Zaterdag 20/04/2019

Column

Is het egocentrisme? Want dat begint me wel op te vallen als ik zo om me heen kijk. Of nee, correctie, ik kijk niet meer rond

Julie Cafmeyer Beeld RV Jitske Nap

Julie Cafmeyer is columniste.

De millennials crashen. Er is sprake van een ‘generatie burn-out’ en ik hoor er ook bij. Een vriend van me zegt: “Een burn-out is een typisch white people’s problem.”

Een burn-out als een eliteprobleem, bijna verwend gedrag. Stellen we ons aan? Of is er wel degelijk iets aan de hand? Een lichaam dat crasht, liegt tenslotte niet. Het kan niet meer en er moet een reden voor zijn.

Is het perfectionisme dat ons de das omdoet? Of is het egocentrisme? Want dat begint mij wel op te vallen als ik zo rondom me heen kijk. Of nee, correctie, ik kijk niet meer rond. Ik kijk vooral naar mezelf. De hele wereld gericht op mijn ik.

Ja, ik beken, ik ben schuldig aan een extreem egocentrisme dat gigantische proporties aanneemt. Ik bel mijn vrienden en heb het alleen maar over mijn belangrijke zelf en de verwezenlijking daarvan: mijn potentie, mijn calorieën, mijn relatieproblemen, mijn carrière, mijn ontstoken puist, mijn verdriet, mijn psychotherapie, mijn diëtiste, mijn eenzaamheid, mijn vet, mijn vakantie, mijn man, mijn columns, mijn glutenintolerantie, mijn maandstonden, mijn familieopstelling, mijn Netflix-account, mijn marathon, mijn huis, mijn grenzen, mijn slaaptekort, mijn geld, mijn orgasme, mijn tijd, alles is: mijn – mijn – mijn. Iets te weinig: ons.

Dat is natuurlijk allemaal heel zwaar voor mij. Daarom trek ik me soms terug tijdens een yogasessie waarbij ik eindelijk nog eens connectie kan maken met mezelf.

Afgelopen zaterdag vroeg de lerares ons om in twee rijen tegenover elkaar te staan. Zo moesten we even niet naar onze lijven kijken in de spiegel, maar konden we naar elkaar kijken. Ik probeerde contact te maken met iemand aan de overkant. Dat lukte niet. Iedereen keek met grote ernst naar een of ander spiritueel punt in de verte.

De lerares vroeg ons om dankbaar te zijn naar onszelf toe. Dank jezelf dat je hier voor jezelf bent.

De zonnegroet begon en ik viel de hele tijd om. Het voordeel van het omvallen was dat ik de aandacht van mijn overbuur wist te trekken. Een blonde, jonge man met een lichtjes klungelig lijf lachte naar me.

Ik keek naar hem met een verontschuldigende expressie als: ‘Ja, ik kan er niets van!’ Dat deed hem nog harder lachen. Hij slaagde er ook niet in om op één been in balans te blijven. We kwamen in een soort van rare, ingehouden slappe lach terwijl de rest van de groep met gesloten ogen in een eenheid met zichzelf poogde te komen.

Wat ben ik deze jongen dankbaar dat hij naar me lachte. Misschien is dat wel de remedie tegen burn-out: een ontmoeting in onze onkunde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.