Zondag 20/10/2019
Hilde Van Mieghem Beeld Bob Van Mol

Column

Jack en ik waren onafscheidelijk. Al zijn we nooit verder geraakt dan één heftige, innige kus

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Een zomerse avond, zoals er velen waren de voorbije acht weken. Ik flaneer met Mr. Wilson door de verlaten stad en beland op het terrasje van de frituur van Sergio Herman. Ik heb geen zin om te koken en ben al lang nieuwsgierig naar hoe die bijzondere frieten dan wel smaken. Hoewel het al halfnegen is, is het stampvol daar en het enige vrije plekje is aan een tafeltje waar al een jong koppeltje zit te smullen. Hele aardige jonge mensen die maar niet genoeg krijgen van Mr. Wilson met zijn twee verschillend gekleurde ogen. Ze hebben zelf ook honden, thuis in Bath, de stad waar ook Van Morrison woont. “So good you didn’t call him Bowie”, zeggen ze terwijl ze Mr. Wilson blijven strelen en aanhalen.

De jongen is van Engeland, het meisje van Ierland. Haar accent voert me in gedachten naar de tijd dat ik in Cork en Dublin verbleef, lang geleden. Mijn ouders wilden hun kinderen opvoeden als wereldburgers en meerdere talen spreken was daarbij onontbeerlijk. Op mijn 13de en 14de bracht ik de zomer­vakantie door bij Franse boeren om die taal onder de knie te krijgen, vanaf mijn 15de werd het Cork en een jaar later Dublin.

Vooral die zomer in Dublin, ik was net 16, kreeg ik een vrijheid die ik nooit eerder beleefd had. Weg onder het alziend oog van mijn moeder bloeide ik open. ’s Ochtends ging ik braaf naar school in Stephens Green college, maar na de lessen bleef ik urenlang rondslenteren in Dublin, ging eten in de kantine van Trinity College, tussen oudere universiteitsstudenten. Zo opwindend en nieuw was dat!

Toch maakte ik weinig misbruik van de mij gegeven vrijheid. Ik hing graag rond in Howth, de gemeente van Dublin waar ik logeerde. Vlak bij de zee en de diepgroene heuvels waarin ik kon verdwalen. Ik hing er, denk ik, vooral graag rond omdat ik verliefd was op Jack, de jongste zoon van de garagist op de hoek van de straat. Hij was roodharig – ‘natuurlijk!’, hoor ik u denken – en stond vol sproeten, ging te paard naar school, een ongezadeld paard dan nog, en was beeldschoon – een kruising tussen Robert Redford en Warren Beatty.

We zwierven dagenlang samen door de heuvels en hadden typische pubergesprekken die, als ik er nu aan denk, zo grotesk waren dat het schaamrood me nog steeds naar de wangen stijgt. Zowel hij als ik leden onder het gebrek aan aandacht van liefdevolle ouders. Ze hadden hun handen vol met hun eigen leven, hun werk en de bende kinderen over wie ze zich moesten ontfermen. Jack was de jongste van negen, ik de tweede van zes.

Ik weet nog hoe ik in alle ernst vertelde dat de zon en de maan mijn eigenlijke ouders waren, dat ik me enkel door hen liet leiden, dat zij zich tenminste om me ontfermden en licht, warmte en troost boden in mijn pikzwarte bestaan. Hij luisterde aandachtig en knikte instemmend, hij voelde het precies zo en hardop droomden we over hoe we weg zouden trekken en alles achterlaten. Wij twee alleen op de wereld. Zwervend.

We waren onafscheidelijk en hoewel hij al 17 was en ik 16, nooit zijn we verder geraakt dan één heftige, innige kus, waar we achteraf zo verlegen over waren dat we elkaar dagenlang vermeden. Op de dag dat ik weer vertrok stond hij in tranen voor de deur, gaf me een pakje dat ik pas op het vliegtuig mocht openmaken. Huilend, hoog in de lucht, deed ik dat ook. Een zilveren armband met daarin gegraveerd: Hilde, I’ll never forget you, I love you. Jack. Ik heb de armband nog steeds. We hebben elkaar nooit teruggezien.

“Oh my God,” roept het Ierse meisje uit, “this is the best ketchup I ever had!” “Jack adored ketchup”, zeg ik glimlachend. Stomverbaasd kijkt ze me aan. “What do you mean?”, vraagt ze. “Sorry, nothing”, verontschuldig ik me en denk: love you too, Jack.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234