Woensdag 21/08/2019

Column

In gedachten zie ik zijn moeder die niet weet waar hij is en of hij nog leeft

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

“Heb jij geen plaats meer in je grote huis?” De vraag overvalt me. Ik zit te eten in een van de gezelligste restaurants in Antwerpen. Ook een van de lekkerste. De vrouw van de baas werkt nu al een maand of zes als vrijwilligster bij het Lyceum Offerande, een OKAN-school, waar vluchtelingen die asiel gekregen hebben les volgen.

“Ik kan er niet meer tegen. Het is zo’n leuke jongen, een jaar of 17. Hij heet Ahmed. Hij spreekt al goed Nederlands, krijgt een leefloon van 870 euro maar vindt gewoon geen kot om in te wonen. Hij moet iets vinden voor 500 euro alles in. Hij sliep eerst bij vrienden, maar dat ging niet meer en nu slaapt hij op straat.”

Ik kijk naar buiten, het regent pijpenstelen. Mijn moederhart kreunt bij de gedachte aan de jongen die te voet en per bootje van Somalië naar hier gekomen is en nu op straat slaapt. Van een jungle naar een onvriendelijke grootstad.

Ik heb wel een groot huis, antwoord ik, maar dat is helemaal verhuurd.

De eerste verdieping wel pas vanaf 1 mei, dus daar zou hij zolang wel mogen wonen van mij. En ik heb nog een kelderkamer die leuk ingericht is als logeerkamer, die kan hij ook hebben, zeg ik hardop denkend.

Ik bel nu direct zijn begeleidster, zegt de restaurantdame, en ze staat op en loopt naar het kantoortje achterin het restaurant, nog voor ik echt de tijd heb om tot me te laten doordringen waar ik me nu weer in begeef. Maar goed, het is niet de eerste keer, ik heb al zo vaak jongeren die rust en warmte nodig hadden, in huis gehaald.

Vijf minuten later telefoon van zijn begeleidster, de restaurantdame is nog niet eens terug bij mijn tafeltje geraakt. We spreken af, woensdag komen ze langs.

Die woensdag zet ik koffie en thee, haal wat croissants in huis en ontvang hen. Een pracht van een jongen. Hij beweegt zich lenig, heeft een parelwitte glimlach. Je ziet zijn land van herkomst in zijn lichaam en ogen weerspiegeld. Je voelt dat hij een puurheid in zich draagt, de onschuld van een kind, ondanks alles wat hij al gezien heeft.

Hij kijkt meteen naar mijn verpieter­de tuin en glimlacht. Hij was tuinman in Somalië, zegt zijn begeleidster. Hij kijkt me aan, mag ik in de tuin werken, vraagt hij. Ja, hoor, antwoord ik. Als er iets is wat ik niet heb, zijn het groene vingers. Hij kijkt me niet begrijpend aan, kijkt naar zijn handen en zegt verbaasd: ik ook niet. Ik leg uit wat de uitdrukking betekent.

Als je hier komt wonen, kun je mij een beetje helpen met de tuin of af en toe, als ik geen tijd heb, met Mr. Wilson, mijn hondje, gaan wandelen. Hij kijkt naar de hond en zegt dan doodernstig: ja, graag, maar ik kan hem niet aanraken als hij nat is.

Zijn begeleidster neemt het gesprek over: ja, in Somalië is dat blijkbaar haram. Nu ja, lach ik, dan alleen maar wandelen als het niet regent. Zij vertelt hoe hij bij hen terechtgekomen is, ondervoed, analfabeet, vader dood, hij heeft nog een moeder, broers en zussen, sommigen zijn onderweg verdwenen. Sommigen zijn nog in Somalië. In een gebied waar er burgeroorlogen woeden en grote hongersnood is.

In gedachten zie ik zijn moeder die hem baarde en nu niet weet waar hij is en of hij nog leeft. Ik hoor de begeleidster verder vertellen over de vele appartementen die ze al bezocht hebben, waar het binnenregent, de verf van de muren bladdert, de wc drie verdiepingen lager ligt, het stinkt naar schimmel en waar ze dan 450 euro voor durven te vragen.

Hij kijkt nog steeds naar de tuin en zegt: vannacht droomde ik van de koraal­riffen in de zee, in Somalië, heel mooi. Misschien kunnen we een vijvertje maken. Ik droom al jaren van een vijver, antwoord ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden