Donderdag 17/10/2019
Beeld Eleni Debo

Keerpunt

Jaar van de vrouw? Anytime!

Marc Didden (°1949) is filmmaker en columnist.

Mensen die mij slecht kennen, durven weleens te insinueren dat ik niet helemaal overtuigd zou zijn van de algehele gelijkwaardigheid tussen man en vrouw.

Beeld Bart Hebben

Niets is minder waar.

Al 67 jaren lang leg ik mijn leven en lot in vrouwenhanden en dat steeds met een aan ‘optimaal’ grenzend goed gevoel.

Om u maar één voorbeeld te geven: het eerste menselijke wezen voor wie ik ooit diepe gevoelens van liefde koesterde, heette van haar eigen Yvonne. Ze was een bijzonder mooie, lieve vrouw die in de loop van het jaar dat morgen begint 100 zou zijn geworden.

Zeggen dat ik close met haar was, zou het understatement van de eeuw zijn omdat mijn bestaan letterlijk voortkomt uit haar warme lichaam, want zij was het tenslotte die mij gebaard heeft op een warme donderdagavond in juli 1949.

Ik herinner me mijn eerste levens­jaren als de mooiste momenten ooit, omdat ik die voornamelijk in gezelschap van mijn moeder doorbracht en te midden van alle vrouwelijkheid die haar omringde: radiomuziek die ze ongebreideld meezong (‘Hear My Song, Violetta’ was haar favoriet!); haar ondergoed dat aan de wasdraad hing – wat in een gezin dat verder alleen maar mannen telde, per definitie exotisch en mysterieus was; de krulspelden die ik bij gebrek aan echt speelgoed weleens als soldaatjes oplijnde.

En dan altijd die zachte stem die mij, zoals alle moeders van grote gezinnen doen, deed geloven dat ze alleen maar van mij hield.

Omdat ik minstens evenveel van haar hield, vond ik het erg dat ik op een bepaald moment naar school moest en ik heb daar, met ergerlijke regelmaat, véél bittere tranen voor gehuild.

Mijn vrouw is ook een vrouw en van haar hou ik ook zoveel als maar kan.

En ik zie nog vele andere vrouwen graag. Aan de feminiene zijde van mijn vriendenkring bevinden zich zowel een krasse 87-jarige ex-hooglerares als een recalcitrante artieste van 22 en alles wat daar tussen kan zitten qua leeftijd en beroepsbezigheid. Ik hou ook van mijn buurvrouw en zelfs van haar dochter.

Ik weet niet hoe ik zou moeten leven zonder vrouwen. En ik ben de laatste die zal protesteren wanneer zou blijken dat zij vanaf januari 2017 deze wereld overnemen.

Jaar Van De Vrouw? Anytime.

Vrouwen die Duitsland leiden? Is al gebeurd.

Vrouwen die De Morgen leiden? Ze bestaan.

Vrouwen van Klara? Van Canvas? 

No problem.

Wij, mannen, weten te weinig over vrouwen omdat zij ons, om wellicht allerlei historische redenen, te zelden in hun hoofd hebben leren kijken om daar te zien hoe zij doen en denken.

Joni Mitchell heeft mij door haar liedjes wel degelijk een inkijk gegeven in de vrouwelijke psyche. Bij de choreografe Anne Teresa De Keersmaeker zie ik ook soms concreet gebeuren wat dat misschien is, dat weibliche.

En ook wanneer actrices als Els Dottermans, Natali Broods of Sara De Roo in topvorm zijn, voel ik dat lijfelijk aan wat dat is, vrouw zijn.

Daarom zeg ik u onbeschroomd dat als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar, dat het dan Home is, van Fien Troch.

En daarom vind ik Het smelt van Lize Spit écht een goed boek en, nee, mijn oordeel heeft niets te maken met het feit dat ik Lize al een paar jaren ken.

Waarom schrijf ik het bovenstaande allemaal? Omdat ik gelukkig gewoon iemand ben die bijzonder gevoelig is voor talent en omdat ik daar, al zeg ik het zelf, door de jaren heen wel wat voelsprieten voor ontwikkeld heb.

En ik voel dat er in dat vrouwenland gigantisch veel dingen aan het borrelen zijn op het gebied van theater, dans, muziek, schilderkunst, design, literatuur, en dus zeg ik luidop: laat ze borrelen. Of beter nog: laat ze opbloeien en de wereld overspoelen. Nu.

U vraagt zich wellicht af of er in deze mouw nog een aap zit en wanneer die er gaat uitkomen. Nou, nu dan maar, als u het goed vindt.

Hier hoort namelijk ook nog een postscriptum bij. Want ik hou namelijk ook van mannen. Zielsveel, zelfs.

En ik kijk ook hevig uit naar nieuw werk van Michäel Roskam, Rinus Van de Velde, Wim Helsen. Ik vrees dat ik gewoon veel van mensen houd. Sorry, dus, kleine huisdieren en diverse reptielen. De mens is voor mij de maat van alles. Mannen en vrouwen en alle aanverwante subgroepen: I love you!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234