Dinsdag 20/10/2020
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

In Nederland krijg je geen boek meer belicht waar het woord mongool in voorkomt

Marnix Peeters is schrijver en columnist. Onlangs verscheen zijn tiende roman, Oogje.

Oogje loopt lekker – het kind staat al twee weken in de Standaard Boekhandel-top 10, gezellig tussen de Zeven zussen en Elena Ferrante, dat doet deugd. In Amsterdam, bij De Arbeiderspers, zitten ze met grote ogen naar alle media-aandacht te kijken. In Nederland krijg je immers geen boek meer belicht waar het woord mongool in voorkomt. Kranten krimpen ineen van de schrik.

Dan schrijf je toch gewoon de tegenbeweging aan?, suggereerde ik. De mensen die tégen de cancelcultuur ageren, die de open brieven schrijven tegen het schrappen van Gone With the Wind en zigeunersaus.

Die is er niet meer, klonk beschroomd het antwoord. Er worden in Nederland geen open brieven meer geschreven over deze thema’s. De cancelcultuur is afgerond in dit land.

Nu is de maat vol!, riep ik strijdvaardig. Wij hinken in Vlaanderen van nature wat achterop, maar als we nu niet ingrijpen gaan wij dezelfde samenleving van saaie potloden en flauwe pietjes krijgen als Nederland. Niemand durft nog iets terug te zeggen want ze rukken je tong eruit. Hoe is het mogelijk! De Vlaamse media moeten onmiddellijk een moratorium invoeren op interviews met mensen die prietpraat verkopen. Geen verongelijkt gezeur meer, geen spijkers op laag water. Als je niet iets nuttigs en constructiefs te vertellen hebt, kom je d’r niet meer in, iedereen die sikkeneurt gaat er onverbiddelijk uit.

Je begrijpt niet dat ze het niet snappen, zei mijn vrouw. Nederlanders zijn geen uilen. Bij de Volkskrant wéten ze toch dat ze door zo te pietlutten een heleboel mensen de internetjungle injagen, waar ze ten prooi vallen aan de wolven van Wilders?

Een paar jaar geleden leek het nog Hollandse exotiek, zei ik. Ik had ooit in Nieuwe Revu een wisselcolumn met Özcan Akyol. Ik wierp hem in mijn teksten geregeld bloempjes toe – dat ik vond dat hij voor een Turk al heel goed Nederlands kon schrijven – en hij ging om de week bij de hoofdredacteur eisen dat ik ontslagen werd. Ik dacht dan dat hij een grap terug maakte, maar hij meende het. Twee jaar later tikte Arjan Peters van de Volkskrant mij op de vingers omdat ik in een of andere tekst überhaupt nog het woord ‘Turk’ gebruikt had. ‘Wanstaltig en verfoeilijk’ noemde hij het, terwijl ik het gewoon over een man met de Turkse nationaliteit had, er zat geen spoor van een geurtje aan. Dat soort Einsatzgruppenführers heeft, tussen het lunchen met jonge schrijfsters door, nu dus de strijd gewonnen – iedereen in Nederland zit bang om zich heen te kijken.

In De Standaard stond laatst een stuk over het Nederlandse tv-programma Zomergasten met Ilja Leonard Pfeijffer, zei mijn vrouw. Op de vraag van de presentatrice of het gezien corona niet lastig reizen was geweest vanuit Italië, antwoordde hij: ‘Het vooruitzicht om hier met jou te praten, daarvoor zou ik oceanen hebben overgezwommen, kruipend door woestijnen zijn gegaan.’ De Nederlandse schrijfster van het stuk noemde die versregels afkeurend ‘een poging tot flirt’, waarna Pfeijffer door de seksistische mangel werd gehaald.

Schaam je dood, vrouw, zei ik.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234