Donderdag 17/10/2019

Brief aan Nick Cave

Is dat nu hoe de hele wereld je voor altijd zal zien, als vader van een verongelukte zoon?

Nick Cave in de documentaire One More Time with Feeling. De film en de nieuwe plaat staan in het teken van de dood van zijn zoon. Beeld RV

Saskia De Coster is schrijver van onder andere de romans Wat alleen wij horen en Wij en ik. Ze schreef deze audiobrief aan Nick Cave voor Radio 1.

Dag Nick Cave,

iederéén die ik kende, kende en aanbad jou, de levensgrote middelvinger op het podium, de bronstige schrijver in zijn heidens klooster, het teveel aan wild genie om in zijn eeuwige maatpak te passen, die onvergetelijke stem.

Saskia De Coster. Beeld DM

Ik leerde je werk pas écht ondersteboven kennen. Liggend op mijn bed, met mijn benen in de lucht, die als twee krabben hopeloos tegen de muur opscharrelden, speelde ik in eindeloze loop 'Brompton Oratory'. De plechtige tonen konden niet ontsnappen uit de kom van mijn kamer en ik dompelde me onder in het donker, tot mijn buur mij kwam zeggen dat de muziek af moest en dat mijn kop vuurrood was. 'Brompton Oratory' is bijlange niet je beste nummer maar voor mij was het toen hét nummer omdat ik zot ben van orgels en omdat ik toen ook last had van een bombastische hartverzakking.

En nu.

Nu is er je nieuwe song 'Jesus Alone'. In de videoclip zie ik jou in je eeuwige maatpak achter de piano. Je ziet er verkruimeld uit, vanbinnen ingestort. Of ligt dat aan mij, wil ik dat zien? Is dat nu hoe de hele wereld je voor altijd zal zien, als vader van een verongelukte zoon, als achterblijver?

Je kijkt bedeesd, net een jongetje dat in de kerk op het punt staat voor te lezen. Ik houd mijn adem in en zwijg nog even met je mee, ik voel de spanning, de voyeur in mij is al te benieuwd.

Eerst is er noise, dan beschrijf je hoe je zoon fataal van een klif valt. Je somt op wat er allemaal te zien is als je blijft vallen. Ik kan natuurlijk niet niet denken aan verlies, ik kan niet wegkijken, maar jij kijkt verder. Je stem vertelt hoe je tijdens je val de hele wereld kan zien.

Je ziet in de zweefvlucht van de val een Afrikaanse tranendokter, een drugsverslaafde, een vrouw in een gele jurk, je somt op en somt op en ik ga mee en denk niet aan gitzwart of snijdend.

Waar verdriet eindigt, uitgeput tegen de muur knalt, waar verdriet niet meer komen kan, daar begint je song.

Je rekt het moment van de val uit en blijft mee vallen met je zoon en wij vallen mee met je stem, de drone van de ambientsound blijft gaan, je zwengelt de klanken met je armen aan, om de val eindeloos uit te stellen, een mens die doet alsof hij kan vliegen, terwijl je kompaan Warren Ellis zijn handen als schrale takken in een kille herfstlucht heft om violen te dirigeren.

Je valt en valt en roept je zoon. Ik hoor je stem, de kracht in je stem, en ik wil de woorden gitzwart en snijdend al niet meer horen, die gemakkelijke woorden die tot vervelens toe in alle recensies van je werk meer dan ooit zullen opduiken. Want je stem is er, deze song is er.

En nu ook de plaat, die ik straks (rechtop) ga luisteren en de film over de totstandkoming van het album, die ik ook zal zien.

Je valt en roept je zoon.

Dat is alles.

De stem van de vader die zijn zoon roept.

De vader in het maatpak die alleen nog herinneringen overheeft, en jouw stem, altijd jouw onvergetelijke stem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234