Dinsdag 18/05/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHans Vandeweghe

Knieën, darmen en kont zitten bij Tom Dumoulin nogal hoog, tussen zijn oren

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

Tom Dumoulin verhuisde in mei 2016 van Maastricht naar het Belgische Kanne. De uitleg? Hij wilde rustiger wonen en Kanne was dicht bij Maastricht en Kanne kende hij omdat hij daar frieten ging halen. Het was dus voor de rust. Of voor de frieten. Of voor de Nederlandse fiscus, maar dat bleef verzwegen, zoals goede katholieken dat kunnen.

Tom Dumoulin is altijd een beetje een enigma geweest, een man van het verzwegene, maar wat hij nu heeft geflikt slaat alles. Op vrijdag kregen we een videootje te zien van een op het eerste gezicht happy renner die gezeten op een Spaans terras zijn 2021 overschouwt: “Eindelijk weer twee tijdritten in de Tour is super voor mij.” Goed nieuws zou je zeggen en nog meer: “Ik ga ook een keer op de kasseien rijden. Een keer iets anders doen.” Zoals Wout van Aert komen helpen in de Ronde van Vlaanderen. Een mooi hoofdpunt was dat voor de Belgische sites want dat van die Tour en Dumoulin daar geloven we al een tijd niet meer in.

Dat was vrijdag. Zaterdag kwam dan een nieuw videootje waarin hij zijn tijdelijk afscheid aankondigde. Samengevat: hij moet er effe uit, het was een lang proces, hij had nachten wakker gelegen over wat hem te doen stond, nu was hij er uit en een enorme last was van zijn schouders gevallen. Eens een keer niets meer moeten, niemand die iets verwacht, niet zijn familie en niet het minst hijzelf. Het voelde zo goed.

Alle begrip voor de omstandigheden waarin beide filmpjes zijn tot stand gekomen, maar ergens is iets mis gegaan, op zijn minst met de timing van communiceren. Het kan niet anders, of filmpje één is ergens aan het begin van de stage opgenomen en filmpje twee – van de pauze – heel recent, misschien zelfs pas de dag zelf. Waarna filmpje één pas vrijdag, de dag van de virtuele ploegpresentatie is gelost terwijl Dumoulin dan al met kopzorgen zat en er een dag later de brui aan gaf.

De vraag is nu hoe die kopzorgen in een korte week de dimensie hebben aangenomen die heeft geleid tot die drastische beslissing en hoe het mogelijk is dat de ploegleiding dat niet heeft zien aankomen. Met andere woorden: wat is daar gebeurd op die stage? Heeft Tom Dumoulin net als vorige zomer in de Tour en later de Vuelta begrepen dat hij simpelweg het niveau van zijn eigen ploeg niet meer aankan, laat staan die van de wereldtop?

In de Tour werd hij door zijn Jumbo-Visma’s in de vernieling gereden – niet het minst door Wout van Aert – en gooide hij al snel de handdoek. Later kwam via de embedded docu Code Geel de uitleg dat hij met zadelpijn had gekampt in die Tour. Pijn die dan weer miraculeus verdween op de voorlaatste dag met de klimtijdrit naar La Planche des Belles Filles. Daarin werd hij netjes tweede en weer was er een raadselachtige Dumoulin-quote waarmee je alle kanten uitkon: “Ik word tweede achter Tadej Pogacar, die als een mijnwerker op de fiets zit. Ik snap gewoon niet hoe die gast… Ik kan niet bedenken hoe ik anderhalve minuut sneller had moeten gaan.”

Ik vertaal even uit het wieleriaans. Dumoulin: “Het kan niet dat Pogacar zo snel rijdt. Dit is bedrog.” Daar is toen niet op doorgegaan door de media. Het was alvast weinig collegiaal en de anders zo minzame Dumoulin toonde zich toen een slecht verliezer. Had hij nu nog een poot om op te staan, maar als kopman in de Vuelta enkele weken later bleek al in de eerste zware rit dat hij niet meekon en na de tweede was hij kopman af. Voor halfweg gaf hij op.

Dit afscheid is geen verrassing. Niet vergeten dat deze man al een keer 420 dagen niet had gefietst voor hij in de lente van 2020 bij zijn nieuwe ploeg aan heroptreden toe was. De uitleg voor die eerste retraite – hoofdzakelijk op kosten van Sunweb – was aanvankelijk kniepijn. Later werden dat darmproblemen en nog later die zadelpijn. Knieën, darmen en kont zitten bij Tom Dumoulin nogal hoog, tussen zijn oren. Kan gebeuren, en alle begrip daarvoor maar dit lijkt verdacht veel op een vroege en definitieve exit.

Tom Dumoulin is amper dertig, had al een breder wereldbeeld dan heel het peloton samen maar wil nu eindelijk eens te weten komen wat hij wil. Dat is de luxe die hij zich als goedbetaalde wielrenner kan permitteren. Hij gaat er een tijd tussenuit. Om bijvoorbeeld een wandeling te maken met de hond. Ook om na te denken. Ai, het is zelden verstandig om te veel na te denken als coureur. In zijn verklaring van zaterdag vraagt hij aan het eind: “Wat wil ik, als mens met de fiets?” Dat zegt alles: de wielrenner Tom Dumoulin komt nooit meer terug. Hopelijk wel de mens-met-de-fiets, maar die wint niets.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234