Woensdag 20/10/2021

OpinieLaila Barhoum

In Gaza vrezen we de duisternis en wachten we op de volgende aanval

Een gewond Palestijns kind in de Gazastrook. Beeld AFP
Een gewond Palestijns kind in de Gazastrook.Beeld AFP

Laila Barhoum is beleidsmedewerker van Oxfam in Gaza. Dit stuk verscheen eerder in The Washington Post

Als je in Gaza de zwarte rook in de lucht ziet, weet je dat je een van de gelukkigen bent. Want deze keer was jij het niet. Daarna komt het schuldgevoel. Want terwijl jij op dit moment veilig bent, weet je dat iemand anders lijdt. Iemand anders heeft iets of iemand verloren. We vrezen de duisternis van de nacht, wanneer je niet meer kunt zeggen waar of hoe dichtbij de zwarte rook is. Je kunt het alleen horen, voelen en, als je geluk hebt, overleven. Dus komen we samen, steunen elkaar en zeggen tegen onszelf dat we de nacht zullen overleven. En we wachten op de veroordeling van de internationale gemeenschap - een veroordeling die nooit komt.

De aanvallen op Gaza begonnen snel en op grote schaal. Vrijwel onmiddellijk werden de geluiden van het gewone leven - vrouwen die boodschappen doen om hun maaltijden te bereiden, mannen die met vrienden en buren kletsen, kinderen die op straat spelen - vervangen door een angstaanjagende stilte. Een stilte die alleen wordt verbroken door het geluid van drones, gevechtsvliegtuigen en luchtaanvallen. Het normale leven verdween en is vervangen door angst, afwachting en afschuw die zich van het ene huis naar het andere verspreidt. Ik had me niet kunnen voorstellen dat het coronavirus in een oogwenk de minste van onze zorgen zou worden. Dat ik, in plaats van me zorgen te maken over het overleven van een pandemie, me zorgen moet maken over mijn leven en dat van mijn gezin.

Palestijnen die hun huizen in Gaza ontvluchtten, vinden onderdak in een school die gerund wordt door de VN. Beeld REUTERS
Palestijnen die hun huizen in Gaza ontvluchtten, vinden onderdak in een school die gerund wordt door de VN.Beeld REUTERS

Ik word achtervolgd door beelden van vrouwen die door de straten rennen en hun kinderen vasthouden. Ik blijf maar denken aan iedereen die een geliefde heeft verloren, alle mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt en met niets opnieuw moeten beginnen. Toen de namen van de doden begonnen binnen te druppelen, deden we het enige wat we konden doen: thuisblijven en wachten. Wanneer vrienden buiten Gaza me zeggen, blijf veilig, kan ik alleen maar denken: hoe? Ik heb geen antiraketsysteem zoals Israël om me te beschermen, geen schuilkelder om in te schuilen, geen plaats waar ik kan vluchten.

Voor Palestijnen in Gaza is dit niets nieuws. We hebben 14 jaar blokkade doorstaan en 3 opeenvolgende oorlogen in de afgelopen 10 jaar. De geschiedenis herhaalt zich niet; onze geschiedenis is ons heden. We zijn uitgeput. Dag in dag uit zien we de bommen vallen op huizen waar onze vrienden en familie wonen en op gebouwen waar onze collega’s werken, ons afvragend of wij de volgende zijn. En we wachten tevergeefs op de erkenning van ons mens-zijn door de internationale gemeenschap, in woorden en daden. Omdat we geen van beide krijgen, hebben we het gevoel dat onze rechten er niet toe doen, dat onze levens er niet toe doen en dat we er als mensen niet toe doen.

Wanneer uiteindelijk een staakt-het-vuren wordt afgekondigd, zullen we ons opnieuw uit het puin graven en beginnen met de wederopbouw. Om vervolgens te wachten op een nieuwe cyclus van bombardementen die vernietigen wat we hebben opgebouwd. We hadden gehoopt dat deze cyclus eindelijk zou worden doorbroken toen Biden vorig jaar werd verkozen als president van de Verenigde Staten. Zoals veel mensen hier en over de hele wereld, vierde ik feest omdat mensenrechten in binnen-en buitenland centraal stonden in zijn campagne. Onze hoop is al eerder de bodem ingeslagen door Amerikaanse leiders, maar we hoopten dat de verkiezing van Biden op zijn minst een kleine stap in de goede richting zou betekenen.

En toch, zijn reactie op de escalerende vijandelijkheden in Gaza en in de bezette Palestijnse gebieden en Israël kwam niet in de buurt van zijn eerdere mooie woorden. Het was niet meer dan een eenzijdige veroordeling van de raketaanvallen. We werden in de steek gelaten en voelen ons opnieuw vergeten.

Wanneer ik met Amerikaanse functionarissen spreek, dring ik er bij hen op aan te beseffen dat de miljarden aan onvoorwaardelijke militaire hulp aan Israël die zij elk jaar goedkeuren - hulp die het Israëlische leger tegen mijn volk gebruikt - betekent dat de Verenigde Staten geen neutrale toeschouwer of een onpartijdige vredesbemiddelaar zijn, maar het conflict aanwakkeren. Ik zeg hun dat het allang tijd is dat ze de diepere oorzaken van het geweld en de schendingen van de mensenrechten, en Amerika’s medeplichtigheid daaraan, kritisch onderzoeken. Als we niet de veranderingen en acties zien die nodig zijn, zal deze escalatie niet het einde van de cyclus zijn. Ik weet niet waar de volgende aanval zal plaatsvinden, maar we weten dat hij ons kan treffen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234