Dinsdag 11/05/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Je kunt de stand van een beschaving afmeten aan de facteurs, zei ik

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Hoe was het?, vroeg mijn vrouw.

Uitstekend, antwoordde ik. De levertransplantatie verliep voorspoedig, maar zeer bloederig.

Doordat ik dan geregeld één oog met de hand bedekt houd, kan zij van ver zien dat ik op mijn tablet naar Top­dokters zit te kijken. Zelf heeft zij het enkele seizoenen geleden voor bekeken gehouden. Te veel bloed, te veel inkijk.

Ik vind het fascinerend om te zien hoe mensen dingen kunnen en durven die ik niet kan en durf. Daarom kijk ik graag naar De rechtbank – ik sta krom van verbazing om en bewondering voor hoe die rechters hun evenwicht bewaren in een storm van argumenten en betogen, twijfels en suggesties, voelbare leugens en verborgen agenda’s. In drie van de vier gevallen zou ik oordelen: ik weet het niet, ga maar naar huis.

En hoe zo’n topdokter met een haast verliefde blik een buikholte durft open te leggen en in een paar uurtjes tijd een lever vervangt, om dan fluitend naar huis te fietsen: ik word er weemoedig van. Had ik maar een vak geleerd, zucht ik dan.

Een bevriende dokter zei me laatst: wat jij met taal kunt, is voor een dokter even veraf en onbegrijpelijk als wat wij met pancreassen doen voor jou. Ik kan dat moeilijk geloven, maar ook áls het zo is, redt het gefrommel aan de pancreas wel nu en dan een leven. Taal is maar letters.

Daar discussieerden mijn vrouw en ik de volgende ochtend een halfuurtje over. Vervolgens ging zij samen met B. muizen vangen. (In het kader van een boekproject ben ik onderworpen aan een embargo en dien ik op mijn woorden te letten.)

Bij thuiskomst vertelde zij dat zij aan het laatste huis vóór de Our onze postbode had ontmoet. Hij had zijn wagen aan de kant gezet en was samen met Pikky, de oude dove bordercollie die er overdag op de drempel ligt te slapen terwijl zijn baasjes uit werken zijn, met de frisbee aan het spelen.

Nu weet je waarom ik soms zo laat ben met je post, had hij lachend gezegd.

Je kunt de stand van een beschaving afmeten aan de facteurs, zei ik. Worden die onderworpen aan de eisen van de vierentwintiguurs­economie en gooien ze gejaagd enveloppen in de bussen, moet je je zorgen maken. Maken ze praatjes en spelen ze met Pikky, dan gaat alles nog redelijk goed.

Een paar jaar geleden wilde ik de HLN Wielergids opsturen naar mijn wielergekke vriend Marcel, in Amsterdam.

In het postkantoor werd de bruine A4-enveloppe gewogen: hij was 3 gram te zwaar om van een veel gunstiger frankering te genieten.

Kan er niet wat uit? vroeg de dame van de post.

Ik maakte de omslag open, we scheurden samen de erelijst van Luik-Bastenaken-Luik uit het magazine, en toen dat niet voldoende bleek de pagina met de kleinere ploegen. We haalden zo de

99 gram, wat mij toch algauw 2 euro bespaarde.

Marcel is een freak, zei ik, die kent de meeste van die dingen toch uit het hoofd.

Glimlachend stapte ik het postkantoor uit, waar net zo tevreden de beambte zich voort van haar dagtaak kweet.

Geluk zit in die kleine hoekjes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234