Dinsdag 24/11/2020

Column

Keer op keer kussen ze, in slow motion, met de telefoon in gestrekte arm

Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster. Vorig jaar verscheen haar derde boek: Drift.

Op een parkbankje zitten twee tieners te zoenen. Dat doen tieners altijd, in parken overal ter wereld, maar dit jaar heeft publiekelijk vozen weer iets gewaagds, zo in de zee van maskers. Misschien dat mijn blik daarom op hen rust.

Hij is mager, met bruin stekelhaar en een hard gezicht; zij is blond en zoveel breder dat ze hem zou kunnen ­verzwelgen. Dat doet ze ook, in een gretig happende kus die wordt vastgelegd door het mobieltje dat ze op ­armlengte afstand houdt.

Het moet telkens over. Keer op keer kussen ze, in slow motion, met de telefoon in gestrekte arm, en ­bekijken dan het resultaat; hun haren strijken langs elkaar terwijl ze samen ingespannen fronsend naar het schermpje turen. Steeds voldoet het plaatje niet aan het plaatje dat ze kennelijk in hun hoofd hebben, en moet de kus opnieuw. Het moment van beoordelen is eigenlijk gretiger dan dat van de zoen.

O gut, zijn we híér aangeland, is mijn eerste reactie. Maar was het echt zo anders ‘in mijn tijd’? Ostentatief staan zoenen op het schoolplein of bij de kluisjes was in feite ook een opvoering van liefde. De ambities die wij hadden, op het vlak van gezien worden, zijn nu naakter, dat is alles: zichtbaar voor eenieder, op Instagram. 

Het zijn de momenten ervoor en erna - die niet op Instagram verschijnen, die je alleen in het wild kunt zien - waar ik van houd, omdat ze precies het tegengestelde doen van het uiteindelijke plaatje: niets onthullender, ontluisterender, dan het op- en afzetten van een masker.

Zo houd ik ervan om te kijken naar mensen die zich in de trein voorbereiden op hun aankomst in de wereld. Naar meisjes die snel nog even make-up opdoen met behulp van de selfiecamera, zodat wij medereizigers precies kunnen zien waar ze vinden dat het aan schort: elke pukkel wordt ons aangewezen met de camouflagestick. Of naar stoere ­jongens, types voor wie je ’s avonds misschien de straat zou oversteken, die met behulp van hun telefoon kijken hoe hun haar zit: meteen gaat de nek recht, wordt het hoofd een beetje gedraaid, de kaaklijn goed in zicht gebracht. Zodra de camera weer zakt, zakt ook de ­ruggengraat in elkaar. Het heeft iets ontroerends.

Nu, benieuwd wat er achter de filmkus van de tieners schuilgaat, treuzel ik bij hun bankje in het druilerige park. Geduld is de sleutel, zei mijn vader wanneer hij me vroeger meenam everzwijnen kijken in het bos.

De gepassioneerde pakkerd moet nog vijf keer over. Dan pas besluit het meisje dat ze er goed op staan. Ze stopt haar telefoon weg en drukt, uiterst tevreden, een vlugge zoen op de wang van de jongen, zo stevig dat hij er een stukje van schuin helt. Terwijl hij weer overeind komt, rechter nog dan eerst, ziet hij eruit of hij net zijn rijbewijs gehaald heeft. De opluchting en de trots stralen van zijn gezicht, dat er plotseling lief en ontstellend jong uitziet. Bijna roep ik uit: ja, zó, dat was mooi, houd dat vast!

Maar dat zou de doodsteek zijn. Ik glimlach achter mijn masker en loop ongezien voorbij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234