Maandag 10/08/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Knuffelen, dat ging niet meteen vanzelf. Gloria keek me wantrouwig aan

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Het was zo­ver gisteren. Eindelijk kon ik mijn kleindochter Gloria in de armen sluiten. Nadat duidelijk werd dat kinderen minder snel besmet raken, maar vooral het risico op het doorgeven van de besmetting heel klein is, belde mijn dochter me: “Mama, kom je Gloria knuffelen? Het mag.”

Ik veranderde onmiddellijk in een ouwe indiaan die rondjes danst en daarbij alle goden aanroept van pure dankbaarheid. Mijn hondje Mr. Wilson begon, aangestoken door mijn vreugde, te huilen als een wolf en liep achter me aan.

De volgende dag repte ik me naar hun huis, waar ik in de tuin mocht komen knuffelen. Dat ging niet meteen ­vanzelf. Gloria keek me wantrouwig aan en elke keer als ik zei: “Het mag hoor!” keek ze angstig vragend haar moeder aan. Sprak ik wel de ­waarheid, zag je haar denken. ­Hartverscheurend vond ik het. Dat dat kleine ding – ze is drie – zo ­doordrongen was van gevaar!

We begonnen dan maar met kleine stapjes aan ons wederzijds knuffel­moment. Ik wachtte braaf af. Op een bepaald moment wilde ze over een laag bankje heen stappen – mijn ­dochter was bezig in de keuken – en ze riep: “Mama wil je even helpen?” Het antwoord was: “Moemie zal je wel ­helpen. Ik ben bezig.” Waarop ze me argwanend aankeek maar me dan toch haar handje aanbood.

Het voelde als een openbaring, dat kleine knuistje in mijn hand. De ­volgende stap was een streling over haar ruggetje. Ze keek verschrikt op en weer zeiden haar moeder en ik dat het echt wel mocht.

Toen had ik een idee – ik weet hoe graag ze heeft dat ik voorlees – en zei: “Glorissima, als jij nu eens een boekje gaat uitzoeken, dan lees ik het voor.” Ja, goeie bal!

Ze rende vrolijk naar haar boekenkast, haalde er het boekje Laika uit en klom op mijn schoot. Het ijs was eindelijk gebroken.

En daarmee kwam de kleine regisseur – ze heeft het van geen vreemde – boven. Na het boekje zei ze: “Kom Moemie, we moeten eigenlijk gaan werken samen hè?” Ik: “Is dat zo, dat was ik helemaal vergeten. Wat voor werk moeten we dan doen?” Ze keek me aan en ik zag dat er in haar hoofdje een ander scenario opdook.

“Nee, nee,” zei ze, ‘ik heb vanmorgen al alleen gewerkt en daar heb ik geld mee verdiend om eten te kopen voor een picknick.” “Oh, wat geweldig!”, riep ik uit. “Gaan picknicken met jou, daar droom ik al weken van.” Guitig keek ze me aan en zei toen: “En we gaan niet alleen picknicken... We gaan ook kamperen en dan mag ik bij jou op de luchtmatras slapen!”

Met kussen en dekens trokken we naar het andere einde van de tuin. “Wat een mooi bos is het hier, is dit een goed plekje?” vroeg ik. De zon danste door de bladeren. Ze maakte een bedje, trok me erop en kroop in mijn armen.

Een diepe zucht: “Wat een mooie ­sterren daarboven aan de hemel, hè Moemie?”

Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234