Zondag 23/02/2020
Fans verzamelen aan het Staples Center in Los Angeles om Kobe Bryant te herdenken.Beeld AFP

ColumnHans Vandeweghe

Kobe Bryant kon basketballen als geen ander, maar twintig jaar lang was er één constante: me, myself and I

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

Het is niet duidelijk wanneer en waar Kobe Bryant zal worden begraven. Of in intieme familiekring, of in het Staples Center voor 20.000 man, of iets daartussen. Als Kobe had kunnen kiezen, het was die tweede optie geworden.

Omdat eenieder (m/v) met een toetsenbord zich ineens geroepen voelt om Kobe Bryant te roemen en/of betreuren, eerst even dit: tussen 1993 en 2005 was ik beroepshalve een regelmatig bezoeker van de NBA. Michael Jordan heb ik 32 keer live zien spelen, Kobe Bryant minder. Hoeveel precies weet ik niet meer, want waarom de ontmoetingen met Sint-Pieter tellen als je God zelve geregeld zag?

Speciaal voor de millennials voor wie geschiedenis begint bij de aanschaf van hun eerste smartphone, even voor de goede orde: Michael Jordan is de beste ooit (zelfs de beste sporter ooit tout court), daarna komt wat basketbal betreft wellicht LeBron James, maar het zou evengoed Kobe Bryant kunnen zijn, dat laatste zal afhangen van wat James er in zijn ultieme jaren van bakt.

De twee belden zaterdagavond met elkaar nadat James Bryant had ingehaald op de all-time scoringstabel van de NBA. Die all-time scorers list zegt niet heel veel: zo heeft Jordan minder punten dan Byrant en James maar wel meer titels. Op nummer één staat Kareem Abdul-Jabbar. Op twee Karl Malone. Vrij naar Wittgenstein: wie niks zinnigs kan zeggen over Abdul-Jabbar (de eeuwige zwarte activist) of over Malone (nooit een titel gewonnen en als gewezen bestuurder van de National Rifle Association een Uncle Tom) moet over Bryant zwijgen.

De eenzijdige eulogieën wekten verbazing. Behalve Washington Post-journalist Felicia Sonmez (eerst ontslagen en snel in eer hersteld, opzoeken als u meer wil weten) viel tussen alle lofbetuigingen aan het adres van Kobe Bryant één realistische stem te horen. Dat was Eric Goens in VTM Nieuws. De ongekroonde koning van de emo-tv vervelde heel even tot de uitstekende NBA-commentator van weleer toen hij de basketbalspeler Kobe Bryant neerzette als “een fantastische speler, maar een ettertje”.

Wie was Kobe Bryant? Als rookie van achttien sprak hij zo min mogelijk tegen zijn medespelers van de Lakers, tenzij om hen te zeggen dat ze die basketbal zo snel mogelijk in zijn handen moesten geven. Shaquille O’Neal noemde Kobe in hun eerste seizoen samen al meteen ‘Showboat’. Zijn coach Phil Jackson, die Jordan in Chicago had getraind, moest na een paar jaar tussen Kobe en Shaq in psychotherapie, zo erg hing hij het uit.

Bryant kopieerde Jordan om hem te overtreffen. Omdat hij had gehoord dat Michael Jordan weleens de hork kon uithangen tegen zijn maats moest hij zo nodig ook de hork uithangen. Twintig jaar lang was er één constante: me, myself and I. And give me the ball. Vergeleken met Kobe Bryant is Cristiano Ronaldo de ultieme altruïst. Dat hij kon basketballen en inzake speelstijl het dichtst bij Jordan in de buurt kwam, laat daar geen twijfel over bestaan.

Giftig

Over de doden niks dan goed, dat is een mooi principe, maar niet overdrijven. Van de week schreef een zwarte mevrouw een lang opiniestuk: “Kobe was het rolmodel waar wij zwarte jongeren krampachtig naar op zoek waren.” Meer van de pot gerukt is onmogelijk. 

Kobe rolmodel? Hoezo dan? Omdat hij zichzelf als het merk ‘Black Mamba’ had gedeponeerd? Kobe Bryant was alvast veel meer mamba – giftig en agressief – dan hij ooit black was. Hij heeft zich nooit geuit in om het even welke discussie over zwarten in de VS, zelfs niet over Black Lives Matter en toen had het makkelijk gekund want hij was gestopt. Jordan overigens ook niet, al is hij tenminste lid van de Omega Psi Phi, een zwarte studentenbroederschap. Kareem en LeBron spraken zich wel herhaaldelijk uit.

Nog meer onzin in dat opiniestuk? “De enige reden dat hij met een helikopter vloog was omdat hij zich ten volle wilde inzetten voor zijn werk, maar ook een aanwezige vader wilde zijn.” Woeha. Kobe Bryant vloog al met een helikopter toen hij nog speelde en kinderloos was. Die heli was er omdat hij speciaal wilde doen.

Kobe Bryant speelde zijn hele profcarrière voor de Lakers.Beeld USA TODAY Sports

Er werd besloten met: “Ik zou ook kunnen schrijven over het meisje (het was een vrouw van 19, HVDW) dat Kobe in 2003 beschuldigde van verkrachting. Hoe hij zich verontschuldigde. Hij dacht oprecht dat zij seks met instemming hadden, maar na het horen van haar versie van de feiten zag hij in dat zij het waarschijnlijk anders had ervaren. Veertien jaar voor #MeToo was dat bijzonder.”

Zij had het anders ervaren… Dat toegeven was bijzonder… Het stond er echt. Geschreven door een vrouw. Een zwarte vrouw, over een zwarte man die een vrouw had verkracht. Het was niet erg, want hij had zich verontschuldigd. Dat kwam nadat hij 2,5 miljoen dollar had betaald, maar dat stond er dan weer niet bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234