Woensdag 08/12/2021

ColumnSien Volders

In mijn park is de nacht van mij, op veel andere plekken voelt dat niet zo

Sien Volders. Beeld DM
Sien Volders.Beeld DM

Sien Volders is schrijver.

In ons buurtpark wordt in vrolijke drukte een festival opgebouwd, net bijtijds om de nazomer feestend uit te zwaaien. Het grootste open deel van het park wordt erdoor ingenomen, en wanneer ik ’s avonds in het donker mijn hoofd wil uitlaten, kies ik nu heel andere routes. In het stikdonker baan ik me een weg door de bijna overwoekerde paadjes. Omdat ik het park als het mijne beschouw, is zo’n wandeling vaak een contemplatie over veiligheid, vrijheid en roekeloosheid.

Het blijft een vreemd fenomeen dat op zovele plekken de spelregels lijken te veranderen eenmaal de zon ondergaat. Al hoeft de zon niet eens onder te gaan om tonen dat er een verschil is in de aanwezigheid in en het gebruik van de publieke ruimte op basis van geslacht dan wel gender. Jaar na jaar toont het buitenspeelonderzoek van Kind & Samenleving dat meisjes steeds minder vaak buiten spelen, ook overdag. Dat ongelijk gebruik van de publieke ruimte zet zich door bij volwassenen. Vrouwen voelen zich veel vaker onveilig op openbare plaatsen en maken er dan ook minder gebruik van.

Nu is de wereld in werkelijkheid statistisch gezien een veel gevaarlijkere plek voor mannen dan voor vrouwen, als het gaat over slachtofferschap van geweldsdelicten. Niettemin zitten we met een heel andere werkelijkheidsbeleving.

Laatst fietste ik met een collega door de nacht. Gezellig in een druk gesprek verwikkeld sloeg hij gedachteloos de kortste route naar ons beider woonsten in, met name kloef door een groot park in plaats van eromheen. Nu zou ik die kortste weg overdag ook gedachteloos inslaan, maar op dat moment was het aardedonker. Blijkbaar gomt mijn brein automatisch de plekken die ik als potentieel gevaarlijk dan wel onaangenaam ervaar uit mijn imaginaire gps wanneer ik mij bij nachte in de wereld begeef. In zijn kielzog door het park fietsend vertelde ik de collega over de nachtinstellingen van mijn routebepaling.

Wat volgde was een gesprek dat ik wel vaker met mannelijke vrienden voer, over het besef van het verschil tussen dreiging en de kans dat er effectief iets meetbaars, waarneembaars gebeurt. Godzijdank is door het steekvlamfenomeen van de MeToo-beweging de tomeloos brede schaal van nuances in agressie en bedreiging min of meer bespreekbaar geworden. Dat maakt het makkelijker om te duiden waarom ik geen zin heb om daar aangesproken te worden op een manier die een reële kans heeft om te ontsporen in een minstens onaangename en soms echt bedreigende situatie.

Toch wringt het en botst het. Pas wanneer ik tijdens diezelfde rit, alleen en bijna thuis, mijn eigen buurtpark in het donker doorkruiste, besefte ik dat het ook iets heel territoriaals is: over het park dat ik als het mijne beschouw, denk ik immers níét na.

In mijn park is de nacht van mij, op veel andere plekken voelt dat niet zo.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234