Zondag 20/10/2019

Klaar voor de toekomst? Wij wel!

Beeld BELGA

Nicolas Coomans (24), Alice Defauw (28), Wesley De Visscher (25), Morgane Haid (27), Benoit Monteyne (28), Erik Peetermans (27), Annelien Siau (25), Sophie Sine (28), Hannah Snoeck (28) en Raf Van Bulck (26) werken voor het VBO, het Verbond van Belgische Ondernemingen.

In de erbarmelijke tijden van Daens leek de idee dat het parlement democratisch verkozen werd door alle lagen van de bevolking een utopie. De historische bestaansreden van de vakbonden ligt daar: in het opkomen voor wie geen stem heeft en het waken over het democratisch evenwicht. Gelukkig hebben wij die tijden niet hoeven mee te maken.

Werkgevers zijn ook niet (langer) de grote boze wolf tegen wie we beschermd moeten worden. Van de bedrijven die verplicht zijn om sociale verkiezingen te organiseren, lag de opkomst overigens beduidend lager in bedrijven waar meer jongeren aan de slag zijn, zo stelde SD Worx vast. De jongere generatie lijkt niet langer naar de vakbond te kijken voor het verdedigen van haar belangen.

Wij betraden de arbeidsmarkt tijdens het hoogtepunt van de economische crisis. We weten wat het is om moeilijkheden te ervaren bij het vinden van die 'eerste job'. Maar we hebben haar op onze tanden, en zijn niet naïef. We zien vooruitgang, maar hebben nog een lange weg voor de boeg. Met de juiste voorbereiding en intergenerationele samenwerking valt er heel wat te verwezenlijken. Hierop antwoorden met een status quo is de realiteit niet onder ogen zien.

Puur egoïsme

Millennials beseffen maar al te goed dat ze langer moeten werken, maar zien deze lange loopbaan niet als een probleem. Stoppen met werken op 52 of 55? Nee, bedankt! De levensverwachting in België bedroeg in 2014 al 83 jaar voor vrouwen en 78 jaar voor mannen. Deze positieve evolutie samen met de verhoogde levenskwaliteit in België betekent dat wij, en zeker zij die later dan ons geboren zijn, nog ruimschoots de tijd zullen hebben om van ons pensioen te genieten.

Werk is niet de oorzaak van alle kwaad. Wel maken we ons zorgen over het kostenplaatje van de pensioenen. Mocht de gemiddelde leeftijd van uittreden op de arbeidsmarkt op 59 jaar blijven, hoe is dit dan houdbaar? En wie gaat dit betalen? Het is ook frustrerend hoe sommigen uit puur egoïsme onverantwoorde privileges willen behouden, louter omdat ze verworven zijn. Mogen we dan werkelijk niets in vraag stellen? Bij wie ontbreekt het dan aan solidariteit?

De basis van ons arbeidsrecht werd gelegd in 1971. De gezinssamenstellingen veranderen, de verwachtingen ook. Studies tonen aan dat onze generatie vragende partij is voor meer flexibiliteit. We willen zelf instaan voor onze werk-privébalans, maar de wetgeving moet dit mogelijk maken.

Waarvoor nu geprotesteerd wordt, is het beschermen van het verleden voor de toekomst. Terwijl wij net het omgekeerde zouden moeten doen. Leren uit het verleden en vooruitdenken. Grootste uitdaging voor de vakbonden: niet vertrekken vanuit zogenaamde verworvenheden, maar vanuit opportuniteiten.

In onze naam spreken

Zo lazen we vorige week hoe 'de jongeren' protesteerden uit bezorgdheid over hun onzekere toekomst ('Waarom wij morgen betogen', DM 23/5). Wij gaven de vakbonden noch hun jongerenafdelingen het mandaat om in onze naam te spreken. Daarom willen we reageren. Dit zijn immers niet de echo's die wij horen. Het is niet gemakkelijk te voorspellen wat de toekomst brengt. Dit geeft aanleiding tot onzekerheid. Maar is het onbekende per definitie slecht?

Geef de mensen alle informatie die zij nodig hebben om zelf een genuanceerde mening te vormen. En als ze dan nog de straat op willen, het zij zo! Maar waarom de mensen ophitsen en mobiliseren met halve waarheden?

Gaan we dus in alle sereniteit samen op zoek naar constructieve oplossingen? Of werken we elkaar tegen tot het economisch absoluut niet meer houdbaar is? Jong vs. oud? Man vs. vrouw? Werknemer vs. werkgever? Of blijft men strijden voor het behoud van de voorrechten van vandaag, ten koste van de jobs van onze jongeren van morgen?

Waarom wij morgen betogen: "Verdergaan is geen optie"

Getuigenisssen van de aanstormende generatie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234