Zondag 24/10/2021
Modellen showen de herfst-wintercollectie 2015/16 van Ann Demeulemeester tijdens de Parijse Modeweek. Beeld PHOTO_NEWS
Modellen showen de herfst-wintercollectie 2015/16 van Ann Demeulemeester tijdens de Parijse Modeweek.Beeld PHOTO_NEWS

Column

Ja, mode is belangrijk als middel om je uit te drukken

 

Parijs. Belachelijk blauwe hemel. Zon die op de daken valt. Op de hoek van het kruispunt staat een dun meisje met opvallend grote ogen gehaast de weg kwijt te zijn. Een jonge jongen schrijdt op laarzen met hoge hakken door de straten. Een duo zestigers maakt van een outfit die nog het meest doet denken aan poolreizigers op expeditie een heerlijk staaltje fashion. Een vrouw heeft van haar kapsel een vuurtoren gemaakt, die zomaar staat te schijnen op haar hoofd. Het is modeweek. En ik mag toekijken.

Ik word wat wiebelig van mensen die de noemer 'kunst' te pas en te onpas bovenhalen. Een authentiek bord spaghetti, een leuk geknipte haag, een in de hobbyclub fijn gedraaide keramische pot: geweldig allemaal, maar om dat nu op één hoop te gooien met het werk van Berlinde De Bruyckere, Peter Verhelst, Luk Perceval, Michaël Roskam en Stef Camil Carlens: geef toe.

Mode heeft zich altijd het meest manifest op de grens begeven. En ook al is het natuurlijk harde commercie, mijn ontzag voor ontwerpers is groot. Want zij kunnen zich niet de luxe permitteren om hun eigen ritme te bepalen. Elk jaar moeten er weer twee nieuwe collecties zijn, die worden beoordeeld door kenners wereldwijd, én die in de smaak vallen bij mensen die het willen dragen. Daar kiezen ze natuurlijk zelf voor, maar toch. Dat Ann Demeulemeester - de show waarvoor ik dan ben uitgenodigd - zelf gestopt is met ontwerpen en alleen nog opdrachten aanneemt als de kleren ontwerpen voor de nieuwe tournee van PJ Harvey, daar kan ik me na al die jaren iets bij voorstellen.

Dat een van de grote Antwerpse Zes haar opvolger goed heeft opgeleid, blijkt uit de nieuwe collectie. Die zit heel erg in de sfeer van wat Ann Demeulemeester zelf maakt. De show vindt plaats in het Couvent des Cordeliers, een prachtige locatie. En dan dimmen de lichten en begint de muziek. 'Bang Bang' van Coil klinkt uit alle boxen.

Frêle meisjes met eindeloze benen betreden de catwalk, de haren geënsceneerd ongewassen en de ogen zwaar aangezet met mistroostige make-up. Ze komen op en blijven lopen, kriskras door elkaar, in een wervelende choreografie. Ze dragen stoer-elegante schoenen, heftige riemen, leren handschoenen tot boven de elleboog. De kleren tonen tegelijk efemere dromen en aardse donkerte. Ze laten grote stukken huid zien, soms, en op andere momenten verhullen ze met wervelende stoffen alles van de enkels tot de nek. Ze durven aan te schuren tegen mannenmode en blijven evengoed het toppunt van gedurfde vrouwelijkheid. Voor ik de kans heb gekregen om echt alles goed te zien, is het alweer voorbij. En het voelt evengoed alsof ik iets heb meegemaakt, ik ben een wereld ingetrokken die niet de mijne is. Sterk als dat gebeurt.

En ja, de meisjes waren erg mager, want zo staat elk ontwerp hen goed, wordt dan beweerd. En ja, dat vind ik erg voor iedereen die daar op welke manier dan ook onder lijdt. Net zoals ik het oneerlijk vind dat vrouwen minder betaald worden dan mannen die hetzelfde werk doen. En dat er getalenteerde schilders in achterkamers werk zitten te maken dat de wereld niet kent, omdat er nog geen galerist is willen komen kijken. En dat veel goede muzikanten in ons land amper verdienen wat ze nodig hebben om te overleven. En dat te veel actrices een onprettig lot beschoren is zodra ze de vijfenveertig voorbij zijn. Er is nog werk, ook in de wereld van de kunsten.

En toch vind ik mode belangrijk. Als middel om je uit te drukken. Ik herinner me een tijd waarin ik altijd hetzelfde droeg. Ik kocht gewoon zeven stuks van alles, in wisselende donkere kleuren, en liep zo door de dagen. Ik knipte mijn eigen haar met een keukenschaar. Ik durfde er niet te zijn, toen, mezelf niet te tonen, gewoon voor wat ik dan ben. En daar hadden de modellen op de catwalk verder weinig mee te maken.

Nu spaar ik al eens voor een echt mooi stuk van Ann Demeulemeester. Dat zegt iets. Ik bedoel maar: laten we weten wat we waard zijn, en dat laten zien. Met iets eigenzinnigs uit een kringloopwinkel of een accessoire van een ontwerper waar we van houden, dat maakt niet uit. Als het maar eer doet aan wie we zijn. Toch?

Griet Op de Beeck. Beeld Jonas Lampens
Griet Op de Beeck.Beeld Jonas Lampens
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234