Zondag 12/07/2020
Beeld rv

ColumnHilde Van Mieghem

Ja, dat zegt ze! Tandartsenpraktijk! Ze is nog geen drie! Ik val van mijn stoel

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Er zijn zo van die dagen dat je wakker wordt met een gevoel van groot gemis. Gisteren was zo’n dag. Je opent de ogen en voelt meteen dat je zielloos in bed ligt. Het lijkt wel alsof, terwijl je diep lag te slapen, elke cel in je lichaam ging aankloppen bij je hart om dit alleen zijn aan te klagen. “Zo kan het toch niet langer!” werd er heel de nacht druk overlegd. En als je opstaat, ligt je ziel als een plasje in een hoek van de kamer.

Manmoedig raap je hem op, loopt samen de trap af en begint aan de dag.

To be is to be perceived, schreef Beckett, het was de titel van het enige filmscenario dat hij ooit schreef. Een korte film die vertolkt werd door Buster Keaton. Je ziet Keaton langs de gevels van een straat naar huis sluipen. Als hij eindelijk thuis is, ziet hij de kat die hem aanstaart. Hij zet de kat buiten maar op dat moment glipt er een hond naar binnen. Daarop zet hij de hond buiten, de kat loopt weer binnen, en zo gaat het even door tot hij de twee beesten eindelijk de deur uit krijgt. Maar dan kijkt hij tot zijn ontsteltenis recht in de ogen van de goudvis op de kast. Ook de goudvis moet de deur uit. Opgelucht zakt Keaton neer in een schommelstoel, schommelt tevreden heen en weer, maar spert dan de ogen open van schrik. Tegen­shot: Buster Keaton staat voor de stoel en kijkt zichzelf in de ogen.

Ik kijk mijn ziel onder mijn arm in de ogen en voel me verloren. Dan maar de deur uit, een lange wandeling met mijn hondje, Mr. Wilson, brengt altijd soelaas. Het mag niet baten vandaag.

Naar Anghiari dan, het dichtstbijzijnde dorp. Op het marktplein staan verschillende tentjes. Er hangt een bord aan een gevel: Mercatino Enogastronomico. Ik wandel langs de stalletjes met kazen, hammen en salami­worsten, koop een stukje pizza dat werkelijk goddelijk is, en wandel door het mooie middeleeuwse dorpje. Onderweg ontmoet ik een gammel treintje dat getrokken wordt door een tractor met een rondbuikige kerstman aan het stuur. Voor ik het goed besef, vraag ik: “Posso venire con voi?” “Ma certo!” brult de kerstman me lachend toe.

Ik wil ergens bij horen vandaag. De mensen die langs de kant staan zwaaien ons, treinreizigers, vrolijk toe en ik zwaai uitbundig terug!

Wat bezielt me?

Als ik thuiskom, facetime ik mijn kinderen. Glorissima, mijn kleindochter, laat me enthousiast haar sinterklaascadeautjes zien. Heel veel boekjes en de film Nemo.

“De man van de tandartsenpraktijk heeft Nemo gekocht voor dat stoute meisje met de beugel.” Zegt Gloria. Ja, dat zegt ze! Tandartsenpraktijk! Ze is nog geen drie! Ik val van mijn stoel van zo’n woordenschat en voel hoe mijn ziel mijn lijf weer in glipt.

Gloria heeft een pistoletje in haar hand. “Is het lekker? Mag ik eens proeven?” vraag ik. “Nee, moemie,” antwoordt ze, “dat kan toch niet, jij zit in een telefoon.”

‘Mag ik eens proeven?’ vraag ik. ‘Nee moemie’, antwoordt ze. ‘Dat kan niet, jij zit in een telefoon!’Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234