Zaterdag 14/12/2019

Column

Kompany en Carrasco, loodgieters van een beleid met productiefouten

Sammy Mahdi. Beeld BELGA

Sammy Mahdi is politicoloog en nationaal voorzitter van Jong CD&V. Zijn wisselcolumn met Derk Jan Eppink verschijnt wekelijks.

Ik ben opgegroeid in de hoogdagen van de Afrikaanse bendes. Heel wat van mijn voetbalvrienden met Afrikaanse roots pochten voor iedere wedstrijd in de kleedkamer over de criminele fratsen van hun grotere broers dat weekend. Toch bleven de belangrijkste jeugdzondes van mijn voetbalvrienden beperkt tot het over het hek klimmen van het voetbalterrein in de zomer en te voetballen tot de zon onder ging. Althans zolang we niet betrapt werden en ik in een versleten Inter Milaan truitje van mijn grote Braziliaanse held Ronaldo het op lopen moest zetten voor een kwade conciërge.

Sport maakte ons leven zinvol. Het had zonder die ronde bal en via slechte vrienden heel wat anders kunnen lopen. In tijden waar IS-ronselaars zelfs aan de poorten van voetbalclub FC Molenbeek Girls staan om meisjes mee te sleuren naar Syrië, vandaag nog tragischer dan toen. Ook de huidige generatie Belgische voetbalgoden beseft dat maar al te goed. De weg van het voetbalpleintje naar het miljoenenbal had evenzeer al onder een brug spaak kunnen lopen. Het is de reden waarom Yannick Ferreira Carrasco in Vilvoorde een voetbaltempel wilt oprichten voor straatvoetballers. Of iemand als Vincent Kompany met BX Brussels een eigen voetbalploeg heeft opgericht. Voetballen doe je er gratis en je intrinsieke voetbalkwaliteiten zijn er van geen tel. Je kan er voor en na de trainingen zelfs je huiswerk maken. Een godsgeschenk en geen overbodige luxe voor heel wat gezinnen in kansarmoede. Tijdens de trainingen die ik er gaf als vervangcoach liet ik de jonge gasten hoofdrekenen terwijl ze trainden. Verkeerd antwoord? Rondje lopen. Voetbal is de belangrijkste bijzaak ter wereld, maar ook eentje via dewelke je jonge voetballers dingen kan aanleren die in het grotemensenleven nog van pas komen. Respect, stiptheid, fairplay. En wiskunde.

Voetballende loodgieters

’s Avonds op wandel onder de brug waar Carrasco zijn eerste panna’s en rabona’s plaatste, kwam ik recent een bende jonge gasten tegen. Ik vroeg ze wat ze in Vilvoorde zouden veranderen en wat hun dromen zijn. “Simpel, dat onze jonge broertjes hier later niet doelloos rondhangen zoals wij dat nu doen”. Ondertussen moeten jonge spelertjes in de twee lokale voetbalclubs geweigerd worden omdat er geen plaats meer is en staat het water de clubs op financieel vlak aan de lippen. Ook bij BX Brussels overleven ze enkel dankzij de spaarpot van Kompany en zijn de voetballertjes halve nomaden zonder eigen sportinfrastructuren. Dat Kompany en Carrasco iets terug willen doen, siert hen. Anderzijds is het bijzonder cynisch dat voetballers loodgieters moeten zijn van een beleid met productiefouten in haar leidingen.

De productiefout is dat we sport en de sociale ondersteuning die daarmee gepaard moet gaan onvoldoende waarderen als instrumenten in de strijd tegen onrust. Let wel, niets verkeerd met een kordaat optreden tegen jonge amokmakers. Integendeel. Niets zo nefast voor jongeren dan te zien dat relschoppers een vrijgeleide krijgen. Maar laat het dan ook gepaard gaan met een minstens even kordate aanpak van ons preventiebeleid en de sociale ondersteuningen voor kansarme jongeren. Het beleid mag niet afhankelijk zijn van knappe initiatieven zoals die in Vilvoorde City waar mama’s Nederlands kunnen leren terwijl de gastjes voetballen.

De uitzonderlijke hoogconjunctuur aan voetbaltalent van de huidige generatie Rode Duivels zal het rendement van onze investeringen in de jeugd alleen maar ten goede komen. De pleintjes kunnen met de juiste sociale ondersteuningselementen uitgroeien tot labo’s van jong talent. Op en naast het veld. Die hoogconjunctuur was er in 2014 al, toen zelfs wijken die door sommigen bestempeld worden als levend bewijs van het multicultureel drama plots verwerden tot een legioen van trotse Duivelsupporters in tricolore tenue. Alleen mag dat extatisch gevoel dat je niet enkel de wereld maar ook de maandelijkse facturen aankunt, niet even vluchtig zijn als de leefbaarheid van de zekering van mijn claxon na de overwinning van de Rode Duivels tegen de VS op het WK in Brazilië. Die verantwoordelijkheid ligt niet bij de Rode Duivels. Die ligt bij de mannen en vrouwen die minstens even goed kunnen mekkeren vanop hun zitbanken. Nu nog minstens even goed scoren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234