Donderdag 25/04/2019

Column

Joris Blanckaert wil graag provinciegouverneur van Oost-Vlaanderen worden

Joris Blanckaert vindt zichzelf geschikt als kandidaat voor de functie provinciegouverneur van Oost-Vlaanderen. Net als zovelen.

Joris Blanckaert is  componist en onderzoeker aan het KASK & het Conservatorium Gent.

De post van provinciegouverneur van Oost-Vlaanderen komt vrij. Tot begin deze week kon iedere belangstellende zijn of haar kandidatuur opsturen.

Ik heb altijd aangenomen dat het mandaat van provinciegouverneur een troostprijs of een uitloopmandaat was. Een pleister op de wonde voor het mislopen van het lijsttrekkerschap, of een mooie oude dag voor de fin de carrière politicus. Niet dus. Iedereen mag provinciegouverneur worden: het is een niet-politieke functie. Verschillende politieke partijen menen er weliswaar aanspraak op te kunnen maken, en ongetwijfeld bulken zij ook van het talent, maar het is niet meer dan een voltijdse managementjob aan de Vlaamse overheid.

Bovendien : je vangt er 75.000 euro bruto mee per jaar. 75.000 euro bruto, ofte 6.250 euro per maand. Volgens de Vacature.com salarisenquête van 2017 zit je dan comfortabel in de 5 procent hoogste inkomens van dit land. En dan hebben we het nog niet over de onkostenvergoedingen en mogelijke zitpenningen voor mandaten die als vanzelf jouw kant opwaaien.

Helemaal onderaan de beschrijving van de omvangrijke selectieprocedure las ik dat 'het de Vlaamse regering is die uit de voorgestelde lijst de meest geschikte kandidaat kiest’. Dat zou een addertje kunnen zijn. Mijn politiek netwerk is bedroevend klein. Ik behoor tot geen enkele partij. Ik durf zelfs al eens te partijhoppen tijdens de verkiezingen. Ze zullen mij dus niet kennen, als mijn naam op de shortlist van geschikte kandidaten zou prijken.

Maar ik behoor wel tot het oudercomité van de school waar mijn kindjes gaan, ik knutsel een tuinkeuken voor het kinderdagverblijf van de jongste, ik participeer in het wijkcomité, ik zet mij in voor vzw’s in de artistieke sector, ik probeer bewust in de samenleving te staan en werk, waar mogelijk, mee aan oplossingen voor de enorme uitdagingen waar zij mee wordt geconfronteerd. Ik durf mezelf een bezorgde en betrokken burger te noemen. Net als zovelen. Eigenlijk ben ik uitstekend geschikt als provinciegouverneur. Alweer net als zovelen.

En als wij dan toch met zovelen zijn, dan leert de statistiek mij dat de kans aanzienlijk slinkt dat iemand met een politieke achtergrond deze job zal wegkapen. Want voor een niet-politieke job, waarbij de functievereisten vermelden dat neutrale bemiddeling tussen verschillende bestuursniveaus een belangrijk takenpakket vormt, is een politieke achtergrond een aanzienlijk nadeel. Oké, er zijn dingen die ik minder goed in de vingers heb. Ik kan mij voorstellen dat een oud-politicus meer inzicht heeft in 'besluitvormingsprocessen in de overheidscontext’. Maar ik leer snel, en ik maak me sterk dat ik meer ervaring heb met rampenplannen en bekkencomités dan eender welke politicus.

Ik ben bovendien 42 jaar. Ik zit zowat halfweg mijn actieve carrière. Ik vind dat ik al wat verwezenlijkt heb – waarbij het toeval wil dat het om relevante expertise gaat, wat ik natuurlijk in de verf heb gezet op het sollicitatieformulier. Maar ik vind ook dat ik nog heel wat te verwezenlijken heb. Ik ben dus gedreven. Ik heb er zin in. Ik wil mijn verantwoordelijkheid opnemen. Want 75.000 euro per jaar is veel geld. Als de samenleving een dergelijk riant salaris veil heeft voor een publiek mandaat, dan moet daar iets tegenover staan. Dan mag het geen troostprijs zijn, geen weg naar de uitgang.

Had ik al gezegd dat ik een teamplayer en leergierig ben?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.