Vrijdag 15/01/2021

ColumnJulie Cafmeyer

Isolatie beperkt onze verbeelding tot nieuwe mogelijkheden. Isolatie werkt onderdrukkend

Beeld DM

Julie Cafmeyer is columnist. 

De film Nightcleaners, gemaakt door het Berwick Street Collective, gaat over schoonmaaksters die ’s nachts kantoorgebouwen poetsen en hiervoor onderbetaald worden. De vrouwen zijn Ierse migranten in het Engeland van 1972. Doordat ze overdag ook hun zorgtaken in het gezin opnemen, slapen ze maar twee uur per nacht.

Tijdens de interviews met de vrouwen blijkt dat ze ontevreden zijn over hun werkomstandigheden. Ze krijgen weinig betaald, slapen amper en worden vaak beschuldigd dat ze lui zijn en stelen. Waarom laten ze zich zo uitbuiten? Waarom komen ze niet in opstand? Hun werkstructuur zit zo in elkaar dat er per verdieping maar twee schoonmaaksters aanwezig mogen zijn. Het wordt hen verboden om op andere verdiepingen te komen. Hierdoor is er bijna geen contact mogelijk en komen de schoonmaaksters weinig te weten over elkaars ongenoegen. Ze worden van elkaar geïsoleerd en kunnen elkaar niet inspireren tot oplossingen.

De tactiek gaat als volgt: isoleer en heers.

Op het moment dat de schoonmaaksters besluiten om samen te komen, geven ze elkaar hoop. Ze zijn uitgeput, voelen zichzelf waardeloos, maar de verbinding zorgt voor solidariteit. Ze vinden de moed om zich te verenigen en te staken.

De film legt hierdoor een interessante dynamiek bloot rondom de gevolgen van isolatie. Isolatie beperkt onze verbeelding tot nieuwe mogelijkheden. Isolatie werkt onderdrukkend.

Ook tijdens de coronacrisis worden wij geïsoleerd. We spreken vooral met mensen binnen onze bubbel en weten dus niet van elkaar wat er echt speelt binnen onze gevoelswereld. Er worden talloze wetten doorgevoerd waar wij niets over te zeggen hebben. Hoe ouderen sterven, hoe zieke kinderen worden behandeld en hoe wij met elkaar omgaan is van bovenaf bepaald. Ook tegenover de berichtgeving staan wij machteloos. Als blijkt dat wij worden bang gemaakt met informatie die wetenschappelijk gezien niet klopt – zoals blijkt uit de opinie voor deze krant van Marleen Finoulst – moeten wij slikken. Als grondwetten veranderen, knikken wij.

Velen die ik spreek voelen intuïtief aan dat er iets niet klopt in hoe wij het virus proberen te verslaan. Toch wordt twijfel aan dit beleid niet geduld. We worden aangespoord om elkaar na te praten: blijf gezond, zorg voor elkaar. De realiteit is dat bijna niemand gezond is (eenzaamheid, depressies, stress) en dat we niet altijd in staat zijn om te zorgen voor elkaar (ruzies, irritatie, verwijten). Er heerst verdeeldheid.

Een overheid zou ons kunnen toelaten of motiveren om samen te komen op een veilige manier in de buitenlucht. We zouden elkaars fantasie kunnen prikkelen en elkaar inspireren over hoe te leven tijdens een pandemie. Dat gebeurt niet, dus kan er ook geen alternatief worden geboden. Verzet lijkt op het eerste gezicht onmogelijk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234