Woensdag 16/10/2019

Column

Je voelt hoeveel mensen in hun hoofd zitten met dat nakende, dreigende afscheid van hun ouders

De moeder van columnist Marnix Peeters. Beeld rv

Marnix Peeters (1965) is schrijver en De Morgen-columnist.

Het voordeel van alzheimer is dat je de breuk niet zo hard aanvoelt. Neem nu Kerstmis. Al een jaar of vier, vijf had mijn moeder het feest opgegeven. Vroeger was zij een echt kerst­dier. Er werden bij ons geen lootjes getrokken, zij kocht voor iedereen standaard vijf cadeaus. Eén iets van waarde, en dan een doos Ferrero Rocher, een boekje dat zij voor 2 euro extra bij de Libelle had gekregen en nog twee mooi ingepakte kleinigheden.

Maar onder de kerstboom lag er wel een bérg verrassingen, en daar genoot zij van. Zij kookte dan ook. Het was elk jaar ongeveer hetzelfde, zalm­cocktail met cocktail­saus, in hesp gerolde asperges, tonijn uit blik en hard­gekookte eieren, en zelf­gemaakte mayonaise. Niemand kon zo goed mayonaise maken als zij.

Marnix Peeters. Beeld Bob Van Mol

Na de maaltijd haalde zij haar kerst­stronk uit de kelder, een jaarlijks gebak waarover de meningen in onze familie sterk uiteenliepen. Mijn moeder bakte steevast met minarine. Op het daardoor nogal droge deeg smeerde zij confituur, rolde het op tot een houtblok en vette de buitenkant in met een chocolade­mengsel op basis van cacao en minarine. Op de stronk stond een plastieken kerst­boompje met een rode bol erop, dat al tientallen jaren meeging.

Mijn schoonbroer Rudy, die intussen ook dood is, en ik maakten net zolang grapjes over de kerst­stronk tot iedereen ze beu gehoord was. Mijn moeder liet het geplaag schijnbaar niet aan haar hart komen, maar mogelijk vond zij ons onnozel en was zij er toch wat door gekwetst.

Maar de laatste jaren had zij dus niets meer georganiseerd. Eén keer heb ik geprobeerd het feest van haar over te nemen, met allerlei vooraf klaargemaakte gerechten die alleen nog even in de oven moesten, maar dat vond zij niet plezierig – ze was gewend om al het werk te doen en ze liep verloren in haar eigen huis, als­mede in haar eigen hoofd. Mogelijk vond zij het aangenamer als zij er gewoon niet van op de hoogte werd gebracht dat het een speciale dag was. Zij leefde enkel nog van regel­maat en voorspelbaarheid.

We zijn dat hele kerst­gedoe dus al een hele poos ontgroeid en ontwend, zodat je nu niet zo hard denkt: het is de eerste kerst zonder haar. Haar verjaardag, op 7 december, was wel een vervelende dag – precies een jaar geleden kreeg zij de long­ontsteking die haar in het ziekenhuis deed belanden, en waar zij nooit nog echt van zou bekomen. Dat zie je vaak bij wankele oude mensen. Een mespunt zand in de machine en het komt nooit meer goed.

Ik ben het nu allemaal aan het opschrijven – in het voorjaar publiceer ik er een boekje over, Zo donker buiten. Je voelt aan de reacties op deze columns hoe hard het mensen aangrijpt, hoevelen in hun hoofd en hun maag zitten met dat nakende, dreigende afscheid van hun ouders, die almaar ouder, en dus almaar vatbaarder voor verval en verdriet worden. Het is intens werk, maar het voelt wel goed aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234