Maandag 20/05/2019
Julie Cafmeyer voor online. Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Je hebt een gezin, maar je verlangt naar zo veel meer. Meer opwinding

Julie Cafmeyer is columnist.

Lieve postbode,

Enkele weken geleden schreef je me een e-mail die begon met “lieve Julie”. Je vond dat het jouw volledige recht was om me bij de voornaam aan te spreken omdat je drie keer per week bij me langskomt (weliswaar via de brievenbus).

Je schreef me dat je al mijn columns leest en dat je deze keer was geraakt door de tekst waarin ik het had over het televisieprogramma Therapie. Ik schreef over Anna, een vrouw die haar therapeut vertelt dat ze haar leven lang heeft gewacht op een aanraking van haar man. Starend naar het plafond, al die jaren.

Jij schrijft me dat je ook vaak naar het plafond staart. Niet omdat je de verkeerde keuzes in je leven hebt gemaakt, maar omdat je vindt dat je te weinig keuzes maakt.

Is dit het dan?

Je hebt een gezin, maar je verlangt naar zo veel meer. Meer opwinding. Soms zijn er momenten dat je zou willen opstaan, de auto instappen en voor een radicaal ander leven kiezen. Misschien zou je dan een filosofisch gesprek voeren met een getatoeëerde motard ergens aan een tankstation. Je zou een sigaret opsteken en hem vragen: hoe te leven? Je zou nog een Tripel van Westmalle opentrekken, en op het einde van de avond zou je je hoofd op zijn schouder leggen en je nestelen in zijn warme, zwarte leren jasje. Je zou hem bekennen dat je last hebt van een zeurende gedachte die maar niet ophoudt. Elke keer weer die vraag: is dit het dan?

Je wordt wakker uit je fantasie. Er is geen motard, geen tankstation, geen zwartleren jasje. Wat er wel is: je vrouw, je kinderen, je route als postbode. Je hebt besloten bij hen te blijven. Je zal hen niet kwetsen, je wilt hun leven niet overhoophalen. Tenslotte hou je van hen.

Je vraagt me raad: “Julie, zou jij ook bereid zijn om zulk een compromis aan te gaan. Of blijf je resoluut je keuzes vanuit je eigen gevoel maken?”

EIndeloos opnieuw beginnen

Ik fantaseer ook vaak over andere levens.

Ik zou de travestiet op stiletto-hakken kunnen zijn die ik elke dag tegenkom in de groentewinkel, ik zou de oude vrouw op het bankje kunnen zijn die naar me knipoogt, ik zou die getatoeëerde motard kunnen zijn.

Maar ik ben hen niet, dus kijk ik naar hen. Er schuilt troost in het kruisen van de blik van een ander. Daar vang ik een glimp op van een leven dat ik niet leid, maar waarvan ik wel even deelgenoot ben. We kunnen ervoor kiezen eindeloos opnieuw te beginnen. Maar wie de hele tijd voor een nieuw leven kiest, houdt niets over. Altijd zoeken naar iets anders creëert wanhoop.

Dus wanneer je morgen aan mijn deur staat, bel dan even aan. Ik zal opendoen en dan zullen wij even glimlachen. Dat zal volstaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.