Woensdag 21/04/2021

ColumnLize Spit

‘In jezelf mompelend hoopte je dat jouw naam niet zou vallen’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit (°1988) vertelt over haar leven. Eind 2020 verscheen haar tweede roman, Ik ben er niet.

Misschien kent u het wel, in de lagere school, dat moment waarop er een bakje met daarin de namen van alle leerlingen op de lessenaar van de juffrouw kwam, omdat er een Chinese vrijwilliger moest worden gekozen voor een of ander taakje waarvan iedereen in de klas zich liever vrijgesproken zag; een viskom die moest worden verschoond, de vuilniszakken die moesten worden buitengezet... Of dat er zou worden bepaald wiens lockertje zorgvuldig uitgepluisd zou worden op zoek naar spiekbriefjes, of dat er iemand gekoppeld moest worden aan de grootste slomerik van de klas voor een groepswerk dat je thuis samen zou moeten voorbereiden.

In jezelf mompelend hoopte je dat jouw naam niet zou vallen – please laat mij niet gekozen worden dit keer, please god, ik ben je eeuwig dankbaar – en dat je zo diep wenste dat er in jouw kern een warme, stralende gloed ontstond waarvan je haast dacht dat hij zichtbaar was voor wie goed keek, een gloed die je kende vanuit stripboeken. Als je een stripfiguur was, zouden ze die kracht zeker en vast een opvallend kleurtje hebben gegeven, of zo van die uitstralende lijntjes rondom je tekenen, zoals bij de zon. En je voelde jezelf zo sterk gloeien dat je werkelijk dacht iets aan het universum te kunnen veranderen, door allerlei atoompjes die zich zouden verplaatsen, van jouw binnenste naar de hand van de juffrouw naar die zak geplooide naambriefjes, of dat God toch ergens een belletje had naast zijn bed dat afging wanneer er kinderen op de wereldbol net genoeg wenskracht in zichzelf opwekten – ding dong, er is er eentje die een beetje inmenging verdient vandaag.

En dan werd het briefje gekozen, opengeplooid, de juf haar ogen gleden heen en weer, er werd gesproken, er viel een naam... – nee, niet de jouwe! Godzijdank, halleluja, yes, falderalderie! Maar die korte opluchting omwille van het zelf vrijgesproken zijn, kantelde in het plotse besef dat er wel een ándere naam was gevallen, en er dus iemand anders de onfortuinlijke Chinese vrijwilliger was geworden, die dit gelukkige toeval voor jou mogelijk had gemaakt. Niet alleen voor jou, ook voor de rest van de klas, natuurlijk, maar omdat jij diegene was die het hardst had staan gloeien in de hoop niet gekozen te worden, ben jij toch diegene aan wie híj of zij dat ongelukkige toeval het meest te danken had.

Beteuterd, bedrukt en vreugdeloos kijk je toe, terwijl die persoon tijdens de pauze met een tandenborstel de viskom schrobt, de vuilniszakken over de speelplaats sleurt of een week later puffend het actuawerkje presenteert, zij aan zij met de grootste slomerik van de klas.

Met precies dat gevoel heb ik het hele afgelopen jaar de krant opengeslagen, relatief gelukkig en gezond, zonder koorts of hoestje, zonder dreigend faillissement of andere brute pech.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234