Donderdag 19/09/2019

opinie

Ja, Eurovisie gaat wél ergens over

De Belgische inzending Blanche. Beeld EPA

De Nederlandse dichteres Ellen Deckwitz doet voor de literair-journalistieke website Eurostory.nl verslag van het Eurovisie Songfestival.

Zeg dat je van het Songfestival houdt en mensen denken dat je hen in de maling neemt. Als je hen er na twintig minuten toch van hebt weten te overtuigen dat je het meent, vallen ze een beetje stil. "Maar het gaat toch nergens over", krijg je dan te horen. Het is eigenlijk altijd dezelfde set vooroordelen die je moet ontmantelen: dat het meer dan een Oostblok/homofeest is waar gekkie's met glitterstrings elkaar proberen te overtreffen in toondoofheid.

Ook al is het festival de laatste jaren steeds serieuzer geworden, nog steeds zien veel mensen om me heen het als de Paralympics van de podiumkunsten.

En dat is zonde. Niet dat er bij het festival niets te lachen valt maar er zijn iedere keer bijzondere inzendingen bij. Neem het lied waarmee Hongarije dit jaar zal aantreden, 'Origo' (Oorsprong). Zanger Joci Pápai, zelf van Roma-komaf, zingt over hoe het is om deel uit te maken van een minderheid. Dat levert schrijnende zinnen op, als "waarom logen jullie tegen mij/ dat de kleur van je huid niets uitmaakt?". Door de mix van deep trance en rap klinkt het nummer donker en urgent. Hier geen joligheid of een confettiwolkbreuk, maar een boodschap. Zo zijn er meer inhoudelijk sterke inzendingen deze keer. We hebben het Nederlandse OG3NE dat een lied brengt over een zieke moeder die zo lijdt, dat ze bereid zijn haar te laten gaan. En we hebben de Franse inzending, dat een duistere ode aan het leven is.

Ellen Deckwitz. Beeld Merlijn Doomernik

Hun 'Requiem', gezongen door Alma, is een gedicht op zich. Neem de vier regels waar de tekst mee opent: "Liefde sterft, liefde ontstaat / eeuwen gaan voorbij en verdwijnen / en dat waarvan jij dacht dat het de dood was/ blijkt niets meer dan een seizoen."

Het nummer zou over een persoonlijke ervaring kunnen gaan, maar de podiumpresentatie trekt het breder: op de achtergrond zullen beelden van Parijs worden getoond. We zien donkere huizenblokken kantelen. We zien de Eiffeltoren. Gebouwen vallen door de lucht, maar slaan niet te pletter op de grond. Deze combinatie van tekst en beeld zorgt ervoor dat dit lied indirect verwijst naar de terreurdreiging, waardoor het lied tragisch en hoopvol tegelijkertijd wordt: "Laat me lachen," zingt Alma, "in het midden van een requiem/ Laat me dansen tot de tijd weer dingen van ons afneemt/ We huilen maar we overleven." Het nummer is hoopvol, maar niet op de naïeve manier waarop veel andere Eurovisie-inzendingen dat kunnen zijn.

Dus: ja, Eurovisie gaat ergens over, ook al willen veel grappenmakers het festival liever gebruiken als aanleiding van reeksen flauwe moppen op Twitter. En dat is jammer, maar ook their loss. Ik zit dit jaar weer klaar, benieuwd om te zien hoe er wordt gezongen over de wereld waarin we ons bevinden, hoe we daarmee moeten omgaan, en hoe we ondanks alles moeten blijven luisteren. Naar de liedjes. Maar vooral naar elkaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234