Maandag 24/06/2019

Column Marnix Peeters

Je zou altijd moeten leven alsof deze dag je laatste zou zijn, zei mijn vrouw. Maar dat kun je niet

Beeld rv

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Er stond een televisiepersoonlijkheid in de krant die, volgens mijn vrouw, zijn vrouw nooit laat uitspreken. Toen ze een tijd geleden in VTM Nieuws werden geïnterviewd omdat ze samen een nominatie voor iets in de wacht hadden gesleept, nam de man voortdurend het woord, zijn vrouw geregeld in de rede vallend en haar zinnen afmakend, en daar heeft mijn vrouw een broertje aan dood. Bovendien heeft iemand wiens mening mijn vrouw maar matig apprecieert – en dan wik ik mijn woorden – zich ooit lovend over de televisiepersoonlijkheid uitgelaten. Hij vond hem een bijzondere creatieve geest, en dat maakt hem, de televisiepersoonlijkheid, voor mijn vrouw meteen een egoïstische narcist by proxy.

Soit: wie nog kan volgen krijgt een speekmedaille, en het ging er au fond gewoon over dat mijn vrouw het niet kan uitstaan als iemand iemand anders niet laat uitspreken. Zij is de zachtmoedigheid zelve en zij staat open voor elk goed nieuw idee, maar er zijn grenzen. Zij doet niet in vagevuren.

Bijzondere creatieve geest, mijn oor, zei zij nog, rustig de krant opvouwend.

Vorige week was het plots Moederdag. Ik had er niet bij stilgestaan – ik ben inmiddels even uitgepraat en uitgedacht over mijn moeder, zij moet nu maar even haar weg zoeken in dat hiernamaals. Het boek dat ik over haar schreef en alle gesprekken die ermee gepaard gingen hebben mij uitgeput, ik slaap met gemak tien uur per etmaal en ik voel hoe mijn lichaam en geest al een tijdlang op zoek zijn naar hun originele vorm. Het was voor mij een soort turborouwen. Ik raakte ’s avonds de trap niet meer op, ik stond vol met eczeem, ik ben er op de lange duur zelfs mee naar de huisarts gegaan. Er bleek niets vijandigs in het bloed te zitten, enkel nog méér bos kan soelaas bieden.

Tijdens zo’n wandeling stelden wij ons voor dat in het labo die bloedstalen per abuis in verkeerde enveloppes belanden. Dat een kerngezonde mens nu ergens naakt op het strand staat te dansen, nadat hij zijn vervreemde vrouw de deur heeft gewezen en eindelijk zijn liefde aan zijn vriend op het werk heeft betuigd, zijn spaarcenten verbrassend in het aanschijn van de dood. En dat de zieke denkt: ik voel me niet goed maar er is niks ernstigs aan de hand, en zijn laatste dagen doorbrengt alsof alles eeuwig zijn gang zal gaan.

Je zou altijd moeten leven alsof deze dag je laatste zou zijn, zei mijn vrouw. Maar dat kun je natuurlijk niet. Je bent geprogrammeerd om zorgzaam en toekomstgericht te zijn.

Je leeft toch altijd alsof je nog tijd zat hebt, zei ik. Wat zou je doen als je wist dat er je nog maar een week restte? Zou je dan, zoals nu, op Netflix nog naar een serie gaan kijken waarvan je denkt: wie weet wordt het wat? Zou elke minuut zo zorgwekkend en kostbaar worden dat je er niet meer van kúnt genieten?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden