Vrijdag 19/07/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column De gebeten hond

In procrastinatie was ik magna cum laude afgestudeerd

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Het is de tijd van zachtjes lopen op de gang. Revitalose en Red Bull worden per pallet aangevoerd en ’s morgens bereiden we een proteïnerijk ontbijt, want het zijn examens. Dan moeten ouders goed voor zichzelf zorgen. Stress!

Ook de kinderen krijgen, als ze er om vragen, een extraatje; een lepel levertraan en wat druivensuiker als het echt niet anders kan. Niets is ons te veel om dat addergebroed in een zetel naar de examenmeet te brengen.

Het is in deze tijd vele malen moeilijker om je hoofd bij en in de boeken te houden dan in de vorige eeuw, toen het internet nog niet bestond. Wij hadden eigenlijk maar één vluchtheuvel als we uit onze bedompte kamers vol weltschmerz en zweetlucht wilden ontsnappen tijdens de blok: Roland Garros. Het was de enige televisie het bekijken waard die overdag werd uitgezonden door de tv-zenders van toen. De sonore stem van Daniël Mortier klonk als sirenen­gezang voor de blokkende student. Zeker voor mijn persoon, die naast aan hooikoorts, platvoeten en een rare pukkel op zijn rug ook leed aan concentratievermogen. Of aan het gebrek daaraan.

Om van procrastinatie nog te zwijgen: daarin was ik magna cum laude afgestudeerd. Uitstelgedrag.

Bijzonder professioneel fietste ik langs de hete brij die in mijn eenzame jongenskamer op mij wachtte en bestond uit veel te veel gestencilde en daardoor bijna onleesbare notities van vakken waarvan ik mij in juni beklaagde dat ik er mij in september voor ingeschreven had.

Uren kon ik mij bezighouden met een torretje dat per ongeluk mijn kamer was binnengevlogen. Oude Humo’s uit 1978: ik kon ze na een tijd van achter naar voren opzeggen. En dan was het eindelijk namiddag en konden we naar de woonkamer om te pauzeren bij een kwartiertje tennis uit Parijs.

Langer kregen we niet verkocht aan onze moeder, die streng de klok in de gaten hield en ons genadeloos weer naar boven stuurde. Waarna ik weer in de Humo dook om een uur later vrolijk fluitend het einde van de match Wilander-Noah mee te maken.

Ik heb sinds mijn afstuderen geen match meer gezien. Traumaatje.

Ook de allergrootsten hebben last van uitstelgedrag. Mozart componeerde de ouverture van Don Giovanni pas in de nacht voor het stuk in première ging. Eerst ging hij nog stevig op café, daarna deed hij een nachtje door. Zijn vrouw las hem sprookjes voor als hij in slaap dreigde te vallen. Echte liefde.

Kinderen van nu kijken de hele dag als versteende konijnen naar hun eigen lichtbak: een schermpje waarop de hele wereld passeert als je met je duim swipet. Als laatste strohalm heb ik in december de wifi afgezet om de lokale hangjongere die eigenlijk chemie moet studeren van zijn digitale infuus te halen. Tot ik besefte dat dat ook mijn surfgedrag danig dreigde te ontregelen. Het experiment was dan ook snel afgelopen.

Nog twee weken en het is vakantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden