Zondag 20/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Is het gewoon het gemis van een handdruk, ben ik de mondflappen beu?

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ik ben wat kregelig. Wat sneller ongeduldig, wat gemakkelijker geïrriteerd. Dat heeft vast met corona te maken. Het gezeur, de onzekerheid, het geknaag aan je vrijheid: je moet al van staal zijn om er onberoerd bij te blijven. Je ziet mensen met eenzaamheid worstelen, je kunt je de puinhoop bij sommige jongeren voorstellen, bij mensen die vroeger al niet zo goed in hun vel zaten. We leven onder een donkere sprei.

Het lastige is dat je niet helemaal zeker kunt zijn of het wel écht door corona komt, zei ik. Misschien ben ik wel op allerlei andere vlakken ontevreden. Over mijn werk, over de krant waarvoor ik schrijf, de plek waar ik woon, de traagheid waar ik in verzeild ben geraakt. De loomheid van de Oostkantons. Misschien héb ik helemaal niet graag een hond. Mogelijk ben ik uitgekeken op jou.

Dat zou kunnen, zei mijn vrouw, die pannenkoeken bakte.

Wij hebben dat nog nooit meegemaakt, zei ik: leven onder gewijzigde voorwaarden. We hebben geen idee hoe we daarmee moeten omgaan. Normaal zijn je gevoelens vrij overzichtelijk: het is niet altijd metéén duidelijk wat er knaagt, maar als je goed nadenkt en rustig afwacht, gaat de juiste lamp wel branden. Ik heb bij het nemen van beslissingen en het kiezen van richtingen altijd goed op m’n ingebouwde kompas kunnen vertrouwen. Nu lijkt het dol te draaien. Ik krijg die vage somberheid niet uitgelegd. Is het mijn vader, die almaar meer 90 wordt? Kijk ik zelf op tegen het ouder worden? Heb ik mijn leven wel goed ingericht? Ligt er nog ergens een droom te schimmelen? Of is het écht gewoon het gemis van een handdruk, van mijn onbezorgde Stella’s in het Oud Arsenaal, van onze onbekommerde winters in Spanje? Ben ik gewoon de mondflappen beu, het gelul over reproductiegetallen, het gedrein in de nieuwsuitzendingen, of zou ik zonder dat alles ook wat krikkel in het leven staan? Het valt niet te zeggen.

Een interessante kwestie, zei mijn vrouw.

Je wil dat het weggaat, en tegelijk wil je niet dat het wordt zoals vroeger, zei ik. De overvolheid van weleer is net zo goed een spookbeeld geworden. Het gedrum op luchthavens, het gehijg in de winkelstraten, de moddervetheid van het leven. Toen ik vorige week in Huldange inkopen ging doen, was het er voor het eerst sinds een jaar weer eens druk: overvolle parkings, kwaaie mensen die met grote emmers tabak zeulden, okselgeuren en zonneoliewalmen. Ik kon er niet snel genoeg vandaan gaan, van het gegrijns en het gegraai. Het voorbije jaar heeft ook kalmte teweeggebracht.

Het heeft in ieder geval ieders kritische zin aangewakkerd, zei mijn vrouw. Of je daar nu zin in had of niet, je bent aan het nadenken geslagen. Je hebt dieper dan ooit tevoren in je hart gekeken. Je bent even uit je hengsels getild, uit je slaap gehaald, dooreengeschud, en straks kun je met een frisse blik weer voort. Kun je het beter doen. Scherper kijken, handiger oordelen.

Op je optimisme en je veerkracht ben ik niet uitgekeken, zei ik. Dat schrap ik alvast.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234