Zondag 08/12/2019
Beeld Tim Coppens

Column

Je ­probeert met krachtige passen weg te stappen. Het werk wacht niet. Na twee meter draai je je om

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

Je sluit de deur achter je en wat je hoort breken is je hart. Je ­probeert met krachtige passen weg te stappen. Het werk wacht niet. Na twee meter draai je je om. Je kijkt haar recht in de ogen, en je zwaait met een gebaar waar het woord ‘schaapachtig’ voor is uitgevonden. Niemand zwaait terug. Bij de wagen draai je je ­nogmaals om. Sleutels vergeten, zoals, nu ja, elke ochtend. Je keert op je stappen terug. Je wil geen foute verwachtingen creëren en over een minuut moet je haar echt wel verlaten. Je lokt haar weg bij de deur waar ze nog altijd onbegrijpend zit te wachten, je vermant jezelf en loopt snel binnen en buiten. Je zwaait opnieuw. Dag poes. Dag Minoes.

‘Gezinsuitbreiding’ had je op Facebook en Instagram gepost bij de eerste foto van de nieuwe bewoner van jullie huis: een drie maanden jong katje. Dat was met een knipoog bedoeld, want een huisdier is natuurlijk geen volwaardige uitbreiding van de familie. Vandaag, een week of wat na haar komst, ben je minder zeker van hoe ironisch dat was. Alleszins begrijp je waarom voor vele mensen een kat, een hond of desnoods een parkiet wel degelijk een geliefde en gerespecteerde ­huisgenoot en toeverlaat is. Dat is Minoes voor jou inmiddels ook.

“Hoe gaan we haar noemen?” Beschaafd debatterend stapt je gezin door de stad. In de picknickmand aan je hand: een prachtige, grijsbruine kitten met zwarte snoet en oren en Siamese trekken. De hippe namen die jij voorstelt, maken geen schijn van kans. Het wordt geen Pixie. De ­kinderen beslissen: Minoes. Een weinig oorspronkelijke keuze, maar inmiddels kan je je huiskat alleen nog als een Minoes zien.

De kat heeft inmiddels iedereen in huis rond haar verrassend scherp geklauwde pootjes gewonden. Op het bankstel geldt voortaan haar wil als wet. Zij ligt er als eerste, en wie er nog bij wil moet er zich maar zien rond te puzzelen.

Op John John heeft Minoes een haast therapeutische werking. Spelen met de kat, haar strelen en op de schoot nemen, verzacht zijn door plotse groei verwarde zeden. Wat jullie lastige onderhandelingsrondes kost, doet hij spontaan voor haar: stoppen met tabletspelletjes spelen.

Missy reageerde eerst bijna zelf als een kat. Wantrouwig, en zelfs een tikje jaloers kijkt ze toe hoe Minoes met wat oude speeltjes aan de haal gaat. Daar wil ze nu toevallig toch wel zelf mee spelen zeker. Maar ook hier overwint de liefde alles en is een moment met Minoes op de schoot een voorwaarde voor een geslaagde dag.

Het komt allemaal weer terug, beken je aan je geliefde. De kat ’s ochtends achterlaten doet je hart bijna evenzeer krimpen als toen je je kroost moest achterlaten in de crèche. Nu al ben je zenuwachtig en ­angstig voor het moment dat ze de deur uit mag, het stadstuintje in.

Loslaten, je blijkt er nog altijd geen held in te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234