Zondag 18/08/2019

Column Bieke Purnelle

Koers is prachtig. Koers is soms onverdraaglijk

De 22-jarige renner Bjorg Lambrecht stierf deze week door een val tijdens de Tour van Polen. Beeld Photo News

Bieke Purnelle is directeur bij RoSa, kenniscentrum voor gender en feminisme, schrijver en koersliefhebber. 

Koersliefhebbers weten het al lang: de koers is net als het leven zelf. Bochtig en onvoorspelbaar; glorieus en brutaal; vitaal, en soms, heel soms fataal.

Wat wielrenners onderscheidt van andere sporters is hun doorgedreven onverstoorbaarheid; de aan krankzinnigheid grenzende koppigheid die hen altijd weer doet opstaan. Geen renner die nooit de pijn van schaafwonden en gebroken sleutelbenen heeft gevoeld. Het doet verdomd veel zeer, maar dat geeft niet. Zolang renners kunnen trappen gaan ze door. Als een renner valt, maar niet opstaat, slaat ons hart een slag of twee over. We wachten op het verlossende teken dat komen moet: de renner die rechtkrabbelt en naar z’n fiets grijpt.

En dan: een renner die niet opstaat. Een fiets die blijft liggen. Een laagje ijs over onze borstkas. Een zeemansknoop in de maag. Wachten op het onafwendbare verdict. Gisteren was alles mogelijk. Geen berg te hoog, geen finish te ver. Vandaag kan niets meer zijn.

Het is niet nieuw. We kennen het. We vervloeken het.

Koers is prachtig. Koers is nu en dan niet te verdragen, zelfs niet voor wie er onvoorwaardelijk van houdt.

Voor de renner die zijn ploegmaat, collega, maatje, kamergenoot ziet starten, maar nooit ziet finishen; die verder moet met lood in de pedalen en de doffe ogen van wie ongewenst aan z’n sterfelijkheid wordt herinnerd.

Voor de ploegleider die de ouders van de jongen, die aan hem werd toevertrouwd, in de ogen moet kijken en daar alleen onpeilbaar verdriet ziet.

Voor de soigneur die meer weet over zijn renners en hun benen dan hun eigen lief, maar alle dromen, angsten en geheimen van deze eeuwige belofte voor altijd bij zich houdt.

Voor de ouders van een gulzige knaap, die zijn prachtige toekomst voor zich uitgespreid zag liggen als een pad waar hij gewoon snoeihard overheen moest fietsen, en die nu in de verte alleen nog maar het zwartste donker zien.

Voor alle ouders die opspringen om de vaat te doen of de haag te snoeien, zodra ze hun dierbare kind een berg zien afdalen of zich onbevreesd in een massaprint zien gooien. Omdat ze het weten, omdat ze het vrezen, maar het nooit luidop zeggen.

Voor de renner die zomaar stopte met leven terwijl hij bezig was met wat hij het beste kon, het liefste deed.

Voor al die renners die nooit meer opstonden, nooit meer naar hun fiets grepen.

Geluk is vluchtig als twee armen in de lucht en een felgekleurde ruiker bloemen.

Bieke Purnelle. Beeld Bob Van Mol
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden