Zondag 25/08/2019

Column

"Je mag klagen over seksisme, maar het is toch wat raar dat je tegelijkertijd halfnaakt op de cover van Humo staat", zei mijn vrouw

Marnix Peeters. Beeld Karoly Effenberger

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters (°1965) over vrijheid, vogels en zijn vrouw. Zijn nieuwe boek 'In elke vrouw schuilt haar moeder' is nu uit.

Wij geven elke dag onze krant door aan onze buurman, die er zijn Nederlands mee opwerkt. Wat is dat met die hashtag bij jullie, de hele tijd, vroeg hij laatst. Wij legden het hem in grote lijnen uit. We verduidelijkten ook het verhaal over de tv-presentator. 

Hij begreep het maar half. In de Oostkantons zijn de dingen anders, ouderwetser, geordend.

Je staat er niet bij stil, zei ik toen hij weer vertrokken was, maar voor iemand die al zijn hele leven in dit stiltegebied woont, moet het gedoe in het dal een vreemd schouwspel zijn.

Dat is het voor míj al, zei mijn vrouw. Ik sta ook met zúlke ogen naar de hysterie te kijken. Naar de willekeur en de tegenstrijdigheden. Je mag klagen over seksisme en over de moppen in De slimste mens, maar het is dan toch wat raar dat je tegelijkertijd halfnaakt op de cover van de Humo gaat staan, zoals Elodie en Dalilla laatst, in elkaar verstrengeld en met een slaapkamerblik.

Dat was mogelijk ironisch, zei ik.

Beeld rv

Je moet weten wat je wilt, zei mijn vrouw. Als je sexy wilt zijn, mag je sexy zijn, maar dan moet je niet zuchten als iemand zegt dat je sexy bent. Dat is trouwens het probleem niet. Dat ze op straat ‘hoer’ naar je roepen, louter omdat je een vrouw bent – dát is een probleem.

Wij hadden laatst met een dame uit Borgerhout gesproken, die ons onthutsende dingen had verteld over het leven van alledag daar. Bespuwd en bepoteld worden. Haar tienerdochter keek al lang niet meer op van een ongewenste hand op haar kont, op weg naar de schoolbus.

Wel, zei ik, ik pik het ook niet meer, dat we dat voor lief nemen. Ik ben een kind van de jaren 60. Mijn vader kwam thuis van de kolenmijn en ging met zijn armen overeen aan tafel zitten wachten op het eten. En mopperde dan soms dat de aardappelen te murw waren. Ik heb tot mijn zeventiende op een jongenscollege gezeten. Meisjes, dat waren fabeldieren. Het heeft mij nadien veel tijd en moeite gekost om de juiste omgangsvorm te vinden. Het is met veel vallen en opstaan en blutsen en builen gegaan, maar het is denk ik uiteindelijk wel gelukt. Om maar te zeggen: I've come a long way, en met mij de meeste mannen van mijn generatie. Het is niet tof dat de samenleving nu de andere kant uitglijdt. Dat mag je niet aanvaarden.

Een heleboel linkse feministes denken daar anders over, zei mijn vrouw. Daar gaat in hoofdzaak het gekibbel over: of je culturele verschillen hoger waardeert dan de gelijkheid van mannen en vrouwen.

Het zijn boeiende tijden, zei ik – vooral van hieruit bekeken, waarop ik mij terugtrok in de keuken, waar er een stoofpot met merguez, look en harissa op het programma stond, die enkele uren later werd opgediend vergezeld van wat rode rijst en – ze zijn eindelijk terug – corne de gatte-aardappeltjes, en een mooi glas Australische merlot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden