Dinsdag 28/09/2021
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

In het stadje waar ik woon, kolkte het water van de Dijle en kwam het lichtjes over de rand

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Wat begon als wateroverlast veranderde al snel in een heuse overstroming, een tragedie. Naast de fysieke schade en het menselijke leed, is er ook de psychologie van zo’n gebeurtenis. Het is overweldigend. Het is onvermijdelijk en onomkeerbaar. Een ramp overkomt ons. Ook in de taal is deze psychologische impact duidelijk.

We werden overspoeld door het water. In het geval van een overstroming is dat vrij letterlijk. Het viel niet tegen te houden, geen ontkomen aan. Misschien ben ik een beetje wereldvreemd of naïef, maar ik had wel gedacht dat we dit met onze apparatuur hadden kunnen voorspellen. Niet dat het dan niet zou gebeuren, maar dan zouden er tenminste geen mensen hoeven sterven.

Ik was die vrijdag verlamd van angst. Donderdagavond wandelde ik langs de rivier en zag ik dat het water opvallend bruin en onrustig was. Dat vond ik vreemd. In het stadje waar ik woon, kolkte het water van de Dijle en kwam het lichtjes over de rand. Ik wist dat ik hoog en droog zat, dat was het probleem niet. De beelden van anderen, zo dichtbij, die urenlang op daken hebben moeten wachten op hulp en die naasten verloren hebben. Het was verschrikkelijk om te zien.

Een paar dagen eerder lag ik te zonnen in een paradijselijke tuin. Ik kan op een geprivilegieerde manier over deze ramp schrijven, want er zit een bepaalde afstand tussen mij en het leed. Dat weet ik. Ik was met dichteres Amina Belorf bij haar housesit-adres. Ze zei dat ze een rustgevende plek had gevonden waar we fijn konden schrijven. Terwijl ik in het gras lag, af en toe van mijn cappuccino nipte, naar de witte vlinders keek die rond bloemen, waarvan ik de naam niet ken, fladderden, en systematisch mijn onafgewerkte roman negeerde, dacht ik: waarom laten we ons niet ‘overspoelen’ door het geluk?

In De kunst van het ongelukkig zijn van psychiater Dirk de Wachter wordt haarfijn uitgelegd hoe het leven onmogelijk kan draaien rond hét geluk. Want de rampen, tragedies, het kleine en grote ongeluk blijven onvermijdelijk en onvoorspelbaar, niet te controleren. Hij legt uit hoe het ongeluk eigenlijk zin en betekenis aan onze levens geeft, ons verrijkt. Soms weet ik dat. Op andere momenten neemt mijn cynisme het over en denk ik dat we dat als mens enkel doen omdat we niet anders kunnen. We verzinnen verhalen rond ons verdriet, omdat we niet willen dat het allemaal voor niets is geweest.

Waarom is het enkel dat grote ongeluk, de drama’s die ons overkomen? Waarom zou niet elke dag waarin zo’n ramp ons niet overkomt één groot godsgeschenk (ik vind geen niet-religieus synoniem, mijn excuses) kunnen zijn? Dat we ons laten overspoelen door de afwezigheid van ongeluk. Ik lag daar in de zon en de tuin veranderde: het was hetzelfde gras, dezelfde voor mij naamloze bloemen, dezelfde vlinders en koffie. Mijn blik was anders. Ik werd bijna nederig van zoveel schoonheid en kalmte in de natuur die wij als mens in verwarring en chaos brengen zonder schaamte, zonder spijt. Ik keek met diepe dankbaarheid.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234