Dinsdag 11/05/2021

ColumnBregje Hofstede

Inspirerende figuren, met hun halo van roem, gedragen zich als klootzakken

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster. Onlangs verscheen haar nieuwste boek, Slaap vatten.

Als ik door de foto’s op mijn telefoon scroll, kan ik aan twee dingen zien dat de tijd verstrijkt: de baby groeit en de haardos van mijn vriend wordt, bij gebrek aan kappers, uitbundiger. Verder gebeurt er eigenlijk niets. Gelukkig zijn er nog de levens van anderen.

Mijn vriend leest graag biografieën. Wetenschappers, muzikanten: op zijn e-reader komen allerlei grootheden voorbij. Hij vertelt me zoveel over hun levens dat die deel gaan uitmaken van het onze. ’s Avonds in bed krijg ik te horen wat er op deze saaie dag voor spannends is gebeurd. Af en toe vraag ik zelf: hoe is het met Neil Young?

Doorgaans vertelt mijn vriend dan hoe zijn ­inspirerende figuren, met hun halo van roem, zich als klootzakken gedragen. Neil Young laat zijn tourbus ­halverwege de tour simpelweg een andere kant op ­rijden, zonder zijn tourgenoot te waarschuwen, gewoon omdat hij geen zin meer heeft in de samenwerking. David Bowie vertelt zijn band op het podium dat dit hun laatste concert was. Paul Simon knipt Art Garfunkel zonder waarschuwing van hun laatste gezamenlijk opgenomen plaat. De successen leunen op pijlers van talent en meedogenloosheid. Keer op keer worden de mensen die in de weg staan van de grote ambitie weggeknipt. Met groeiende argwaan hoor ik het aan. Wat als mijn vriend deze boeken straks gebruikt als het prentje waarmee je naar de kapper gaat?

Biografieën nodigen uit om je eigen leven te bekijken vanuit het vogelperspectief waarmee ze geschreven zijn. Wat eerst voelde als een vlakke opeenvolging van dagen, blijkt van bovenaf een boog te zijn die ergens heen strekt. Je vraagt je af waar die verhaallijn nu naartoe gaat, en onder welke hoofdstuktitel je nu leeft. Automatisch speur je de horizon van je leven af, hopend op iets spannends.

De herhaling van onopvallende details waaruit elk leven grotendeels bestaat – het dagelijkse voeden, werken, falen, liefkozen – is nauwelijks goed voor een voetnoot. Het leven wordt gedragen door grootse besluiten, zo lijkt het. Besluiten zoals je die anno covid ­nauwelijks kan maken. Maar de honger om dat toch te doen, groeit.

Onlangs las ik de memoires van de Belgisch-Amerikaanse dichteres May Sarton. Plant Dreaming Deep bevat geen ronkende hoofdstuktitels of successen. Alleen het leven van een vrouw die worstelt met haar werk. Ze woont alleen; ze werkt thuis. Elke dag gaat ze de tuin in om bloemen te plukken, die ze in vazen schikt. Meer gebeurt er niet.

Het is niet spannend, en toch is het heroïsch. Sarton verschuilt zich nergens achter. Leven met bloemen als enig verweer tegen eenzaamheid en ouderdom: ik zou het niet kunnen.

Maar ik zou het nu wel willen leren. Wat als je je leven niet zou aanvliegen als een biografie met indruk­wekkende hoofdstuktitels, maar als een boek dat ­uitblinkt door zijn voetnoten?

Vanochtend rende mijn hond door het natte gras. Daarna kwam hij bij me terug en schudde zich uit. Een wolk van dauw spatte van zijn vacht, en het zonlicht dat op de druppels brak kreeg alle kleuren. Heel even was het dier gevat in zijn eigen regenboog.

Het zou niet eens een voetnoot zijn, mocht iemand ooit een biografie over me schrijven. En toch droeg het de hele dag.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234