dus is daar de uitgestoken hand van de slachtoffers zelf. Een groep die, terwijl ze kopje-onder dreigen te gaan, zich aan hun eigen ellende omhoogtrekken door zich vast te klampen aan een laatste reddingsboei: de tiny houses. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Samen met de stijgende huizenprijzen heeft de coronacrisis de grond door een toename in thuiswerken, locatie-onafhankelijkheid en baanonzekerheid voor dit soort wooninitiatieven immers nogal vruchtbaar gemaakt. Overladen met lekker bekkende buzzwords als duurzaamheid en minimalisme wordt deze tinyhousebeweging opgehemeld als een bewonderenswaardige tegen-culturele beweging die een oplossing biedt voor de woningnood.

Het is echter een buitengewoon zorgelijke, stockholmsyndroomachtige ontwikkeling waarbij de slachtoffers die gegijzeld worden door het beleid plots sympathie krijgen voor de uitwassen van hun eigen gevangenschap. Het is een beweging die zegt een manier te hebben gevonden om hypotheekvrij te leven, voor zij die deze niet kunnen krijgen. Een die je in staat stelt om nooit meer aan één plek gebonden te zitten, voor zij die de vaste lasten niet kunnen dragen. Een die je terugbrengt naar de natuur, voor zij die in de stad geen huis konden krijgen. Uiteraard is er een klein deel dat er écht zelf voor kiest, maar voor het overgrote deel zijn het mensen die in een container wonen omdat ze genoodzaakt waren buiten de box te denken.

Laten we daarom deze beweging niet ophemelen, maar het beest bij de naam noemen. De toegang tot huisvesting is namelijk een samenlevingsprobleem. Door het verheerlijken van de consequenties zullen we het echte probleem nooit aanpakken. Zoals bij goedlopende voedselbanken is deze beweging niet iets waar we trots op moeten zijn, maar ons kapot voor moeten schamen. Het is niet het medicijn dat de woningkoorts zal bedaren, maar juist het symptoom dat de woningmarkt doodziek is. We maken die tiny houses veel groter dan ze zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234