Zondag 16/06/2019

column

Je zoon blijft als verlamd zitten. Dit is gewoon zijn manier van onder de indruk zijn

Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5)

Hallo hier ben ik weer buiten is het slecht weer. We hebben een gast die heet beer. Samen hebben we een goede sfeer straks gaan we naar het gala van de gouden kaas dat is een organisatie van Ketnet dat is een zender voor kinderen en trouwens op dat gala komen veel beroemde mensen optreden zoals Regi en nog veel meer artiesten maar elk jaar komen er andere gasten langs. Dit is de derde keer op rij dat we gaan en ik heb er zin in straks komen mijn mama en papa ons ophalen. En dan gaan we naar het gala ik kan niet ­wachten en morgen is het op tv om acht uur.

Tot daar het eerste krantenartikel van de hand van John John Eeckhout, negen jaar, live vanuit de oude ­slaapkamer van zijn vader in het grootouderlijke huis.

Jullie dus, in gezinsverband, naar de Gouden K’s. Het zou ­overdreven zijn om te stellen dat je ernaar uitgekeken hebt. Maar kom, een mens kan net zo goed het hoofd leegmaken in een van kindergejoel exploderende concerttempel als thuis, in de zetel met een glas wijn en een goed boek (en de FIFA 19 van zoonlief).

Je kinderen kijken er wel naar uit. Bij het buitenkomen uit de premetro valt de eerste ­confrontatie met het zogenaamde Sportpaleis flink tegen. Bij een paleis denken kinderen aan een gouden koets, spitse torentjes en een ­nationale vlag, niet aan een permanent verkeersinfarct, lange wachtrijen en een betonnen bunker.

De tweede realitycheck volgt binnen. Jullie zitjes liggen niet extreem ver en hoog in de reusachtige zaal, veeleer in het midden. Voor kinderen van vijf en negen is dat wel degelijk extreem ver en extreem hoog. Beteuterd ­beseffen ze: een handtekening scoren van Nachtwacht, de Helden of Dylan Haegens wordt onmogelijk.

De show begint. ‘Waw!’, roep je met gepast ­inlevingsvermogen bij werkelijk elke nieuwe wending. Want kijk, daar komt een ­presentator vanuit de nok van het dak gebungeld. Je zoon knikt. Zijn lichaamstaal zegt: doe niet zo gek, vader.

Halfweg is de situatie als volgt: jij staat, als enige in de rij, rechtop te springen en te dansen op ‘Blah blah blah’ van Armin van Buuren, enkel dapper geassisteerd door een even enthousiaste Missy vanaf de moederschoot. De bakvissen op de rij voor je kijken gegeneerd om. Liplezend zie je hen ‘Hoe oud is die gast?’ tegen elkaar gibberen.

Je zoon blijft als verlamd zitten. “Vind je het niet leuk?”, vraag je bezorgd. Toch wel, knikt hij. “Moet je nog een boterham?” (Uiteraard niet, in dit oord van chips en popcorn.) Dit is gewoon zijn manier van onder de indruk zijn.

Pas wanneer een Russische daderbende vanaf het podium de danshype ‘Skibidoo’ inzet, springt hij, als op commando, recht. Hij danst het ondansbare nummer mee alsof hij sinds de geboorte nog nooit wat anders heeft gedaan.

“Geweldige avond”, spreekt hij alsnog de magische ­woorden uit. Tot tevredenheid van de meisjes voor je ben jij inmiddels weer gewoon gaan zitten.

Lichtjes hijgend, maar tevreden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden