Maandag 13/07/2020
Beeld DM

StandpuntBart Eeckhout

Kunnen wij, zoals de moeder van Luna, ons hart openen voor wie ons zoveel kwaad heeft berokkend?

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen.

Het is voor elke commentator een kwellende vraag. ‘Ja, maar wat als het je zelf overkomt?’ Als het pakweg mondmaskerplicht in de supermarkt betreft of het fiscale voordeel van salariswagens, valt het nog mee om de daad min of meer consequent bij het woord te voegen.

Anders wordt het als het gaat over wat je het meest dierbaar is in de hele ondermaanse wereld. Als het over kinderen gaat. Over je eigen kinderen.

Het is nobel om te pleiten voor mededogen en herintegratie, ook voor mensen die een vreselijke misdaad begaan hebben. Maar wat als die misdaad tegen jezelf, jouw geliefde of – o gruwel – je kinderen gepleegd zou zijn? Zou je dan consequent dezelfde mildheid bepleiten?

Het is, bijna letterlijk, wat de Libanees-Amerikaanse denker Nassim Taleb ‘skin in the game’ noemt. Wat is je standpunt als je eigen vel op het spel staat?

De ouders van de voor eeuwig ‘kleine’ Luna kunnen ervan meespreken. In 2006 schoot de 18-jarige Hans Van Themsche het peutertje dood op straat, samen met haar zwarte oppas Oulematou Niangadou. Songül Koç, een Turkse vrouw met hoofddoek, werd even verderop zwaar verwond.

Later deze week oordeelt de strafuitvoeringsrechtbank of Van Themsche klaar is voor strafverlichting. Voor zover dat na te gaan valt, gedraagt Van Themsche zich in de cel als een modelgedetineerde, een vertrouweling zelfs van het personeel. Het is een argument om de man, nog altijd maar een prille dertiger, het voordeel van de twijfel en een tweede kans te gunnen, ondanks de gruweldaden van veertien jaar geleden.

Maar zou je dat ook een geldig argument vinden als je eigen dochtertje het leven liet door de misdaad van deze man? Voor de ouders van Luna of voor de familie van Oulematou is dat geen theoretische kwestie.

“Van mij mag hij in het leven gaan staan”, zegt de moeder van Luna. Ze gunt de moordenaar van haar dochtertje een tweede kans. Haar verdriet, zegt ze, wordt niet kleiner door degene die het verdriet aangedaan heeft te blijven straffen. Het is een standpunt waar je enkel diep respect en bewondering voor kan voelen.

Ook Songül Koç zit op dezelfde lijn, ondanks blijvende geestelijke en fysieke schade. Het getuigt van een groot empathisch vermogen.

Anderzijds is er de vader van Luna. Hij blijft zich wel verzetten tegen versoepeling van de straf voor de man die zijn kind het leven ontnam. Is het voor buitenstaanders niet al te makkelijk om dat standpunt dan minder groots en nobel te vinden? Zijn we zo zeker dat wij wel ons hart zouden kunnen openen voor wie ons zoveel kwaad heeft berokkend? Eerlijk gezegd: ik weet het niet.

Misschien past in dit geval enkel bescheidenheid. Hier moet niet per se gekozen worden tussen goed en slecht, of tussen beter en minder goed. Twee visies komen hier in botsing, allebei zijn ze menselijk, begrijpelijk en legitiem. Soms volstaat die vaststelling als ‘standpunt’.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234