Donderdag 17/06/2021

ColumnJulie Cafmeyer

In het huis is een kamer waar je dingen kan neerschrijven, waar je gemasseerd wordt, waar je kan schreeuwen

Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

Julie Cafmeyer is theatermaker en columnist.

Ik zou een huis bouwen. Een futuristische stijl, toch warm. Veel kleur. Het zou iets weg hebben van het huis van Frida Kahlo. Er is een binnenplaats met palmbomen, cactussen en rozen. Tegels met hiërogliefen. Een sfinx met een gouden kroon op haar hoofd, een havik op haar schouder.

Het huis is altijd open, er staat altijd iemand klaar.

Aan de receptie zit een vrouw aan een houten bureaublad, geschilderd in de kleur van stierenbloed.

In de hal, een meisje. Ze kan nog niet vertellen wat er is gebeurd. Flitsen in haar hoofd. Een hand op haar borst, geschreeuw in haar oor.

De receptioniste weet dat de meesten die hier aankomen te beschaamd zijn om te spreken, dus vraagt ze: “Hoe gaat het?” zonder dat ze een antwoord verwacht. Nog eens, “Hoe gaat het?”

Ze neemt een kan met vers fruit, ijs en muntblaadjes, schenkt water uit. Ze dempt met een doek over het voorhoofd van het meisje, en zegt: “Je leeft nog. Hier kan je nadenken over de donkere tijd. Je kan blijven terugkeren naar het moment, dus je hebt dit overleefd. Je kan hier blijven, totdat je hebt wat je nodig hebt om terug te keren.” Dat heeft ze niet zelf bedacht, het is een citaat van de regisseur Michaela Coel, die in haar tv-serie I may destroy you over haar verkrachting schreef. Het is een citaat dat ze elke keer, bij elke nieuwe aankomst, opnieuw uitspreekt.

In het huis is een kamer waar je dingen kan neerschrijven, waar je gemasseerd wordt, waar je kan schreeuwen, waar je kan spreken, waar je kan zwijgen. Een leeszaal, een cinema, een bar.

Er zijn kamers waar bands muziek spelen. Een 75-jarige vrouw met zilver haar en appelblauwzeegroene krulspelen op de cello. Een gospelzangeres in een gouden jurk die Nina Simone covert. There’s a new world comin’, and it’s just around the bend. There’s a new world comin’, this one’s comin’ to an end. Twee blinde oude mannen die met vier handen piano spelen. Een meerstemmig koor van honderd ex-nonnen die zich in de jaren negentig collectief bevrijd hebben van de katholieke kerk, die psalmen voor je zingen. Als je er klaar voor bent, komen ze je na hun gezang knuffelen. Een van hen fluistert in je oor: “Hoe gaat het?” Een ander kust je in je hals.

In de kamer op de bovenste verdieping, een diverse ploeg hulpverleners. Alle religies, alle kleuren, alle seksen. Vrouwen met penissen, mannen met vagina’s, en alles daartussen staan je op te wachten om naar je te luisteren. Iemand met een hoofddoek, een pet, een pruik. Er liggen matrassen, rozenblaadjes en kussens op de grond. Het ruikt hier naar lavendel en citroen.

Het meisje gaat liggen op een van de matrassen. Ze is zo moe. Ze vraagt: “En waarvoor dient deze kamer?” Iemand legt een deken over haar en zegt: “Hier kan je huilen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234