Vrijdag 15/11/2019
Saskia De Coster. Beeld BELGAIMAGE

Column

Je eerste optredens, je eerste aanslag: een wrang inwijdingsritueel in het volwassen leven

Saskia de Coster is schrijver. Haar column verschijnt wekelijks.

Als je een kind bent, wil je zo snel mogelijk groot zijn. Je klimt helemaal zelf op een stoel, steekt je hand in de lucht en roept: ik ben de grootste. Als grote mens blijf je klimmen, over Tiroolse bergen en praktische hindernissen, soms wil je je handen in de lucht en zomaar iets roepen, als een kind. In de schemerzone die tieners bewonen, tussen die twee totaal andere rassen, kinderen en volwassenen, weet je alles, heb je shitloads attitude en probeer je uit alle macht om de verwarring over je lijf en je hersenkronkels te verbergen en de baas te worden.

Ze waren met duizenden, de jonge meisjes en tienermeisjes in Manchester, op de drempel van volwassenheid, met vriendinnen, sommige oogrollend onder de volstrekt onnodige bescherming van hun ouders. Die mensen duwen hen al hun hele leven in een onderdanige rol, die eisen gehoorzaamheid, die leggen soms zelfs nog hun kleren klaar maar zullen stilaan hun macht moeten afstaan, ha. Het idool van de tienermeisjes, de 23-jarige popster Ariana Grande, daarentegen is een coole volwassene, eentje die hen niet aan de kop zaagt en door het leven huppelt alsof het een zomerse festivalweide is. Ze toont de meisjes hoe op hun eigen, liefst sexy, benen te staan en hun lichaam volledig uit te spelen, zolang zij zelf maar de controle behouden over wat zij met jongens willen doen. En ze is nog gek op veel roze ballonnen, glitters en kattenoortjes ook, de stoeipoes.

Na Ariana’s laatste nummer weerklinkt buiten een knal. Een jongvolwassen dader laat een primitieve splinterbom afgaan. Jonge lichamen worden geschonden en gedood, het zijne inbegrepen. Zou hij eerst nog meegeluisterd hebben, heeft hij bewust staan wachten tot het afgelopen was?

Op een foto die vast iconisch wordt, kijkt een angstig tienermeisje met kattenoortjes in de camera. Ze is in aluminiumfolie gewikkeld, aangespoeld, in de armen van hulpverleners. Onwillekeurig legt mijn geest een link met een jonge bootvluchtelinge, ook in aluminiumfolie gewikkeld, na een boottocht uit zee gevist. Beiden vreemd fotogeniek verpakt, beiden hebben een totaal andere ervaring opgedrongen gekregen en overleefd, een ervaring die ze nooit hadden voorzien in hun klim naar een volwassen leven.

Wrang inwijdingsritueel 

Het is een hardnekkige illusie dat in rampen en oorlogstijden kinderen en jonge mensen gespaard zouden blijven of bleven.

Je eerste optredens, je eerste aanslag: een wrang inwijdingsritueel in het volwassen leven.

Toen je een kind was, had je te volgen en werd je de macht uit handen genomen. Groot worden leek een klim naar licht en vrijheid, los van alle beperkingen die je zomaar willekeurig door ouders en schoolreglementen werden opgelegd. Als tiener kom je in opstand. En misschien betekent opgroeien helemaal niet dat je groter en vrijer wordt maar dat je opnieuw de macht uit handen moet geven, noodgedwongen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234