Donderdag 30/06/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnLize Spit

In mijn mama groeit nu plots een tumor

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Lize Spit

Winkelen met mijn zus. Ik koop een kaart waarop een scherf van een vaas gespeld zit, met de tekst: ‘Scherfje van geluk’.

“Voor wie is die?”, vraagt zij.

“Voor wie het ’t eerst nodig heeft.”

Die avond blijft ze logeren. “Stel dat jij mama of papa vijf vragen zou mogen stellen waarop ze oprecht moeten antwoorden, wat zou jij dan willen weten?”, vraag ik. We brengen de hele avond door met het bedenken van serieuze vragen.

Een dag later wandelen R. en ik met een fles champagne door Oostende, om het compromis van een studio te gaan tekenen. Op de dijk – decemberlicht – houd ik halt bij de modelbouwwinkel waar op een kaartje de handelingen van de miniatuur­figuurtjes worden vermeld, met droge beschrijvingen. ‘Exhibitionist is fier op zijn dikke pens’. En: ‘Handtasdief krijgt paraplu op zijn hoofd van kranige dame’. Ik wil er een foto van nemen.

Een bericht van mijn zus: “Hebben jullie mail mama gelezen?”

In mijn inbox inderdaad een mail. Het onderwerp: ‘mededeling’. In de bijlage een Word-bestand, getiteld ‘slokdarm’. In een paar zinnetjes, droog als de beschrijvingen van de miniatuurtaferelen, staat het genoteerd: slikklachten, biopsie, slecht nieuws.

Iets kantelt. Iets waarvan ik zelfs niet wist dat het twee zijden had, iets dat zo groot is dat het me verbaast dat het zomaar kan kantelen, alsof met een vingertik een berg werd gevloerd.

De schok zit hem deels in het contrast. Niet dat mensen die in een aftandse zetel een glas flets spuitwater drinken, niet zouden schrikken van dit nieuws, maar met een fles champagne op weg naar hoogst concreet toekomstig geluk, schrijnt het zo opvallend. En die vijf oprechte vragen die we gisteren nog bedachten – een pervers toeval.

Ik bel mijn moeder op. Even lang als mijn kindertijd duurde, duurt mijn boosheid nu, zeventien jaar lang al kauw ik op haar gebreken. Recentelijk zag ik in dat voor elke boosheid uiteindelijk iets anders in de plaats moet komen – bij al mijn vrienden zorgt een zwangerschap voor een mildheidsinjectie. Ik heb geen kinderen. In mijn mama groeit nu plots een tumor.

“Mama, we moeten echt beginnen praten”, zeg ik.

Wie het dichtst bij de bestemming woont, arriveert er het laatst. En zo bestaan er nog ontelbaar veel clichés over tijd. Ook ik had iets van planning in m’n hoofd, gebaseerd op, ja op wat eigenlijk, een gemiddelde levensverwachting? Nu ligt de deadline recht onder mijn voeten. Die nacht slaap ik niet, verdriet, angst – natuurlijk – maar ook een prangende haast. Ik sta op om prognoses te googelen.

Vandaag, vier maanden later, blijkt de kanker uitgezaaid en ongeneeslijk, en hebben R. en ik de sleutels van de studio.

Ik heb het scherfje afgegeven. Twee van mijn vijf ­vragen heb ik gesteld. Uit elk ­antwoord ontstaan er drie nieuwe.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234